FAQ

Να τον ακολουθήσω;

Ε.Σ., 25 ετών: Καλημέρα σας,έχω σχέση με ένα παιδί περίπου 5 χρόνια.Εγώ ήμουν από Αθήνα αυτός από Κρήτη για 4 χρόνια περίπου τον ακολούθησα στην Κρήτη όπου μέναμε στο ενοίκιο. Οι γονείς μου έλεγαν και μου λένε να έρθω στην Αθήνα μαζί με το αγόρι μου να μείνουμε σε ένα σπίτι που έχουν (φυσικά μόνοι μας θα μένουμε, οι γονείς θα μένουν σε άλλο σπίτι). Όμως αυτός δε θέλει γιατί λέει του είναι δύσκολο να φύγει από το τόπο του και τους δικούς του.Εγώ εν τω μεταξύ τώρα είμαι άνεργη και μου είναι δύσκολο να πληρώνω το ενοίκιο. Όπως και να έχει θα ψάξω να βρω δουλειά, αλλά τι να κάνω να χωρίσω ή να τον ακολουθήσω Κρήτη;

 

Α.Π.: Η αποφαση αυτη  θα παρθει απο εσας οπως ληφθηκε η  αρχικη αποφαση να μετακομισετε μαζι με το συντροφο σας στην Κρητη. Απο οτι καταλαβαινω απο αυτα που γραφετε θελετε να ερθετε στην Αθηνα για λογους οικονομικους ενω ο συντροφος σας επιθυμει να παραμεινει στην Κρητη. Σε αυτες τις περιπτωσεις καλο ειναι να σκεφτειτε τι θελετε εσεις πρωτα κι οχι οι γονεις σας ή ο συντροφος σας. Εστιαστειτε στις δικες σας επιθυμίες, προθεσεις και ονειρα που εχετε για την ζωη σας και προχωρειστε με βαση αυτα και τι κανει εσας χαρουμενη, ζωντανη και δημιουργικη. Οι αποφασεις μας χτιζουν και το μονοπατι της ζωης μας και ειναι σωστες παντα γιατι μαθαινουμε μεσα απο αυτες οποιες και να ειναι! 

Για πάντα;

Σ.Δ., 19 ετών: Γεια σας!!εχω σχεση με ενα παιδι στην ηλικια μου δηλαδη 19 ετων. Ειναι πολυ ωριμος για την ηλικια του με σταθερες αποψεις και ωριμες. Εχοντας συζητησει πολλες φορες για την σχεση μας,μου εχει εκμυστηρευτει πως χωρις να τον νοιαζει η ηλικια μας,η οποια ειναι σχετικα μικρη θα επιθυμουσε να ειμασταν μαζι μια ζωη...Το ερωτημα μου ειναι εαν εσεις πιστευετε πως εαν μπορουν να καταληξουν σχεσεις απο τα δεκαεννεα,σε κατι παραπανω!! Σας ευχαριστω για το χρονο σας!!!

Α.Π.: Πολλες φορες βεβαιως εφηβικες και μετεφηβικες σχεσεις μπορει να οδηγηθουν σε σχεσεις ζωης. Η ανησυχια μου ειναι γιατι σας απασχολει τωρα σε αυτη την ηλικια ενα τετοιο θεμα! Οι σχεσεις κτιζονται σταδιακα και η εμπιστοσυνη, η αγαπη και ο αλληλοσεβασμος ειναι οι πολυτιμοτεροι φιλοι μιας σταθερης στο χρονο σχεσης. Συμβουλευτειτε λοιπον αυτες τις ποιοτητες για να εχετε μια ισορροπημενη, ομορφη σχεση στο παρον και θα δειτε πως θα εξελιχθει. Η ανησυχια και η αγωνια δεν θα ειναι καλοι συμβουλοι σας σε καμια περιπτωση και ειδικα σε μια σχεση που χρειαζεται συνεχεια επανατροφοδοτηση και φροντιδα.

Δεν θέλω να δουλεύει βράδυ...

Γ.Ν.: Καλησπέρα σας, είμαι με ένα παιδί σε σχέση εξ'αποστασεως εδώ και 3,5 χρόνια! Το πρόβλημα μου είναι ότι κάθε φορά που τον παίρνω τηλέφωνο μου βρισκει δικαιολογίες ότι τάχα είναι κουρασμένος επειδή δουλεύει βράδυ! Καθε φορά που του λέω πότε θα αρραβωνιαστουμε πάλι εκεί δικαιολογίες.Δεν το νομίζω έχω το αίσθημα ότι βρήκε άλλη εκεί που είναι! Στην αρχή μιλάγαμε, ερχοτανε αυτός πήγαινα εγώ! Τώρα τελευταία έχει αλλάξει συμπεριφορά! Από την άλλη μεριά θέλω να χωρίσω και από την άλλη μεριά τον αγαπάω τόσο πολύ που θα αφήσω τα πάντα εδώ και να πάω να μείνω μαζί! Είμαι πολύ μπερδεμένη και δεν ξέρω τι θα κάνω...

 

Α.Π.: Απο τις πληροφορίες που μου δίνετε καταλαβαίνω ότι τον τελευταιο καιρό ο φίλος σας  και έχει αλλάξει συμπεριφορά απέναντι σας. Εσείς με τι συνδέετε αυτή την αλλαγή; Πολλές φορές η αλλαγή εργασίας και η προσαρμογή σε καινούργεις συνθήκες δημιουργεί αίσθημα κόπωσης ψυχολογικής και σωματικής. Αν η αισθηση σας είναι ότι μπορεί να οφείλεται σε αυτό ίσως είναι βοηθητικό να δώσετε χρόνο και να δείξετε κατανόηση σε αυτή την προκληση που περνάει η σχέση σας. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι σχέσεις εξ αποστάσεως έχουν μεγάλες δυσκολίες και χρειάζονται προσπάθεια, κατανόηση, σεβασμό, κουράγιο και επιμονή για να αντέξουν. Επιστρατεύστε αυτές τις ποιότητες και αξιολογήστε αν η σχέση σας αξίζει να δώσετε και άλλη ενέργεια και αγάπη σε αυτόν τον άνθρωπο. 

Δεν θέλει οικογένεια...

Ε.Π., 34 ετών: Καλησπέρα σας, είμαι με ένα παιδί 37 χρονών, εγώ είμαι 34 εδώ και ένα χρόνο. Είμαστε πολύ καλά μαζί, τα βρίσκουμε κλπ. Γενικά είναι καλός σύντροφος και υπάρχει αγάπη μεταξύ μας. Το θέμα είναι πως εγώ θα ήθελα κάποια στιγμή να δημιουργήσω οικογένεια ενω εκείνος λόγω κυρίως των παιδικών του βιωμάτων δεν θέλει ή καλυτέρα φοβάται όπως έχει πεί. Τώρα συζητάμε το ενδεχόμενο να μείνουμε μαζί κανονικά γιατί τώρα απλώς μένουμε κάποιες μέρες μαζί. Και μου λέει πως δεν μπορεί να μου υποσχεθεί πως μπορεί να κάνει αυτά που θέλω εγώ, εννοώντας ένα παιδί και ένα γάμο. Το θέμα είναι πως απο μόνος του υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται να κάνουμε παιδί ή πως θα είμαστε όταν γεράσουμε κλπ και όταν του το ανέφερα είπε πως ίσως είναι λάθος που το κάνει αυτό. Το θέμα μου είναι τι να κανω. Τον αγαπάω πολύ και δεν θέλω να χωρίσω αλλα απο την αλλη είμαι 34 μπορώ να κάτσω με εναν ανθρωπο που ναι μεν με λατρεύει αλλα ίσως δεν θέλει να δημιουργήσει οικογένεια;Εχω στεναχωρηθει πολύ και δεν ξερω τι να κανω. Αν μπορείτε βοηθήστε με. σας ευχαριστώ.

 

Α.Π.: Σιγουρα βρισκεστε σε μια αρκετα δύσκολη θέση αφού εσεις και ο σύντροφος σας έχετε διαφορετικές αξίες. Αν ο σύντροφος σας είναι κάθετος στο ότι δεν επιθυμεί οικογένεια ενώ εσείς θέλετε αποτελεί μεγάλη διαχωριστική γραμμή για να σας επιτρέψει να συνεχίσετε μαζί του αφού θα αναγκαστείτε να αποδεχείτε το δικό του αξιακό σύστημα προδίδοντας το δικό σας. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να επιθυμείτε να γίνετε μητέρα και καλό είναι να ακολουθήσετε αυτή σας την επιθυμία είτε με αυτό το σύντροφο είτε με κάποιον άλλον αλλά επίσης σημαντικό είναι να βρείτε ένα σύντροφο που να αγαπάτε και να μη γίνει η μητρότητα έμμονη ιδέα. Συχνά οι γυναίκες πρωτα επιθυμούν τη μητρότητα και έπειτα οι άντρες ακολουθούν, αν αυτό δε συμβεί τότε και η σχέση μπαίνει σε ταραχώδη δρόμο και μονοπάτια.

Πόσο ακόμα χρόνο...;

Δ.Θ., 28 ετών: Καλησπέρα σας! Ήμασταν μαζί 1,5 χρόνο απλά τα κάναμε όλα κάπως γρήγορα...ήρθε μεσα στους πρώτους 4 μήνες να μείνει στο σπίτι μου μαζί κ με την μητέρα μου φυσικά η οποία συμφώνησε εφόσον δεν ήταν απο την πόλη μας και δεν θα ειχε που να μεινει γιατί χωρις δουλεια λογικό το βρίσκω! Το σπίτι του βασικά το είχε αφήσει πριν φυγει φαντάρος οπως το ιδιο κ την δουλεια του! Να μην τα πολυλογώ,καναμε ονειρα για γάμο κ οικογενεια!! Ηξερε τους δικους μου οπως κ γω τους δικους του! Μετα απο μηνες ομως(γυρω στους 3-4) άρχισαν τα προβληματα...η μητέρα μου δηλαδή άρχισε να τον προσβαλλει ασχημα κ μπροστά στα μούτρα του!! Έκανε υπομονή να βρει δουλειά για να μπορέσουμε σιγα σιγα να φυγουμε απο το σπιτι κ να ζησουμε μαζί αλλου μονοι μας!! Ομως ηρθε η ωρα που εσκασε εκανε το μπαμ τα μαζεψε κ εφυγε πισω στο χωριο του!! Κ ενω τον πρωτο μηνα που ελειπε κ πηγα κ τον βρηκα μου ελεγε πως δεν θα χωρισουμε θα συνεχισουμε μαζί απλά λιγο πιο χαλαρά να ηρεμήσει να βρει τον εαυτό του κ κυρίως δουλειά ωστε να μπορεί να μου προσφέρει πραγματα σαν αντρας,μετά απο 10-15 μέρες που ξανα πηγα εκεί κ τον βρηκα χωρις να το ξέρει κ παλι,μου φερθηκε απαίσια...μου ειπε πως χωρισαμε κ με εσπρωχνε να φυγω κ ακομα μου ειπε πως δεν μπορει καν να με κοιταξει γιατι με σιχαίνεται κ πως δεν με αγαπαει αλλο ουτε με θελει αλλο!! Εφυγα με κλαματα φυσικα κ μολις εφτασα σπιτι του εστειλα απλά ενα μηνυμα κ του ειπα πως τον αγαπω κ δεν προκειται να τον ξανα πιέσω σε τπτ,να πάρει οσο χρόνο χρειάζεται κ θα περιμένω απο αυτον απο δω κ πέρα!! Το διάβασε κ φυσικά δεν απαντησε!! Το θέμα μου ειναι πως δεν πιστεύω ολα αυτα που μου ειπε περί χωρισμού κ οτι δεν με αγαπαει αλλο κ.λ.π!! Περιμένω εδώ κ 1 μήνα μία κινηση αλλα τιποτα....απο τότε εγω δεν τον εχω ξανα ενοχλήσει!! Εντωμεταξύ,δεν με σβήνει καν απο το φεισμπουκ ούτε απο πουθενά! Απλά λιγες φώτο εσβησε τις πιο προσφατες κ αλλαξε εδω κ λιγες μερες την φωτο προφιλ του που ημασταν μαζι!! Και το έχει ακομα και σε σχέση μαζί μου!! Με έχει μπερδέψει...θελω την γνώμη σας!! Εγώ τον καταλαβαίνω διότι άντεξε πολλά τους τελευταίους μηνες απο την μητέρα μου κ γίναν πράγματα βιαστικά πολύ κ ισως κ γω δεν μπορεσα να καταλαβω καλυτερα τις δικες του αναγκες γιατί είναι κ ανθρωπος που δεν μιλαει πολύ κ δεν ανοιγεται ευκολα!! Εδω κ 1 μηνα λοιπον κανω τρελή υπομονη κ παλευω πολυ να μην τον ενοχλήσω!! Πιστευω πως οντως αυτό που συμβαινει πραγματικά ειναι οτι θελει τον χρονο του απλά κ ολα αυτα τα κανει για να με κρατησει επιτηδες σε αποσταση γιατί δεν μπορεί καθολου τους συναισθηματισμους!! Κρατιέται πολύ!! Τι πιστευετε εσείς οτι συμβαινει; εγώ ειμαι πολύ αισιόδοξη!! Ξεχασα να σας πω πως αυτός ειναι 26 χρονών αλλά πολύ διαφορετικά μυαλά για την ηλικια του...προσγειωμενος και σοβαρός!! Γενικότερα,πολύ καλό παιδί!! Τί μπορω να κάνω λοιπόν; Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων!!

Α.Π.: Οι γυναίκες είμαστε εκπαιδευμένες να στηρίζουμε τη σχέση να δίνουμε χρόνο, να δείχνουμε υπομονή και αντοχές για να σώσουμε τη σχέση όπου νιώθουμε ασφάλεια και προστασία. Πολλες φορές το παρακάνουμε και αυτό συχνά μας το καθρεφτίζει το ίδιο το σώμα μας που αντιδρά με ψυχοσωματικά συμπτώματα, κλάμματα και στενοχώρια. Αρχικά ακούστε αυτά που σας είπε με αυτό τον "αδόκιμο" τρόπο ο σύντροφος σας και αποφασίστε πόσο χρόνο αξίζει να δώσετε ακόμα.. Αν νιώθετε ότι αξίζει να δώσετε περισσότερο χρόνο σε αυτή τη σχέση, κάντε το απλά καλό θα ήταν να βάλετε ένα όριο στο πόσο θα περιμένετε.

Χρειάζεται τον χώρο του

Κ.Π., 27 ετών: καλημερα σας κι ευχαριστω για το χρονο σας..θα ηθελα να σας ρωτησω αν θεωρειτε κακο το να θελει ακομα ο συντροφος μου αν κι ειμαστε 2μιση χρονια μαζι να εχει και καποιο χρονο-χωρο μονος του..τι εννοω..μενουμε κι οι 2 με τους γονεις μας αφου λογω καταστασεων ακομα δε μπορουμε να μεινουμε σε δικο μας σπιτι μιας που προσπαθουμε να κανουμε ο,τι μπορουμε (με σχολες) για να φυγουμε εκτος Ελλαδας..ειμαι 27 κι ειναι 36..ειμαι δασκαλα και εχω και μεταπτυχιακο ενω εκεινος εχει βγαλει τεχνικο λυκειο..τωρα, ομως, ετοιμαζομαι απο τον αλλο μηνα για διδακτορικο κι αποφασισε κι εκεινος να παει σε σχολη ιδιωτικη για να σπουδασει κατι..το προβλημα ειναι οτι οποτε λειπουν οι δικοι μου γονεις ερχεται σε μενα..μονο μου καποιες φορες αν ας πουμε ερθουν στο ενδιαμεσο που μενουμε μαζι οι δικοι μου εκεινος φευγει και μετα λεει οτι δε θελει να ερθει αν του πω οτι "να φυγαν, μπορεις να ερθεις οποτε" κι απαντηση στο γιατι δε θες ειναι "ετσι"..παλιοτερα ομως μου ειχε πει οτι θεωρει πολυ εγωιστικο το να γινεται μονιμως το δικο μου κι οτι θελει κι εκεινος να εχει το χρονο του και το χωρο του..αυτο το θεωρειτε κακο;;τι θα μπορουσα να κανω;;ευχαριστω πολυ και παλι!!

Α.Π.: Σύμφωνα με έρευνες η συντροφικότητα που διαρκεί στο χρόνο και αφήνει ευχαριστημένους τους συντρόφους δίνει χώρο και στους δυο να κάνουν πράγματα ή δραστηριότητες που τους αρέσουν, αφήνει χώρο να αναπνεύσουν και οι δυο σύντροφοι, να ξεκουραστούν κσι να πάρουν δυνάμεις για να ξαναμπούν ανανεωμένοι στη σχέση. Οι άντρες φαίνεται να το έχουν περισσότερη ανάγκη από ότι οι γυναίκες που είναι εκπαιδευμένες στην προσφορά και την ικανοποίηση των άλλων. Υπάρχουν ισχυρές πεποιθήσεις στην ελληνική πραγματικότητα για το "μαζί" που εγκλωβίζουν το ζευγάρι σε πρέπει, κανόνες και "μεζούρες αγάπης και αφοσίωσης" και τελικά το οδηγούν σε άσχημα σενάρια. Αναρωτηθείτε τι πραγματικά θέλετε εσείς να υπάρχει στη σχέση σας, αέρας ή δυσφορία και έλλειψη οξυγόνου και προχωρήστε ανάλογα.

Ανανέωση ή τέλος;

Σ.Α., 22 ετών: Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Εδώ και 2 χρόνια και 9 μήνες έχω σχέση με συνομήλικο που σπουδάζουμε στην ίδια σχολή και είναι από άλλη πόλη. Αν και στην αρχή της σχέσης μας θέλαμε να το πάμε "χαλαρά" καταλήξαμε να περνάμε όλη την ημέρα μαζί και έτσι δεθήκαμε πάρα πολύ. Το τελευταίο χρόνο, βέβαια, λόγω της μονοτονίας της καθημερινότητας μας και τις διαφορές του χαρακτήρα μας είχαμε συχνά μικροτσακωμούς και διαφωνίες και μειώθηκε το πάθος στη σχέση μας. Σύντομα ολοκληρώνουμε τις σπουδές μας και, έτσι, αυτός επέστρεψε στη πόλη του ...αυτή η αλλαγή είναι πολύ δύσκολη και για τους δυο και μας έχει ρίξει πολύ ψυχολογικά...Το πρόβλημα μου είναι το εξής: αν και έχω διακρίνει ότι έχουμε αγεφύρωτες διαφορές στον χαρακτήρα μας και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα (αυτός δεν πιστεύει κάτι τέτοιο ή δεν τον απασχολεί) η ωριμότητα, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και η στήριξη και από τις δυο μεριές έχουν θέσει γερά θεμέλια. Κατά τη γνώμη σας, η απόσταση θα βοηθήσει να ανανεωθούν τα συναισθήματα ή είναι η κατάλληλη στιγμή να δώσω ένα τέλος, το οποίο μέχρι τώρα πιθανόν δεν δόθηκε λόγω της δύναμης της συνήθειας;

Α.Π.: Καλο θα ηταν να δωσετε χρονο στην καινουργια κατασταση αφου εχετε χτισει μια σχεση εμπιστοσύνης, ειλικρινειας και ωριμότητας όπως περιγράφετε. Η απόσταση θα σας δώσει τις απαντήσεις που χρειάζεστε. Αναρωτηθείτε όμως γιατί βιάζεστε να βάλετε ένα τέλος σε μια σχέση που σας ήταν σημαντική όπως λέτε. Πολλές φορές οι δυσκολίες μας μαθαίνουν καινούργια πράγματα για εμάς και πως σχετιζόμαστε και μπορεί να μας φωτίσουν μονοπάτια που δεν είχαμε καν φανταστεί. Καλη δύναμη σας εύχομαι σε όποια απόφαση πάρετε για την ζωή σας.

 

Να ακολουθήσω...;

Τ.Κ., 41 ετών: Γεια σας κ. Πετρακη και ευχαριστω για την προσοχη σας. Με την κοπελα μου ειμαστε περιπου ενα χρονο μαζι. Μενουμε και οι 2 εξωτερικο. Απο τοτε που την γνωρισα δεν ηταν ευτυχισμενη με την δουλεια της. Ηθελε να φυγει απο την εταιρεια της. Τωρα βρηκε δουλεια σε μια καλη εταιρεια σε αλλη χωρα και νιωθει χαρουμενη. Την αγαπαω και νοιαζομαι γιααυτη και χαιρομαι που βρηκε μια αλλη δουλεια αλλα ξερω πως θα την χασω αφου φυγει. Με κανει ευτυχισμενο και εχω φανταστει τον εαυτο μου να κανω μεχρι και οικογενεια μαζι της. Αλλα τωρα ξαφνικα ολα αλλαζουν. Δεν θελω να την βαλω σε αδιεξοδο να διαλεξει αλλα προφνως θα χωρισουμε απο την στγμη που θα ζουμε μακρια. Δεν θελω και να της βαλω το μαχαιρι στο λαιμο. Πως να το χειριστω? Τι να κανω? Νωθω οτι χαιρετε στην προοπτικη να φυγει. Δεν εχουμε συζητησει τι θα γινει με μας. Εγω δεν μπορω να ακολουθησω γιατι εχω λιγο καιρο σε μια καλη δουλεια και μπορω να την στηριξω αν μεινει ενω αμαμ παω εγω εκει δεν μπορει αυτη. να με στηριξει οικονομικα μεχρι να βρω εργασια. Εχω φανταστει τον εαυτο μου μαζι της στο μελλον με οικογενεια και ολο αυτο με χαλαει...

 

Α.Π.: Πολλες φορες ο εσωτερικος διαλογος μας βοηθάει να συγκροτησουμε τις σκεψεις μας και τα συναισθηματα μας αλλες φορές όμως μας αποτρέπει απο το να τα επικοινωνήσουμε.Καταλαβαινω τις επιφυλάξεις σας αλλα αναρωτηθείτε αν αυτος ο εσωτερικός διάλογος σε αυτή τη φαση ειναι βοηθητικός για εσας αλλα και για τη σχέση σας. Πολλές φορές αυτα που σκεφτόμαστε ως εμπόδια ή σκοπέλους μπορεί να μας δώσουν μεγαλύτερα οφέλη απο όσο φανταζόμαστε και να είναι άλλη μια πρόκληση που μας προσφέρει η ζωή. Καλό δρόμο!!