FAQ

Πώς να τον ξανακερδίσω;

Σ.Π., 23: Γεια σας ειμαι 23 χρονών και είχα σχέση 5,5 χρόνια με ένα παιδί που μου προσέφερε ασφάλεια, είχαμε καλές στιγμές αλλά τις περισσότερες φορές εγώ βαριόμουν και ψαχνόμουν αλλού, με αποτέλεσμα να τον έχω απατήσει, να χωρίζουμε αλλά να ξαναγυρνάω μέχρι που τον τελευταίο χρόνο αρχισα να το σκέφτομαι για οριστικό χωρισμό, εκείνη την στιγμή μπήκε στην ζωή μου ένας άντρας πολυ μεγαλύτερος μου (37 χρονών) βγήκαμε ξανά βγήκαμε αρχισε να μου αρέσει και έτσι πήρα την απόφαση να χωρίσω οριστικά με το παιδί που ήμουν 5,5 χρόνια και να αφιερωθώ στον καινούργιο, ο οποίος δεν ήξερε οτι εγώ εχω σχέση, του είπα οτι είμαι χωρισμένη. Ο καινουργιος ειναι πολύ απολυτος σε αυτά και θα με κακοχαρακτήριζε, ήθελε η γυναίκα να είναι “αγία”. Αφού όλα πήγαιναν καλά μιλούσαμε, βγαίναμε, με γνώριζε σε γνωστούς, μετά από ένα μήνα ξαφνικά άρχισε να εξαφανίζεται να μην μου απαντάει. Εγώ τρελάθηκα και τον αναζητούσα, ζητούσα μία εξήγηση, δεν ήξερα τι να υποθέσω. Έτσι, πήρα την απόφαση να πάω να τον βρώ σε ένα μαγαζί που έπαιζε (τραγουδιστής είναι), δύο ώρες απόσταση από την πόλη μας, χώρις να του πω τίποτα, αυτός μόλις με είδε καταχάρηκε, μου έκανε αφιερώσεις και στο τέλος τον περίμενα και μιλήσαμε (ειπε δεν ήταν πολύ καλά), φιληθήκαμε έδειξε οτι του εχω λείψει. Μετά περίμενα εγώ να επικοινωνήσει τις επόμενες μέρες για να βγούμε να τα πούμε καλύτερα. Δεν μου έστειλε, όμως, και του έστειλα εγώ. Βγήκαμε με μία φίλη μου και έναν φίλο του αλλά ο δικός μου έπαθε κρίση πανικού επεδή μας είδαν κάποιοι και σηκώθηκε και έφυγε με τον φίλο του. Μετά εγώ ήμουν στα πατώματα, εκλαίγα, τον παρακαλούσα, αυτός τίποτα. Για να τον προσεγγίσω άρχισα να μιλάω με τον φίλο του, να πηγαίνουμε για καφέ. Εγώ έλεγα τον φίλο του να πει και τον δικό μου να έρθει αλλά αυτός ερχόταν μόνος και χωρίς να το πολυκαταλάβω φιλήθηκα με τον φίλο του και αρχισέ να γίνεται κάτι μεταξύ μας. Ο δικός μου δεν έμαθε ποτέ τίποτα, αλλά ζήλευε που βγαίναμε. Εγώ δεν τον είχα ξεπεράσει ακόμη και πήγα πάλι στο μαγαζί του να τον δω με κάτι φίλους μου από τη σχολή, όμως ο ένας μ την έπεσε και με φίλησε μπροστά στον δικό μου. Πίστευα οτι τον έχασα για πάντα. Ωσπου μία μέρα μετά από καιρό του έστειλα και μου απάντησε και βρεθήκαμε. Μετά ένα διάστημα βρισκόμασταν για το σεξουαλικό κομμάτι μόνο, όμως μου έκανε ζήλιες για τον φίλο του και εγώ το εκμεταλεύτηκα αυτό υπερ μου, ώστε να ξανα είμαστε μαζί. ¨Οντως σιγά σιγά γίναμε πάλι κανονικό ζευγάρι, βγαίναμε, πηγαμε ταξιδάκι, ήταν πάλι όλα καλά, αλλά εγώ είχα ενα μόνιμο άγχος οτι μπορεί να με αφήσει πάλι. Του συζήτησα πως νοιώθω και μου είπε ότι γενικά η γυναίκα που θα είναι δίπλα του πρέπει να έχει τεράστια υπομονή και ότι δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Τον πιάνουν κατά καιρούς τα ψυχολογικά του. Του είπα οτι αν είναι να τον πιάσουν και να με αφήσει πάλι τουλάχιστον να μου μιλήσει πρώτα να ξέρω τι γίνεται. Και ξαφνικά πάλι άρχισε να χάνεται, όταν τον ρωτησα τι συμβαίνει μου είπε οτι ξενέρωσε γιατί συνέχεια σκεφτεται που φιλήθηκα μπροστά του με άλλον και που έβγαινα με τον φίλο του. Εγώ αρχισα να τον παρακαλάω να μην με αφήσει πάλι γιατι είμαι ερωτευμένη μαζί του, αλλά αυτός ήταν κάθετος. Μετά εγώ αποδέχτηκα την κατάσταση, δεν τον ενοχλησα, αλλα ημουν χάλια τρεις μέρες. Την τέταρτη μέρα είχε γιορτή και του έστειλα ένα τυπικό χρόνια πολλά και μου απάντησε σε ευχαριστώπολύ κουκλάρα μου (κουκλάρα μου δεν με είχε ξανα πει). Εγώ προσπάθησα να μην ενθουσιαστώ και το αφησα έτσι. Σε μερικές μέρες όμως του έστειλα τι κάνεις και δεν μου απάντησε. Δεν είμαι καλά ψυχολογικά από τότε. Δεν ξέρω τι να κάνω για αυτό απευθύνομαι σε εσάς, χρειάζομαι την συμβουλή σας για το πως να τον διαχειριστώ, να τον ψυχολογίσω τι θέλει, ώστε να ξανα γυρίσει και να είμαστε πάλι μαζί. Να σημειώσω οτι γενικά σαν άνθρωπος πρέπει μαλλον να είναι έτσι, και σε προηγούμενες σχέσεις δηλ. Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προταίρων.

 

Α.Π.: Πραγματικα η συνθηκη σχεσης στην οποια μπαινετε ακουγεται αρκετα δυσκολη. Ο αντρας που σας ενδιαφερει σας ξεκαθαρισε οτι εχει αρκετες δυσκολίες στο σχετιζεσθαι και ενδεχομενως και δεσμευσης. Το να ειστε εκει και να δειχνετε οτι θελετε σχεση μαζι του αρχικα μπορει να  βοηθησε αλλα δεν ειμαι σιγουρη αν 
θα ειναι βοηθητικο και ωφελιμο για εσας και την δικη σας ψυχοσυναισθηματικη κατασταση. Η αποδοχη οτι ετσι συμπερφερεται και οτι καποιες φορες θα απομακρυνεται ισως σας βοηθησει να ειστε μαζι του αλλα ειστε σιγουρη οτι θελετε κατι τετοιο;;
Πολλοι ανθρωποι με παρομοιες δυσκολιες "σχετιζεσθαι"επαναλαμβανουν αυτο το μοτιβο σχετιζεσθαι χωρις να ειναι βεβαιο οτι θα εμπλακουν ποτε συναισθηματικα βαθυτερα. Εστιαστειτε στο αν ειναι βοηθητικο ολο αυτο για εσας και δραστε αναλογως. Ουτως η αλλως ολα μαθηματα ειναι σε αυτη την ζωη...

Η κολλητή μου κι εγώ

Δ.Α., 41 ετών:  Γεια σας Ονομαζομαι Δημητρα ειμαι 44 χρονων. Ειμαι ομοφυλόφιλη και πριν 1 χρονο χωρισα απο μια σχεση 2 χρονων. Στο διαστημα αυτο ειχα ερθει πολυ κοντα με την κολλητη μου φιλη η οποια ειχε και αυτη χωρισει. Βρισκομασταν καθε μερα μαζι βγαιναμε εξω μαζι και οι περισσοτεροι μας ρωτουσαν αν ημασταν ζευγαρι. Ειχαμε μια πολυ ιδιαιτερη σχεση. Στην πορεια εγω ειχα αρχισει να εχω ρομαντικα συναισθηματα για την φιλη μου. Την ενιωθα και αυτη οτι κατι ενιωθε, μια ιδιαιτερη ελξη. Της εξομολογηθηκα τι ενιωθα και μου ειπε πως απλα θελει να ειναι φιλη μου και δεν νιωθει κατι περισσοτερο μεχρι που τα χριστουγεννα καναμε σεξ. Μου εξηγησε πως δεν νιωθει κατι περισσότερο, πως ηταν μια στιγμη αδυναμιας. Αλλα πως μπορεις να κανεις σεξ με μια κολλητη σου φιλη αν δεν νιωθεις κατι; Μετα απο αυτο αρχισε να απομακρυνεται, να μην εχουμε συχνη επαφη, μεχρι που γνωρισε μια κοπελα, που το εμαθα απο γνωστους μας. Μου εχει εξηγησει οτι δεν θελει να μου την γνωρισει γιατι δεν θελει να με πληγωσει. Εγω εχω απομακρυνθει και δεν την παιρνω τηλεφωνο. Εκεινη ομως με αναζητα και θελει να εχουμε επαφη. Ειλικρινα δε ξερω τι να κανω...

 

Α.Π.: Η κατασταση οπως την περιγραφετε ειναι αρκετα πολυπλοκη για να ειστε μεσα σε αυτη αφου σας ειναι δυσκολο να κρατησετε τη συναισθηματικη αποσταση που προυποθετει μια φιλικη σχεση που ζηταει η φιλη σας. Εχετε διαφορετικη θεωρηση της σχεσης, εσεις τη βλεπετε ερωτικη ενω η φιλη σας οχι. Η αποσταση που κρατατε ενδεχομενως να σας βοηθησει να διαχειριστειτε αυτη τη μπερδεμενη κατασταση μεχρις οτου να δειτε αν αυτη η φιλια ειναι τελικα βοηθητικη η οχι για εσας. 

Πώς να τον κρατήσω δίπλα μου;

Ζ.Α., 18 ετών: Είμαι με ενα παιδί εδώ και ενα μήνα σχεδόν και αρχίζω και νιώθω πολλά πράγματα.. Είναι τόσο γλυκός και τρυφερός μαζί μου όσο κανένας άλλος αλλά φοβαμαι μην με βαρεθεί και τον χάσω. Θέλω να κάνουμε πολλά πραγματα μαζί και να παίρνω και εγώ πρωτοβουλίες όμως σχεδόν πάντα παίρνει αυτός.. Θέλω να του κάνω εκπλήξεις και δώρα αλλα ακόμη αν τον ξέρω τόσο καλά στα γούστα του που φοβάμαι μην δεν του αρέσει.. Πως να γίνω πιο γλυκια μαζί του; Να τον κάνω να με ερωτευτεί παράφορα;

 

Α.Π.: Ειναι πολυ ομορφο που εχετε γνωρισει καποιον ανθρωπο και νιωθετε ολα αυτα τα συναισθηματα και υπαρχει και αμοιβαιοτητα. Δυστυχως δεν υπαρχουν συνταγες για το πως να τον κανετε να σας ερωτευτει παραφορα. Αυτο που μπορειτε να κανετε ειναι να ακολουθησετε την ομορφη ροη που εχει αυτη η γνωριμια και να ζησετε αυτο που συμβαινει τωρα μη δινοντας σημασια σε σκεψεις και μεθοδευσεις. Ειναι φυσικο να υπαρχει αγχος γιατι ακομα ειναι η αρχη της γνωριμιας και δε γνωριζεστε καλα αλλα ο χρονος ειναι μπροστα σας για να γινουν ολα σταδιακα και βημα-βημα. Απολαυστε αυτο που σας συμβαινει!

Παγιδευμένη;

Ε.Μ., 32: ειμαστε παντρεμένοι 3μιση χρονια εχουμε ένα γιο 3 χρονων δυστυχως η σχεση μας δεν είναι καλη με αποτέλεσμα καυγάδες μπροστα στο παιδι γκρινιες κλπ εγω ειχα σκεφτει να χωρισω δεν παει άλλο αυτή η κατασταση ανακατευεται πολύ κ η πεθερα μου νομιζουν ότι εχω γκομενους κατι που δεν ισχυει εγω ημουν από επαρχια παρατησα τα παντα για να ερθω αθηνα.η αληθεια είναι ότι εχω χασει τον εαυτο μου δεν εχω παρεες φιλες πηγαινω σε ψυχιατρο για κρισεις πανικου κ ελαφρια καταθλιψη.εχω πολλα νευρα νοιωθω δεν με καταλαβαινει οσες φορες εχουμε συζητησει παντα καταληγει σε καυγα φοβάμαι για το παιδακι μου που είναι πανεξυπνο μην δημιουργησω ψυχολογικα η μελαγχολια τι να κανω;

 

Α.Π.: Σιγουρα οι καυγαδες και οι εντασεις δε βοηθουν ουτε εσας ουτε τη σχεση σας αλλα ουτε και το παιδι. Οι κρισεις πανικου και η καταθλιψη πολλες φορες επιβαρυνουν και στενοχωρουν τους ανθρωπους αλλα και αλλοιωνουν το επιπεδο επικοινωνιας με τους αλλους. Φερνουν κλεισιμο, εσωτερικη ενταση, συναισθηματικη και κοινωνικη απομονωση και δινουν αρνητικη εντυπωση και λαθος μηνυματα στους αλλους ανθρωπους. Θα ηταν χρησιμο να μιλησετε με καποιον ειδικο για να δειτε ποιες συνθηκες τις τροφοδοτουν αυτη τη στιγμη, με τι συνδεονται, με ποιο τροπο επηρεαζουν την επικοινωνια σας με τους αλλους και να βρειτε τροπους να απεγκλωβιστειτε απο αυτη την κατασταση.

Τι γίνεται με το παρελθόν;

Β., 34: Καλησπέρα ειμαι 34 χρονών παντρεμένη 9 χρονια με 2 παιδάκια... Έχω μια υπέροχη οικογένεια και είναι πολύ ευτυχισμένη... Πριν ένα χρόνο μου έκανε αίτημα φιλίας Η πρωτη μου σχέση στην αρχή μιλούσαμε γενικά για τις οικογένειες μας πολύ τυπικά... Πριν 3 μήνες περίπου μου έστειλε ένα τραγούδι (το για σένα του αδαμαντιδη) και μου είπε ότι αυτά που λέει το τραγούδι είναι όλα όσα νιώθω όλα αυτά τα χρόνια... Και πραγματικά το ίδιο κατάλαβα ότι νιώθω και εγώ γι αυτόν... Είναι κακο που νιώθω έτσι?
ΥΓ δεν χωρίσαμε ποτέ γιατί το θέλαμε αλλά γιατί μπήκε η γονείς μου στη μέση... συγνωμη αν σας κούρασα. Ευχαριστώ πολυ.

Α.Π.: Δυστυχως δεν ειναι ξεκαθαρο το ερωτημα σας. Αν ρωτατε αν ειναι κακο που νιωθετε ετσι , νομιζω η απαντηση  βρισκεται μεσα σας. Τα συναισθηματα αγαπης για καποιους ανθρωπους που βρεθηκαν στην ζωη μας φυσικο ειναι να υπαρχουν ασχετα με την τροπη που ελαβε η σχεση. Αν παρολα αυτα σας μπερδευουν με το γαμο σας τωρα τοτε ειναι μια συνθηκη που πρεπει να διερευνηθει. Πολλες φορες μπορει συναισθηματα του παρελθοντος να μας μπερδεψουν η αποπροσανατολισουν απο αυτο που εχουμε κτισει στο παρον μας. 

Ξεκαθαριστε μεσα σας τη συνθηκη του τοτε με τη συνθηκη του τωρα και αναρωτηθειτε που βρισκεται η δικη σας πραγματικοτητα και τι ειναι σημαντικο για εσας σε αυτη τη φαση της ζωης σας. 

Να φύγω ή να μείνω;

A.Μ., 24: Γεια σας, ονομάζομαι Αναστασία και ειμαι 24. Βρισκομαι σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και δεν ξέρω τι να κάνω. Εχω σοβάρο δεσμό εδω και 5 χρόνια, τον αγαπάω παρα πολυ, αλλα μου έγινε μια προτάση για δουλειά στο εξωτερικο με συμβόλαιο 2 ετών. Η κατασταση εδω ειναι πολυ δύσκολή και εγω και η μητέρα μου είμαστε άνεργοι και δεν μπορουμε να τα βγάλουμε περα... Ο Ν., ο συντροφος μου μου είπε οτι αν φύγω δεν υπάρχει αλλη λυση απο τον χωρισμό... Δεν ξέρω τι να κάνω, θέλω να φύγω για να μπορέσω να επιβιώσω αλλα δεν μπορώ και να χωρίσω, δεν το αντεχω, μου είναι πολύ δυσκολο. Δεν ξέρω τι να κάνω, ποναω τοσο πολυ. Ο Ν. δεν μπορεί να έρθει μαζί μου γιατι έχει ήδη δουλεια εδω... Οταν του το είπα εγινε κομμάτια και με παρακαλούσε να μην φύγω... Πονεσα πολυ που τον είδα ετσι... Σας παρακαλώ βοηθήστε με.. Τι να κάνω, αν φυγω πως θα ζήσω χωρις αυτον και αν μεινω δεν έχω την οικονομική ικανότητα να ζησω εγω και η μητέρα μου.

 

Α.Π.: Καταλαβαινω τη δυσκολια που βιωνετε αυτη τη στιγμη. Απο τη μια δε θελετε να χασετε τη σχεση σας και απο την αλλη θελετε κατι καλυτερο για την ζωη σας σε οικονομικο επιπεδο. Η αποφαση του συντροφου να "τερματισει" τη σχεση νομιζω σας βαραινει πιο πολυ στο να φυγετε. Καλο ειναι να καταγραψετε τα συν και τα πλην της οποιας αποφασης και να δειτε τι ταιριαζει πιο πολυ αυτη τη στιγμη με τις δικες σας επιλογες και προθεσεις σε σχεση με τη δικη σας ζωη και την εξελιξη της.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου;

M.T., 34 ετών: Γειά σας, Θα ήθελα να σας πω το πρόβλημά μου.Είμαι κοπέλα 34 ετών , παντρεμένη εδώ κ 2 χρόνια & έχω ένα αγοράκι 17 μηνών.Ο σύζυγός μου είναι από επαρχία κ εγώ από Αθήνα & είναι ναυτικός.Δεν έχω κανένα παράπονο απο τη συμπεριφορά του.Είναι όμως πεισματάρης κ ισχυρογνώμων κ γεικώς θέλει να γίνεται το δικό του.Με τα πολλά νοικιάσαμε σπίτι στην περιοχή που είναι το πατρικό μου για να έχω βοήθεια με το παιδί από τους γονείς μου όταν εκείνος λείπει ταξίδι.Εγώ δεν έχω αυτοκίνητο κ δεν οδηγώ πολύ καλα.Αυτός ήθελε να μένουμε Πειραιά για τη δουλειά του.Τώρα θα αγοράσουμε μονοκατοικία κοντά στο πατρικό μου.Το θέμα μου είναι το εξής: θέλει να πάρει ντόπερμαν......Εγώ φοβάμαι τα σκυλιά.Δε μπορώ να ζω στο σπίτι μου με ένα παιδί κ ένα σκυλί κ να φοβάμαι ότι θα μου επιτεθεί σε μένα ή στο μωρό ανά πάσα ώρα κ στιγμή.Όταν μου το είπε με έπιασε ταχυκαρδία,ζαλίστηκα κ την επόμενη μέρα λιποθύμησα απο τη στεναχώρια μου γτ μου το λεει συνέχεια.Γενικώς έχω πανικοβληθεί κ μόνο στην ιδέα ότι θα είμαι "αναγκασμένη" να ζω με ένα σκυλί.Αυτός θα λείπει κ θα πρέπει εγώ να το φροντίζω, να το βγάζω βόλτες....Δεν θέλω,το φοβάμαι...Δεν δέχεται με τίποτα να πάρει άλλη ράτσα, ούτε να φτιάξουμε ένα σπιτάκι σκύλου να το έχουμε έξω απο το σπίτι.Εγώ είμαι ήδη "εγκλωβισμένη" στο σπίτι με ένα παιδί δεν μπορώ να έχω κ την ευθυνή ενός σκυλιού.Θέλω κάποια στιγμή κ εγώ να εργαστώ κ όλο αυτό με πνίγει....Εκείνος θεωρεί ότι του το στερώ κ ότι έκανε την υποχώρηση να πάμε κοντά στους γονείς μου κ έτσι με " εκβιάζει" με το σκυλί.Θεωρεί ότι είναι καλό να μεγαλώσει το παιδί με σκυλί, ότι το στερώ από το παιδί μου κ ότι εκείνος μου φέρεται άψογα, δεν μου μιλάει άσχημα, δεν με αναγκάζει να εργαστώ κλπ άρα πρέπει να του κάνω το χατίρι.Πστεύει ότι η αντίδρασή μου είναι ψεύτικη & υπερβολική κ ότι θα συνηθίσω στην ιδέα αυτή.Το σκυλί λέει είναι φύλακας για τη μονοκατοικία κλπ κλπ.Θα το πάρει σε 2 χρόνια περίπου για να είναι σε θέση το παιδί να καταλαβαίνει.Εγώ του είπα ότι αν το κάνει θα πάρω το παιδί κ θα μείνω στο πατρικό μου.Δεν κάνει πίσω με τίποτα.Πιστεύει ότι τον αδικω κ ότι δεν του κάνω το χατίρι ενώ αυτός υποχωρεί για μένα....Αν πάρει το σκυλί ειλικρινα θα χωρίσουμε...Δεν ξέρω τι να κάνω...Βοηθήστε με σας παρακαλώ.Συγνώμη για το μεγάλο γράμμα μου. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

 

Α.Π.: Απο την ιστορια που περιγραφετε, αντιλαμβανομαι οτι ο συζυγος κατι δεν καταλαβαινει σε σχεση με αυτα που του λετε. Ειναι κατι που συμβαινει συχνα να μην καταλαβαινει τι σας ειναι σημαντικο ή συμβαινει κατα καιρους; Σκεφτειτε καποια φορα που κατι ηταν σημαντικο για εσας και αυτος το καταλαβε και το αποδεχτηκε. Τι κανατε; Πώς το εκφρασατε; Πώς ηταν το υφος σας οταν του μιλαγατε και αυτος το αποδεχτηκε; Προφανως κατι συμβαινει στην επικοινωνια σας, σιγουρα εχετε διαφορετικη οπτικη για τη χρησιμοτητα ενος σκυλου-φυλακα, το θεμα ειναι να γεφυρωσετε τις διαφορες, οχι να τις χαωσετε ακομα περισσοτερο. Καλο θα ηταν να διερευνησετε το θεμα της επικοινωνιας σας, ισως και με τη βοηθεια ενος ειδικου πριν προχωρησετε σε σημαντικες αποφασεις.

Ανάμεσα σε δύο αδιέξοδα

Φ.Ζ., 44 ετών: Είμαι 44 ετών προιστάμενος προγραμματισμού στο Δήμο Ηρακλείου Αττικής. Εχω σπουδάσει θεολογία, πολιτικές επιστήμες και δημοσια διοίκηση, μεθοδολογία επιστήμης, έχω κανει ενα μεταπτυχιακό στη σχέση πολιτικής και γραφειοκρατίας στο MAx Weber στο Παντειο και τελειωνω φετος το διδακτορικό μου στο ΕΚΠΑ στην απλοποίηση διοικητικων διαδικασιων στο δημοσιο. Προέρχομαι απο γονεις εργατικης ταξης, ο πατερας μου (θανων ηδη στα 55 ετη του) ηταν σχιζοφρενης παρανοικου τυπου και ειχε νοσηλευθει παλαια για πολλα χρονια στο Αιγηνητειο (Ειχε το κ Χατζημανωλη θεραποντα ιατρο). Η μητερα μου η οποια ζει τωρα κοντα στο σπιτι μου ειναι 78 ετων και υφισταται αντιρετροικη θεραπεια λογω του οτι διεγνωσθη με ΣΕΑΑ (AIDS) . Είμαι παντρεμενος απο το 2001 με τη γυναικα μου την οποια γνωρισα στη θεολογικη σχολη το 1995.Εχω δυο κορες 12 και10 ετων. Η σχεση μου με τη γυναικα μου ηταν απο την αρχη (λόγω δικων μου φοβιων- ισως φοβομουν τον ιδιο μου τον εαυτο) σχεση υποταγης και εξουσίας. Εκανε οτι ηθελε παντα. Στις περιπτωσεις κατα τις οποίες σηκωνα κεφαλι για να πω τη γνωμη μου και να υλοποιηθει , η γυναικα μου ή μαλωνε και απειλουσε η το εφερνε με τετοιο τροπο ωστε να γινεται το δικο της. Σημειωτεον οτι εχω υποστει τετοια κακοποίηση απο το πατερα μου η οποια αμφιβαλλω εαν εχει γινει σε αλλο ανθρωπο. Τα χρονια περασαν και με μενα να λεω συνεχεια ναι σε ολα, στη γυναικα μου, στη μητερα μου, στο σπιτι, στο γραφειο στο πανεπιστημιο. Το 2011 επαθα κριση πανικου εντονη, και εκανα ψυχοθεραπεια 2 ετη. Περασαν τα χρονια στο ιδιο μοτιβο. Εκανα τα παντα. Τον Νοεμβριο του 2015 γνωρισα, πρωτη φορα στη ζωη μου τόλμησα και βγηκα με μια αλλη γυναικα για καφε. Σημειωτεον οτι δεν ειχα ουτε σχεσεις προγαμιαιες ουτε μετα το γαμο. Τιποτε απολυτως. Διαβασμα, δουλεια και δουλειες στο σπιτι. Η γυναικα αυτη την οποια γνωρισα απο το διαδικτυο ειναι 51 ετων και δασκαλα. Σημειωτεον οτι η γυναικα μου δεν εργαζεται εδω και πολλα χρονια. Ισως λογω παιδιων .ισως λογω δικης της ευθυνης. Η γυναικα την οποια γνωρισα. εβγαινε μαζι μου για 6 μηνες για καφε και λεγαμε τα οικογενειακα μας. Μετα απο 6 μηνες τη φιλησα. Αρχες Απριλιου 2016. Μετα απο εικοσι μερες μου ζητησε και συνευρεθηκαμε. Στην αρχη ενιωθα μεγαλες τυψεις οι οποίες με το καιρο ξεπεραστηκαν. Το πρωτο καιρο ηταν ολα τελεια. Μετα άρχισαν τα προβληματα. Αφενος η γυναικα μου η οποία ειχε τον ενδελεχηελεγχο σε ολα αρχισε να κανει διαφορα (πχ που εισαι τωρα, στειλε μου φωτογραφια, γυρνα αμεσως πισω στο σπιτι κλπ) η δε γυναικα την οποία γνωρισα αρχισε να μπαινει στο παιχνιδι αυτο απο ενδιαφερον, και με συμβουλευε τι να κανω και πως να συμπεριφερομαι γενικα. ΕΙναι αληθεια πως μεσα απο την αγαπητικη σχεση με την νεα γυναικα αλλαξα ως ανθρωπος. Δεν εγινα βεβαια βαναυσος και επιθετικος αλλα αρχισα να διεκδικω την αξιοπρέπεια μου. Αυτο φαινοταν παντου,στη δουλεια μου στο σπιτι και παντου. Τοτε αρχισαν τα προβληματα στο σπιτι μου. Η γυναικα μου αρχισε το φθινοπωρο τις υβρεις και τις απειλες. Παντα φωναζε βεβαια αλλα εγω εκανα υπομονη γιατι δενηθελα να περασω εγω η τα παιδια μου αυτα που περασα μικρος. Δυστυχως η κατασταση χειροτερεψε. Η γυναικα την οποια γνωρισα ειναι παντρεμενη και μου ζητησε να χωρισει αυτη και εγω και να παντρευτουμε. Της ειπα οτι ναι κατ αρχην αλλα τωρα δεν αισθανομαι ετοιμος, η κορη της ειναι 30 ετων αλλα οι δικες μου 12 και 10. Μου ειπε : αυτα ειναι φτηνες δικαιολογιες. Αυτα τα ειπε το καλοκαιρι του 2016. Εγω απο τη μερια μου, επειδη η κατασταση στο σπιτι ειχε γινει αφορητη, οχι οτι δεν ειμαι ενταξει στις υποχρεωσεις μου και δεν ειμαι στο σπιτι αλλα (μια που στελνω μηνυματα στο κινητο viber μια που βγηκα δυο φορες εξω και γυρισα αργα) η γυναικα μου εχει μαλλον αντιληφθει οτι αλλαξε η κατασταση προς το χειροτερο και εξανισταται. Τα χριστουγεννα με κλειδωσε τρεις φορες, μια εξω απο το σπιτι και δυο μεσα. Τα παιδια μου δυστυχως εχουν δει ολη αυτη τη κατασταση σαν παιχνιδι. Υποφερω λοιπόν. Απο την αλλη, η γυναικα την οποια γνωρισα και ειμαι ερωτευμενος μαζι της , δεν εχει τη δυνατοτητα να βγει το βραδυ η το απογευμα. Και τους καφεδες που ηπιαμε τους ηπιαμε τα μεσημερια, απο το 12-2 (τοτε λεει στον αντρα της ο οποιος ειναι 60 ετων επιχειρηματιας) οτι ειναι στο σχολειο. Εκανα το εξης το Νοεμβριο, πριν φυγω Βρυξελλες για επαγγελματικους λογους για λιγες μερες., ΕΚανα μια αγωγη διαζυγιου η οποια μετα απο συνεννοηση με το δικηγορο μου εκδικαζεται το 2019 και μπορει να παρει αναβολη αλλα δυο ετη. Η γυναικα μου το γνωριζει . Και η η γυναικα που αγαπω το γνωριζει. Νομιζα στην αρχη οτι θα ηρεμησουν τα πραγματα. Ο δικηγορος μου ειπε: Θα τις μπλοκαρεις και τις δυο και βλεπεις. Τιποτε απο αυτα δεν εγινε. Και οι δυο απαιτουν απο εμενα. Βρισκομαι αναμεσα σε δυο ανρθωπους σαν τη Σκυλα με τη Χαρυβδη, Εγω θεωρω οτι επετρεψα ολο αυτο. Οι φοβιες μου και δη ο φοβος προς τον εαυτο μου. Τωρα τελευταια συμφιλιωθηκα με την ιδεα του πατερα μου, γιατι παντα (λογω κακοποίησης) τον φοβομουν και τον ντρεπομουν. Εφτασα καποια στιγμη να λεω ψεμματα και στη μια και στηναλλη για να γλυτωσω, Απο που?? Απο τον εαυτο μου. Την γυναικα μου δυστυχως δεν την αγαπω. Την γυναικα την οποία γνωρισα τους τελευταιους μηνες την αγαπω. Η τουλαχιστον ετσι νομιζω. Αυτη εχει μια κορη 30 ετων και μου ειπε: οταν παντρευτει και μαζεψουμε και χρηματα τοτε θα φυγουμε. Θεωρω οτι αυτα ειναι υπεκφυγες. Εχει ενα αντρα τον οποίο εχω δεικαι απο κοντα (με τροπο ομως) ναρκισσο που εχει τα χαρακτηριστικα του αρθρου ακριβως οπως το γραψατε. Θεωρω οτι δεν θα φυγει ποτε απο αυτον ειτε λογω χρηματων , ειτε λογω φοβιων επειδη και αυτη παντρευτηκε αυτον ουσα 19 ετων και κακοποιηθηκε τοσο απο τη μητερα της οσο και απο αυτον τον ιδιο τον αντρα της. Σκεφτειτε οτι της εχει βαλει μεχρι και gps στο αυτοκινητο για να τηνελεγχει. Αυτο που θελω να σας ρωτησω ειναι: Πως θα διαχειριστω την κατασταση αυτη, γνωριζοντας οτι δεν θελω και δεν μπορω να γυρισω πισω ψυχοσυναισθηματικα και σεξουαλικα στη συζυγο μου αλλα ταυτοχρονα εικαζοντας οτι η νεα γυναικα στη ζωη μου ενδεχομενως ειτε δεν θα μπορεσει ποτε να απαγκιστρωθει απο τον συζυγο της ειτε οταν περασουν τα χρονια και φτασει πχ το 19 η το 21 δει οτι ενδεχομενως εγω δεν θα φυγω. Εδω προκειται περι αντιστροφης του δογματος περι αμοιβαιας αποτροπης του ψυχρου πολεμου. Δεν φευγω αν εσυ δεν φυγεις. Ειναι αυτη η κατασταση νοσηρη η οχι? Οταν αγαπας θεωρω οτι φευγεις χωρις να σκεφτεσαι τιποτε. Ουτε να μαζευεις χρηματα ουτε να σκεφτεσαι τιποτε. Με εχει απογοητευσει τοσο η η συμπεριφορα-σταση της συζυγου μου οσο και η σταση της νεας γυναικας η οποία προβαλλει πολλες φορες τις δικες της φοβιες σε μενα ισως για να ηρεμει ψυχολογικα. Αυτα ηθελα να σας γραψω και σας ζητω συγγνωμη διοτι η επιστολη μου ειναι μακροσκελης.

 

Α.Π.: Αντιλαμβανομαι τη δυσκολη θεση στην οποια βρισκεστε. Οι αποφασεις ομως για τη ζωη σας, οι δεσμευσεις σας σε οποια σχεση και τα ονειρα ειναι δικα σας και δεν ανηκουν σε κανεναν αλλο εκτος απο εσας.  Ενδεχομενως αυτο που σας ταιριαζει να μην περικλειεται καν σε αυτο το τριγωνο στο οποιο περιγραφετε τωρα. Επικεντρωθειτε σε εσας και το τι ζητατε απο την ζωη σας, τι σας κανει χαρουμενο απο τωρα και στο εξης.Οταν το κανετε αυτο τα πραγματα θα ειναι πιο απλα!
Ισως και η βοηθεια ειδικου να σας φανει χρησιμη στο να βγειτε απο το αδιεξοδο το οποιο περιγραφετε.