Ε.Μ., 25 ετών: Ήμασταν μαζί γύρω στα 2 χρόνια. Τον αγαπούσα και με αγαπούσε με ένταση. Όμως είχαμε πολλά προβλήματα, επειδή η μητέρα του δεν με ήθελε και μας δημιουργούσε προβλήματα. Εκείνος αδυνατούσε να τη βάλει στη θέση της, εγώ γκρίνιαζα και τελικά επήλθε φθορά και πήραμε την απόφαση να χωρίσουμε. Τον πρώτο καιρό έλειπε πολύ ο ένας στον άλλο... Νιώθαμε ακόμα πολλά, αλλά θεωρώ ότι ήμασταν δέσμιοι καταστάσεων. Βρισκόμασταν ερωτικά, αλλά θεωρούσαμε ότι θα ήταν φρόνιμο να μην ξανασμίξουμε. Για να ξεπεράσουμε ο ένας τον άλλο δοκιμάσαμε το «ο έρωτας με έρωτα περνάει». Αποτύχαμε και οι δυο. 7 μήνες μετά το χωρισμό ξαναβρεθήκαμε τυχαία. Φούντωσε το πάθος, ξύπνησαν συναισθήματα... Δεν έχουμε ξεπεράσει ακόμη ο ένας τον άλλο. Νιώθουμε πράγματα... Τώρα υποστηρίζει ότι οι συνθήκες ευνοούν μια καλύτερη αντιμετώπιση του θέματος με τη μητέρα του. Έχει ανακύψει, όμως, άλλο θέμα. Ξέρουμε και οι δυο για τα πρόσωπα που ήρθαν στη ζωή μας μετά το χωρισμό. Ζοριζόμαστε σε αυτό το κομμάτι. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που με στοιχειώνει η σκέψη της άλλης. Το ανάλογο συμβαίνει και με εκείνον... Νιώθουμε πολλά, αλλά είναι αυτό αρκετό; Θα μπορούσε να ξαναπερπατήσει μια σχέση μετά απ όλα αυτά ή μάταια θα μπαίναμε σε μια τέτοια διαδικασία;

Θα υπάρχουν φαντάζομαι και επανασυνδέσεις που είναι μάταιες και καταδικασμένες, αλλά η δική σας δεν δίνει την εντύπωση τέτοιας. Ουσιαστικά, λέτε, χωρίσατε γιατί δεν καταφέρατε να αντέξετε το δυσφορικό κλίμα που δημιουργούσε στη σχέση σας η παρέμβαση της μαμάς του. Και αυτό δεν ακούγεται και τόσο προσχηματικό. Οι ελληνίδες μαμάδες είναι πράγματι διαβόητες για την επιδεξιότητά τους στη διαβολή των ζευγαριών.

Αλλά τώρα, επτά μήνες μετά, ο φίλος σας προσπαθεί πια να χειραφετηθεί από την επιρροή της μαμάς. Κι εσείς ενδιαφέρεστε ακόμη αρκετά ώστε να επιστρέψετε και να προσπαθήσετε μαζί του. Ωστόσο, σε αυτόν τον νέο κύκλο της σχέσης σας έχει προστεθεί και μια νέα πρόκληση, καθώς, στο μεσοδιάστημα, και οι δύο βάλατε στη ζωή σας νέα πρόσωπα.

Βέβαια, η παρένθεση αυτή από μόνη της δεν συνιστά πρόβλημα, αλλά αναμενόμενο μάλλον παρελκόμενο της ανάγκης σας να συνέλθετε από τη νοσταλγία του χωρισμού. Το πρόβλημα δημιουργείται από την αμηχανία και την ανεπιθύμητη αυτοσυνειδησία που και στους δύο δημιουργεί η σχετική γνώση.

Γνωρίζοντας λοιπόν για τις εμβόλιμες σχέσεις σας, γνωρίζετε επίσης ότι δεν μπορείτε να ακυρώσετε όλα όσα μεσολάβησαν και να επιστρέψετε στην κατάσταση αθωότητας της προ-χωρισμού εποχής σας. Αλλά η αθωότητα, νομίζω, δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με την απουσία της εμπειρίας. Ορισμένες φορές πρέπει κανείς να πασχίσει για να επωφεληθεί μεν από τα διδάγματα της εμπειρίας του, αλλά να απαλλαγεί από το βάρος της. Αυτή είναι μια εκδοχή της αθωότητας που ταιριάζει πιο πολύ σε ενηλίκους και είναι σημαντικό να την εκτιμήσετε, εάν θέλετε να ισορροπήσετε στο παρόν.

Τελικά, το μόνο μάταιο, μου φαίνεται, είναι να προσπαθείτε να γίνετε ξανά το ζευγάρι που ήσασταν. Το ζευγάρι που είστε τώρα έχει περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρει.

Μ.Α., 28 ετών: Είμαι σχεδόν 10 μήνες με την κοπέλα μου και έχω ανακαλύψει οτι καθ' όλη τη διάρκεια της σχέσης μου μαζί της, έρχεται σε επικοινωνία με τον πρώην της, με τον οποίον τά 'χε μόλις ένα μήνα. Ήταν πολύ ερωτευμένη μαζί του και μάλιστα όταν την είχε εκείνος χωρίσει λόγω απόστασης (όπως τουλάχιστον επικαλέστηκε ο ίδιος) εκείνη έκλαιγε και ύστερα επιχείρησε να κάνει μια νέα αρχή για να «καθαρίσει το μυαλό της». Φαίνεται καθαρά πως λίγο μερικές εβδομάδες μετά το φρέσκο τότε χωρισμό της, η νέα αρχή ήμουν εγώ. Έκτοτε η διαρκής επικοινωνία με τον πρώην της ενέχει διακυμάνσεις μια και άλλοτε εκείνη προσπαθεί να τον διώξει και άλλοτε φτάνει σε σημείο να προβαίνει σε ερωτικές φαντασιώσεις μαζί του τηλεφωνικά. Τονίζω οτι δεν του έχει αναφέρει πως έχει πλέον δεσμό και ότι δεν έχει αναφέρει σε εμένα τίποτε για την επικοινωνία της μαζί του. Η δική μου στάση απέναντί της (που γνωρίζω το μυστικό της εδώ και πέντε περίπου μήνες) είναι η κάποιες φορές τάση μου να δείχνω φανερά προβληματισμένος, να δείχνω οτι θέλω να λήξει ό,τι έχω μαζί της, επιχειρώντας να τη φέρω προς τη μεριά μου. Αντιλαμβάνομαι οτι δε θέλει με τίποτε να με χάσει. Όμως την προσπάθειά της να μη με χάσει την ερμηνεύω ως προσπάθεια να απαλλαγεί από τον πρώην της για τον οποίο ενώ έχει πάθος γνωρίζει οτι δεν μπορεί να τον αποκτήσει είτε λόγω απόστασης από αυτόν είτε επειδή εκείνος δεν πρόκειται να την αντιμετωπίσει σοβαρά. Εν πάσει περιπτώσει εγώ μπορώ να κάνω κάτι για να με ερωτευτεί η κοπέλα μου και να σβήσει από το νου της τον άλλον άνδρα; Ή είναι μάταια μια τέτοια σκέψη; Πώς να χειριστώ την κατάσταση; Ευχαριστώ.

Αν ψάχνατε να βρείτε κάποιο νόημα για τη ζωή, σίγουρα το μυαλό σας θα πήγαινε πρώτα πρώτα στα πάθη σας. Αντικείμενα που τα νιώθετε τόσο απαιραίτητα και σας εντυπωσιάζουν τόσο πολύ, ώστε η παρουσία ή η απουσία τους να σας αλλάζει την αίσθηση για τον χρόνο και την ομορφιά της ζωής.

Ορισμένα από αυτά μοιάζουν να μην σας ανταποδίδουν το ενδιαφέρον προσωπικά. Αν είστε φυσιολάτρης, αν αγαπάτε τα ταξίδια, αν έχετε κάποιο ειδικό ενδιαφέρον για τις τέχνες ή τις επιστήμες - τέλος πάντων όποιο κι αν είναι το μεράκι σας – μπορείτε να το εξασκείτε και να το εξελίσσετε όσο σας κάνει κέφι, αντλώντας έτσι μεγάλη ικανοποίηση. Από σας μόνο εξαρτάται.

Με τους ανθρώπους βέβαια τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Πρώτα πρώτα, χρειάζεται να συναινέσουν για να σχετιστείτε μαζί τους. Αλλά ακόμη κι έτσι, η σχέση θα διακυμαίνεται ανάλογα με τις συγκυρίες που επηρεάζουν στο χρόνο τη σκέψη και την πράξη τους.

Στην δική σας περίπτωση, οι σχετικές συγκυρίες έχουν παρεμβάλλει κι ένα τρίτο πρόσωπο στη σχέση που διατηρείτε με τη φίλη σας - και συγκεκριμένα τον πρώην της. Στον ένα μόλις μήνα που έμεινε μαζί της, ο ανταγωνιστής σας κατάφερε να συνταράξει τη ζωή της φίλης σας. Και μετά έφυγε και τη βύθισε στην απελπισία.

Έτσι λοιπόν κι εκείνη προσπάθησε να κάνει μια νέα αρχή μαζί σας, ωστόσο συχνά η επιθυμία της να του μιλήσει μοιάζει πιο δυνατή από τις αντιστάσεις της και την απόφασή της να τον ξεχάσει. Όπως λέτε, είναι το πάθος της.

Επιτρέψτε μου όμως να σας εξηγήσω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτό το πάθος ίσως είναι στην πραγματικότητα παραπλανητικό. Σκεφτείτε το εξής: έχετε μόλις ξεκινήσει να παρακολουθείτε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία όταν ξαφνικά η προβολή διακόπτεται και σας ανακοινώνουν ότι δεν μπορείτε να δείτε τη συνέχεια, η οποία προορίζεται για ένα περιορισμένο κοινό προνομιούχων. Θα στοιχημάτιζα ότι αυτή την ταινία δεν θα την ξεχνάγατε ποτέ. Όχι τόσο γιατί ήταν συναρπαστική, αλλά επειδή εξαιρεθήκατε από την ικανοποίηση να την τελειώσετε.

Το ίδιο νομίζω συνέβη και με τη φίλη σας. Η ερωτική της ιστορία διακόπηκε απότομα, αλλά εξακολούθησε να απασχολεί τη φαντασία της μέχρι να πάρει διαστάσεις μύθου. Αλλά ποιος μπορεί να ανταγωνιστεί έναν μύθο; Μόνο ένας άλλος μύθος.

Θα μπορούσατε λοιπόν κι εσείς να γίνετε το πάθος της φίλης σας, αν ακολουθήσατε το μονοπάτι του πρώην της και την εγκαταλείπατε, αφήνοντας την ιστορία μεταξύ σας ημιτελή – και συνεπώς αξέχαστη. Αλλά πάλι, ένα τέτοιο φαντασιακό τρικ μόνο φαντασιακά κέρδη θα μπορούσε να σας αποφέρει, ενώ εσείς μοιάζετε να επενδύετε περισσότερο στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι δείγμα συγκρότησης.

Όμως η παθητικότητα που έχετε επιλέξει προς το παρόν ως λύση, δεν βοηθάει. Προτιμότερο να ενημερώσετε τη φίλη σας ότι γνωρίζετε και να της εκθέσετε τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σας γεννά αυτή η γνώση. Τότε το επόμενο βήμα θα είναι δικό της. Μπορεί να επιλέξει τον πραγματικό ή τον απατηλό έρωτα, να μείνει ή να φύγει, να προσκολληθεί στον πρώην της ή να τον απομυθοποιήσει. Σε κάθε περίπτωση, θα έχετε κι εσείς την ευκαιρία να κάνετε το δικό σας επόμενο βήμα.

Τ.Π., 20 ετών: Όταν ήμουν 17 χρονών ξεκίνησα να κάνω φιλίες αλλά δεν μου βγήκαν ποτέ σε καλό, μια ζωή όλο με έμπλεκαν παντού και έπαψα να έχω εμπιστοσύνη σε όλους. Όταν τα είχα με ένα αγόρι τα χάλασα γιατί εκείνος έκανε κάτι που με στενοχώρησε, αλλά κατάλαβε το λάθος του, τα ξαναβρήκαμε και τώρα είμαστε αρραβωνιασμένοι. Μου έχει πει τα πάντα, με ποιες τα είχε, όλα. Το πρόβλημα μου είναι ότι όταν βλέπω αυτές τις γυναίκες φοβάμαι μήπως ξαναμπλέξει μαζί τους (μέχρι τώρα δεν μου έχει δείξει κάτι) και δεν του έχω εμπιστοσύνη. Όλο βάζω με το μυαλό μου διάφορα πράγματα και στενοχωριέμαι, δεν έχω κάποιον να μιλήσω. Πιστεύω ότι έχω πρόβλημα με το σώμα μου. Οι άλλοι μου λένε ότι είμαι μια χαρά όμως εγώ νομίζω ότι είμαι άσχημη. Δεν ξέρω τι να κάνω ειλικρινά, ζαλίζω συνέχεια τον αρραβωνιαστικό μου και δεν το θέλω, βγαίνει από μόνο του. Σας παρακαλώ πείτε μου τι να κάνω. Όσο και να έχω προσπαθήσει δεν μπορώ να τα βγάλω από το μυαλό μου με τίποτα. Σας παρακαλώ.

Η γάτα που εδώ και λίγους μήνες ζει στο σπίτι μου έχει παράδοξο χαρακτήρα. Οι εκδηλώσεις τρυφερότητας περισσότερο την στρεσάρουν παρά τη χαλαρώνουν, καθώς ποτέ δεν ξεπέρασε τη δυσπιστία της αρκετά ώστε να ενδώσει σε μια προσέγγιση τόσο στενή όπως το χάδι. Θα με ευχαριστούσε πολύ αν μπορούσα να την εφοδιάσω στη στιγμή με ένα πιο εύστοχο κριτήριο εμπιστοσύνης, αλλά αφού δεν γίνεται, περιμένω να χαλαρώσει την επιφυλακή της με τους δικούς της ρυθμούς.

Φαντάζομαι ότι όπως η γάτα, έτσι κι εσείς θα έχετε τους λόγους σας που αισθάνεστε διαρκώς απειλημένη. Και ίσως είναι η ανάγκη να υπολογίσετε και να προβλέψετε τον κίνδυνο που σας κάνει να παρατηρείτε τον εαυτό σας και τους άλλους με τόσο καχύποπτα και επικριτικά μάτια.

Αλλά, αναρωτηθείτε, πόσο σας έχει προστατεύσει πραγματικά η δυσπιστία και η ανασφάλεια και με τι κόστος; Αν κάνετε τον σχετικό απολογισμό, μέχρι σήμερα, έχετε στερηθεί την ευκαιρία να κάνετε φίλους, έχετε εξοικειωθεί με το φόβο της εξαπάτησης και έχετε γίνει ειδική να βρίσκετε ψεγάδια στο σώμα και στην όψη σας, όσο περιμένετε για κάποιο στραβοπάτημα του φίλου σας. Κοινώς, ζείτε μια πολύ περιορισμένη εκδοχή της ζωής σας και, ακόμη κι έτσι, βρίσκεστε υπό τη διαρκή πίεση αγχωτικών σκέψεων που αδυνατείτε να ελέγξετε.

Έτσι όμως είναι σαν να στρέφεστε ουσιαστικά εναντίον του ίδιου σας του εαυτού. Και δείτε πώς: Η νοητική προσομοίωση μιας πράξης δημιουργεί στο εγκέφαλο αντιληπτική δραστηριότητα παρόμοια με αυτή που θα παρατηρούσαμε αν η πράξη είχε πράγματι συμβεί. Πιο απλά, όταν το σκέφτεστε είναι, σε κάποιο βαθμό, σαν να το κάνετε. Αυτό είναι ένα δεδομένο που χρησιμοποιεί κατά κόρον π.χ. η σύγχρονη προπονητική για να βελτιώσει την επίδοση των αθλητών.

Αλλά τι σημαίνει αυτό για σας; Όσο επιμένετε να αναπαράγετε στο μυαλό σας αυτά τα αρνητικά σενάρια που μας περιγράφετε, είναι σαν να ζείτε καθημερινά την προδοσία και την εξαπάτηση των άλλων. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται καν να περιμένετε ότι οι άλλοι θα σας βλάψουν, εφόσον στη φαντασία σας το κάνουν καθημερινά.

Κι αφού καταλαβαίνετε και η ίδια ότι οι σκέψεις σας δεν σας βοηθούν, καιρός είναι να επικεντρώσετε περισσότερο στην πραγματικότητα και την πράξη. Σπάστε την απομόνωσή σας και προσπαθήστε να γίνετε πιο κοινωνική. Στην τελική ακόμη και οι δυσάρεστες εμπειρίες που θα συλλέξετε είναι ευκαιρίες για να ακονίσετε την ευθυκρισία σας και να διαμορφώσετε προσωπικά κριτήρια για το είδος των σχέσεων που σας ταιριάζουν. Και όχι για να τις αρνείστε στο σύνολό τους.

Είστε ακόμη πολύ νέα και έχετε καλές προοπτικές για να κάνετε τη ζωή σας πιο ευχάριστη. Κι αν χρειαστείτε βοήθεια, μην διστάσετε να τη ζητήσετε.

Δ.Π., 25 ετών: Γεια σας. Εδώ και 2 χρόνια έχω σχέση με ένα παιδί που είναι 5 χρόνια μικρότερος μου. Εκτός από τη διαφορά ηλικίας έχουμε και απόσταση στη σχέση. Αρχικά μας ένωσε η Σύρος όπου και εγώ σπούδαζα και εκείνος έμενε εκεί με τη μητέρα του. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος και τίποτα δεν στάθηκε εμπόδιο ανάμεσα μας. Κάναμε πολλά ο ένας για τον άλλο. Τους τελευταίους 6 μήνες τα πράγματα δυσκόλεψαν. Αρχίσαμε να κουραζόμαστε από την απόσταση και άρχισαν οι καβγάδες κυρίως γιατί δεν βλέπουμε τρόπο να τελειώσουμε την απόσταση. Εκείνος θα πάει στρατό τον Νοέμβριο και μετά σπουδές, όχι στην Αθήνα μάλλον. Εγώ θα κάνω μεταπτυχιακό Αθήνα και θα βρω δουλειά. Τώρα εγώ δουλεύω στην Αθήνα και αυτός Χαλκίδα (από όπου και είναι) . Τα ωράριά μας δεν συμπίπτουν και τον τελευταίο μήνα νομίζω ότι έχει σταματήσει να προσπαθεί. Κάνω μόνο εγώ προσπάθεια να πάω ενώ αυτός επιλέγει να περάσει στα ρεπό του χρόνο κυρίως με τους φίλους. Μου λέει ότι με αγαπάει και ότι με θέλει αλλά δεν ξέρει που θα βγάλει όλο αυτό. Αυτό που βλέπω είναι ότι θέλει να περνάει όμορφα, χαλαρά και όχι να αγχώνεται άλλο με εμάς και προσπαθεί να βάλει σειρά στη ζωή του χωρίς εμένα. Αυτή η συμπεριφορά με στεναχωρεί πάρα πολύ δεν ξέρω τι να κάνω, να συνεχίσω να προσπαθώ μόνο εγώ ή να του τρίξω τα δόντια χωρίς να προσπαθώ να τον βλέπω μέχρι να καταλάβει ότι πρέπει να μην με θεωρεί δεδομένη και να προσπαθεί και αυτός όπως έκανε. Δεν καταλαβαίνω. Ήταν τρελός για μένα, έκανε πολλές θυσίες και ξαφνικά δεν ξέρω τι έπαθε. Φοβάμαι ότι δεν θα ξαναπροσπαθήσει ποτέ για εμάς. Φοβάμαι μήπως δεν με θέλει αρκετά. Φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να τον κάνω ευτυχισμένο. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, τον θέλω πολύ.

Η δήλωση του φίλου σας, όπως μας τη μεταφέρετε, συνοψίζει χαρακτηριστικά το πρόβλημα που έχει προκύψει στη σχέση σας τον τελευταίο καιρό: Σας θέλει και σας αγαπάει, αλλά δεν ξέρει τελικά που θα σας βγάλει όλο αυτό.

Αλλά υποθέτω ότι η αυτή δυσφορία δεν είναι μονομερής. Όπως μας περιγράφετε στην αναφορά σας, κι εσείς ταλαιπωρήστε από την απόσταση, τις αναγκαστικές μετακινήσεις και τις ασυμβατότητες των ωραρίων σας, που δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τις, ούτως ή άλλως περιορισμένες, συναντήσεις σας.

Φαίνεται λοιπόν πως και οι δύο αντιλαμβάνεστε τα εμπόδια με παρόμοιο τρόπο. Η διαφορά σας εντοπίζεται στον βαθμό που ο καθένας σας προσπαθεί για να τα ξεπεράσει. Συγκεκριμένα, εσείς δηλώνετε περισσότερο διατεθειμένη να παιδευτείτε, ενώ ο φίλος σας μοιάζει να έχει ήδη κουραστεί.

Και είναι λογικό, αν σκεφτείτε ότι δεν αναμένεται προς το παρόν καμία βελτίωση της κατάστασης, αλλά αντίθετα επιδείνωση. Ήδη ο φίλος σας ετοιμάζεται για το στρατό - και αυτό από μόνο του ίσως αρκεί για να δικαιολογήσει την απαισιόδοξη διάθεσή του. Αλλά και μετά το στρατό έχει προγραμματίσει να σπουδάσει κάπου αλλού – και όχι στην Αθήνα, οπού στο μεταξύ εσείς θα ολοκληρώνετε το μεταπτυχιακό σας και θα ψάχνετε για δουλειά.

Κοινώς, σε βάθος χρόνου, δεν υπάρχει καμία προοπτική για να συγκλίνουν οι δρόμοι σας. Ίσως λοιπόν ο φίλος σας βλέπει πιο μακριά, όταν προβλέπει την κόπωση που θα σας καταβάλλει αργά ή γρήγορα.

Από την άλλη, δεν υπάρχει λόγος να σπεύσετε να καταδικάσετε τη σχέση σας, εφόσον μένει να φανεί κατά πόσο τα σχέδια σας θα υλοποιηθούν όπως ακριβώς περιμένετε, ή θα αντικατασταθούν από άλλα, βάσει των εξελίξεων που θα σας φέρει η ζωή.

Μέχρι να διαφανούν πάντως οι σχετικές εξελίξεις, δεν μου φαίνεται καλή ιδέα να εκβιάσετε το ενδιαφέρον του φίλου σας «τρίζοντάς του τα δόντια» ή με άλλον τρόπο. Καλό θα ήταν να διατηρήσετε το καλό κλίμα της σχέσης σας και, χωρίς κακοτοπιές, να προσαρμοστείτε στην κατάσταση ως έχει.

Προτιμότερο να ευχαριστιέστε τις λίγες ώρες ή μέρες που περνάτε μαζί, παρά να τσακώνεστε για να διεκδικείτε περισσότερες. Αυτές θα σας κινητοποιήσουν για να προσπαθήσετε να είστε μαζί, αν τα καταφέρετε. Κι αν δεν τα καταφέρετε, αυτές πάλι θα έχετε να αναπολείτε.

Α.Μ., 23 ετών: Σας έχω ξαναγράψει… Προσπάθησα να ακολουθήσω αυτά που μου είπατε και να μην βιάζομαι να βγάζω συμπεράσματα μόνη μου, αλλά δεν μπορώ αλλιώς. Ο φίλος μου, που είμαστε μαζί δύο χρόνια όπως σας ξαναείπα είναι πολύ απόμακρος, δεν κάνουμε σχεδόν καθόλου έρωτα, αν γίνει θα γίνει μια ή δύο φορές τον μήνα και εκείνο με το ζόρι, δεν με φιλά όπως παλιά εκτός κι αν είναι πεταχτά φιλάκια που δίναμε τότε στο γυμνάσιο τα ζευγαράκια. Ορκίζεται ότι είναι υπερβολικό το άγχος και το στρες της δουλειάς αλλά εγώ του είπα ότι δεν νοιώθω ποθητή, έκανα τα πάντα, προσπάθησα τον προκάλεσα, είτε με ντύσιμο είτε με συμπεριφορά και τρόπο προσέγγισης και πάλι τίποτα. Μόλις τώρα του είπα να χωρίσουμε και δεν το δέχτηκε γιατί νιώθει πράγματα για μένα λέει (άσε που δεν είπε το σ' αγαπώ ακόμη) και ότι είναι η δουλειά και πρέπει να καταλάβω. Τι να κάνω πλέον; Νοιώθω ότι έχω δεμένα τα χέρια και την περηφάνιά μου πληγωμένη. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Στην τρέχουσα περιγραφή σας είναι διάχυτη η πρόθεσή σας να εξωθήσετε την κατάσταση στα άκρα. Όπως ήταν άλλωστε και στην προηγούμενη.

Τότε είχατε ήδη αρχίσει να επεξεργάζεστε τις διαθέσιμες εναλλακτικές σας επιλογές σε περίπτωση χωρισμού και με ευχαρίστηση διαπιστώνατε ότι είναι πολλές – ενδιαφερόμενοι πρόθυμοι να καταπραΰνουν τον πληγωμένο σας εγωισμό με απτά δείγματα του πόθου τους.

Αυτή τη φορά όμως, κάνατε και το παρακάτω βήμα και αποφασίσατε να χωρίσετε μια κι έξω τον φίλο σας, που δεν εννοεί να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι για σας να σάς θαυμάζουν, να σάς προσέχουν και να σάς επιθυμούν.

Όπως οι μαφιόζοι τιμωρούν την ασέβεια έτσι και εσείς τιμωρείτε την αδιαφορία– ακόμη κι αν αυτή οφείλεται, όπως ο φίλος σας ορκίζεται, σε κούραση ή άγχος από τη δουλειά. Φαίνεται πως είναι πολύ δύσκολο για σας να αντέξετε, όταν αισθάνεστε παραμελημένη.

Ίσως, βέβαια, η απροθυμία του συντρόφου σας να συναινέσει σε αυτόν τον χωρισμό να λειτουργήσει προς το παρόν κατευναστικά σε αυτή την έκρηξη από παράπονα και ανασφάλειες που ορίζουν για σας τόσο εύθραυστες ισορροπίες, αυτή την περίοδο.

Αλλά πάλι, δεν αποκλείεται και να χωρίσετε, αν η επιθυμία του να σας κρατήσει δεν συνοδευτεί και από ένα ευρύτερο σχέδιο για την αναστήλωση της πληγωμένης σας περηφάνιας – ξέρετε, να ειπωθούν τα σχετικά σ’ αγαπώ, να ζωηρέψουν τα πάθη, να ξεκαθαριστούν οι προθέσεις.

Έχετε πάντως κατά νου ότι ακόμη κι αν χωρίσετε, βρείτε κάποιον καινούριο και αισθανθείτε αυτό το «κάτι» που δίνει χρώμα στη ζωή, η διετία και πάλι θα συμπληρωθεί. Προβλήματα πάλι θα προκύψουν. Κι εσείς πάλι θα αισθανθείτε ότι δεν παίρνετε αρκετή προσοχή για να μείνετε.

Θα σας πρότεινα λοιπόν να σπάσετε από τώρα τον φαύλο κύκλο. Αν η δέσμευσή σας προς τον άλλον συναρτάται τόσο άμεσα από τις εκδηλώσεις της επιθυμίας του για σας, δεν θα καταφέρνετε να αντέχετε τους κλονισμούς μιας εκ των πραγμάτων διασπαστικής καθημερινότητας.

Κ.Σ., 39 ετών: Γεια σας. Θα είμαι σχετικά σύντομη. Ο σύντροφος μου ερεθίζεται σεξουαλικά με το να με φαντασιώνεται με άλλους άντρες, με το να του εξιστορώ τι μου έλεγαν στο παρελθόν οι σύντροφοί μου στο κρεβάτι, με το να του λέω ότι γουστάρω κάποιον άλλον στο κρεβάτι μου ή τον φίλο του. Μου τονίζει ότι όλα είναι στο πλαίσιο της φαντασίωσης αλλά εμένα με φέρνει σε δύσκολη θέση, νιώθω άβολα που δεν με θέλει μόνο δική του και που δεν ζηλεύει ή που πρέπει να τον κάνω να ζηλέψει για να αποδώσει. Δεν νιώθω άνετα να του εξιστορώ ιστορίες που δεν φαντάζομαι μόνο και μόνο για να ικανοποιείται εκείνος. Ωστόσο μου έχει τονίσει ότι έτσι διεγείρεται. Τι μπορώ να κάνω;

Αν μπορούσατε να αποκτήσετε μια προνομιακή πρόσβαση στις ιδιωτικές σκέψεις και τις φαντασιώσεις των άλλων, πιθανότατα θα συμπεραίνατε ότι είμαστε όλοι ανώμαλοι. Από την άλλη, τον ίδιο χαρακτηρισμό θα σας προσάπταμε ίσως κι εμείς, αν είχαμε πρόσβαση στη δική σας φαντασία.

Για αυτό και δεν έχει νόημα, νομίζω, να θυμώνετε και να παραπονιέστε για τις φαντασιωσικές προτιμήσεις του φίλου σας σαν να ήταν πραγματικές. Αυτό που διεγείρει τη φαντασία μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί απαράδεκτο και αποκρουστικό όταν το βιώνουμε στην πράξη.

Το πιθανότερο άλλωστε είναι ότι ο φίλος σας σάς επιφυλάσσει αυτή την αγοραία μεταχείριση μόνο για τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Κατά τα άλλα, φαντάζομαι πως θα ένιωθε εξοργισμένος αν όντως τύχαινε να σας πιάσει στο κρεβάτι με άλλους άνδρες, πολύ περισσότερο μάλιστα με φίλους του ή με κάποιον από τους πρώην σας.

Από την άλλη, έχετε και σεις τα δίκια σας. Εντάξει. Να τις δεχτείτε τις φαντασιώσεις του χωρίς να επιμένετε ότι αδιαφορεί για σας. Αλλά τι να κάνετε αν δυσκολεύεστε να μοιραστείτε τη διέγερσή του; Αν στην δική σας φαντασία οι αναπαραστάσεις που κατασκηνώνουν σε συνέχεια αυτών των εξιστορήσεων είναι απωθητικές, κωμικές ή στενάχωρες;

Πρόταση: Γιατί δεν τα βρίσκετε κάπου στη μέση; Ο «κάποιος άλλος» ή «οι κάποιοι άλλοι» με τους οποίους τη βρίσκει ο φίλος σας θα μπορούσαν να παραμείνουν τουλάχιστον βολικά απρόσωποι, ώστε να μην συγχέονται με πραγματικά πρόσωπα που σας δημιουργούν πραγματικά συναισθήματα.

Αν εσείς διευρύνετε λίγο την ανοχή σας κι εκείνος μετριάσει λίγο την απερισκεψία του, το σεξ μπορεί να γίνει πιο ικανοποιητικό και για τους δύο.

Κ.Κ., 26 ετών: Είμαι αρκετά χρόνια με ένα παλικάρι, πάνω από 7. Η σχέση δοκιμάστηκε και άντεξε. Τον θαυμάζω, τον αγαπάω, είναι ξεχωριστός για μένα! Πάντα ήμουν εγώ αυτή που εκδήλωνε περισσότερο το ενδιαφέρον της, τον ερωτά της, τη ζήλια της. Αυτός φειδωλός σε λόγια και σε πράξεις, αλλά δεν με ένοιαζε, όταν εκδηλωνόταν ήταν σαν να μου χάριζε τον ουρανό με τ' άστρα! Τελευταία και αφού άλλαξα εργασιακό περιβάλλον - περιβάλλον ιδιαίτερα ευχάριστο, με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους - συναναστρέφομαι με έναν άλλο άνθρωπο, ο οποίος από την αρχή νομίζω ότι με έβλεπε διαφορετικά. Έβλεπα τον θαυμασμό του προς εμένα, ήταν όμως πολύ διακριτικός. Οι αρχικές μου υποψίες - ότι τον ενδιαφέρω - επιβεβαιώθηκαν και το θέμα είναι ότι εμένα μου αρέσει ήδη πολύ η παρέα μαζί του. Μου κάνει καλό, με γεμίζει, με ανεβάζει! Επιδίωξα να το κόψω μαχαίρι, γιατί ο χαρακτήρας μου δεν μου επιτρέπει τη δημιουργία τέτοιου είδους σχέσεων. Ήμασταν κ οι δύο χάλια, μέχρι που αυτός μου… «επιτέθηκε» γλυκά… Η ουσία είναι ότι αυτή η «σχέση» δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να εξελιχθεί γιατί είναι απαγορευμένη, γιατί στις ζωές μας υπάρχουν ήδη δύο άνθρωποι εξαιρετικοί που δεν φταίνε πουθενά για να πληγωθούν. Εγώ βέβαια από τότε που συμβαίνει όλο αυτό έχω χαλαρώσει πολύ με τον μόνιμο δεσμό μου, δεν έχω το ίδιο ενδιαφέρον, καβγαδίζω συχνά, αποφεύγω καταστάσεις. Και το ερώτημα είναι αν όλο αυτό οφείλεται στα έντονα και ανεξέλεγκτα πάθη που μας δημιουργούνται. Είναι ένδειξη ότι η μόνιμη σχέση «κουράστηκε»; Το μόνο σίγουρο είναι ότι αντικειμενικά δεν αξίζει να χάσω έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο από τη ζωή μου για έναν έρωτα. Είναι έρωτας; Έχω ξεχάσει τα σημάδια του έρωτα… Είμαι μπερδεμένη, προβληματισμένη κι έχω αναθεωρήσει πλήρως. Πλέον πιστεύω ότι ποτέ δεν πρέπει να λέμε ποτέ και ότι τα αναπάντεχα της ζωής μπορούν να μας εκτροχιάσουν, να μας παρασύρουν, να μας διαλύσουν. Αλλά ποιος απαρνιέται τις ομορφιές της ζωής; Ζούμε τις στιγμές;

Δύσκολα ερωτήματα αυτά και ασαφείς αναγκαστικά οι απαντήσεις. Βρίσκεστε στην αμήχανη θέση να αναρωτιέστε αν το άλλο σας μισό αποτελείται τελικά από δύο τέταρτα - ένας ο ξεχωριστός και αγαπημένος σταθερός σας σύντροφος και άλλος ένας αυτός ο νέος συνάδελφος που σας έχει συνεπάρει.

Και στην προσπάθειά σας να επιλέξετε μεταξύ των δύο, το φιλοσοφείτε και λιγάκι με τα αναπάντεχα της ζωής και τις ομορφιές της. Άλλωστε, ένα από αυτά τα αναπάντεχα γυρίσματα είναι που σας έφερε σε μια καινούρια δουλειά που σας αρέσει και που στην οποία πλαισιώνεστε από ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Ένας από αυτούς μάλιστα, ο περί ου ο λόγος, σας βρίσκει εξίσου ενδιαφέρουσα - για την ακρίβεια, όπως μας γράφετε, σας θαυμάζει. Κολακευμένη κι εσείς λοιπόν από όλη αυτή την προσοχή, δεν μπορείτε παρά να του ανταποδώσετε το ενδιαφέρον και να τον ενθαρρύνετε να σας «επιτεθεί γλυκά».

(Έτσι ποιητικά που το θέτετε, αυτό το τελευταίο, δεν είμαι ακριβώς σίγουρη τι θέλετε να πείτε – πάντως μου μυρίζει πέσιμο.)

Επιτρέψτε μου να κάνω μια υπόθεση πάνω στο δίλλημά σας: Οι πρόσφατες επαγγελματικές σας γνωριμίες, με αιχμή του δόρατος τον θαυμαστή σας, ήρθαν να συμπληρώσουν το έλλειμμα προσοχής που – με ενοχική πλέον επιείκεια – προσάπτετε στον σύντροφό σας. Αισθανθήκατε σημαντική, ενδιαφέρουσα και ελκυστική – και αυτό για τους περισσότερους ανθρώπους ισοδυναμεί με το πιο αποτελεσματικό σεξουαλικό ελιξίριο.

Πλην όμως, αυτό το εύφορο για τον εγωισμό σας έδαφος είναι συγχρόνως και ο χώρος όπου εργάζεστε. Άχαρα λοιπόν κι εγώ θα σας υπενθυμίσω να επιφυλάσσεστε διπλά όταν η καρδιά σας και η τσέπη σας στρέφουν τις ελπίδες τους προς το ίδιο σημείο, εάν δεν θέλετε να βρεθείτε στο μέλλον σε δύσκολη θέση. Αυτό, μέχρι τουλάχιστον να συνειδητοποιήσετε ποιον φλερτάρετε περισσότερο – τον συνάδελφο ή τον εαυτό σας.

Όσο για τα ρητορικά σας ερωτήματα, δεν μπορώ παρά να συμμεριστώ τη φιλοσοφική σας διάθεση.

Χ.Κ., 49 ετών: Είμαι παντρεμένος εδώ και 17 χρόνια με ένα παιδί. Εδώ και 8 χρόνια είχα μια εξωσυζυγική σχέση για 3 μήνες και όταν το έμαθε η γυναίκα μου, έχουμε να κάνουμε σεξ από τότε (8 χρόνια) γιατί όπως είπε έχασε την ερωτική επιθυμία της για μένα. Εγώ έχω κάνει κάθε προσπάθεια, με ρομαντικά ραντεβού, χάδια, λουλούδια κ.λπ., αλλά πάντα με σταματάει. Δεν ξέρω τι να κάνω ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ τόσο καιρό χωρίς σεξ. Κατά τ' άλλα υπάρχει μεταξύ μας αγάπη, αλλά ως ζευγάρι είμαστε σαν 70 χρονών (μόνο αγάπη χωρίς σεξ). Τι πρέπει να κάνω;; Σας ευχαριστώ!

Είναι πολύ συνηθισμένο - τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άνδρες – να χάνουν την σεξουαλική τους επιθυμία, εάν τύχει και ανακαλύψουν την παράλληλη σχέση του/της συντρόφου τους.

Και αν το σκεφτείτε, είναι επόμενο. Η ανασφάλεια της γυναίκας σας από την αναπόφευκτη σύγκριση με την ερωμένη, ο θυμός της, το αίσθημα της προδοσίας – όλα αυτά μάλλον ήταν αρκετά για να μετατρέψουν το σεξ μαζί σας σε απωθητική εμπειρία, για ένα διάστημα.

Αλλά αυτό το πρώτο διάστημα τιμωρίας μπορεί κάλλιστα να μεταπέσει σε μια μακροχρόνια αποχή από το σεξ, αν παραταθεί αρκετά ώστε να γίνει συνήθεια. Έτσι φαίνεται ότι συνέβη και στην περίπτωσή σας – η γυναίκα σας αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται πια το σεξ και έχει πολλά ράμματα για τη γούνα σας, αν δοκιμάστε να τη μεταπείσετε.

Είναι βέβαια προβληματική αυτή η κατάσταση στην οποία είστε και οι δύο εγκλωβισμένοι. Η μεν γυναίκα σας έχει αφεθεί σε αυτή την μουδιασμένη και γλυκόπικρη διάθεση που εγκαθίσταται όταν κανείς απαλλάσσεται από την προσπάθεια να είναι επιθυμητός. Εσείς πάλι, αν μας λέτε όλη την αλήθεια, πληρώσατε μια εξωσυζυγική επιπολαιότητα με μια οκταετία μοναχισμού – και συνεχίζετε να πληρώνετε.

Αλλά έστω και τώρα, οκτώ χρόνια μετά, καιρός είναι να κάνετε μια εξήγηση μεταξύ σας για όλα εκείνα τα δυσάρεστα που συνέβησαν τότε. Και με την ευκαιρία, να ξεκαθαρίσετε τις προθέσεις σας για το μέλλον.

Δεν είναι πια άκαιρο και αγενές εκ μέρους σας, αλλά μάλλον αυτονόητο, να επιμείνετε στην ανάγκη σας για σεξ. Αλλά και για την ίδια είναι σημαντικό να αποφασίσει αν θέλει να συνδεθεί και πάλι ερωτικά μαζί σας ή να σας χωρίσει οριστικά και αμετάκλητα και να δοκιμάσει την τύχη της με έναν νέο σύντροφο, χωρίς αμήχανα ερωτικά προηγούμενα.

Μαζί ή χωριστά, σύζυγοι ή συγκάτοικοι, με ανεξάρτητη ερωτική ζωή - σε κάθε περίπτωση θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσετε το είδος της σχέσης σας.