FAQ

Δεν θέλει οικογένεια...

Ε.Π., 34 ετών: Καλησπέρα σας, είμαι με ένα παιδί 37 χρονών, εγώ είμαι 34 εδώ και ένα χρόνο. Είμαστε πολύ καλά μαζί, τα βρίσκουμε κλπ. Γενικά είναι καλός σύντροφος και υπάρχει αγάπη μεταξύ μας. Το θέμα είναι πως εγώ θα ήθελα κάποια στιγμή να δημιουργήσω οικογένεια ενω εκείνος λόγω κυρίως των παιδικών του βιωμάτων δεν θέλει ή καλυτέρα φοβάται όπως έχει πεί. Τώρα συζητάμε το ενδεχόμενο να μείνουμε μαζί κανονικά γιατί τώρα απλώς μένουμε κάποιες μέρες μαζί. Και μου λέει πως δεν μπορεί να μου υποσχεθεί πως μπορεί να κάνει αυτά που θέλω εγώ, εννοώντας ένα παιδί και ένα γάμο. Το θέμα είναι πως απο μόνος του υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται να κάνουμε παιδί ή πως θα είμαστε όταν γεράσουμε κλπ και όταν του το ανέφερα είπε πως ίσως είναι λάθος που το κάνει αυτό. Το θέμα μου είναι τι να κανω. Τον αγαπάω πολύ και δεν θέλω να χωρίσω αλλα απο την αλλη είμαι 34 μπορώ να κάτσω με εναν ανθρωπο που ναι μεν με λατρεύει αλλα ίσως δεν θέλει να δημιουργήσει οικογένεια;Εχω στεναχωρηθει πολύ και δεν ξερω τι να κανω. Αν μπορείτε βοηθήστε με. σας ευχαριστώ.

 

Α.Π.: Σιγουρα βρισκεστε σε μια αρκετα δύσκολη θέση αφού εσεις και ο σύντροφος σας έχετε διαφορετικές αξίες. Αν ο σύντροφος σας είναι κάθετος στο ότι δεν επιθυμεί οικογένεια ενώ εσείς θέλετε αποτελεί μεγάλη διαχωριστική γραμμή για να σας επιτρέψει να συνεχίσετε μαζί του αφού θα αναγκαστείτε να αποδεχείτε το δικό του αξιακό σύστημα προδίδοντας το δικό σας. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να επιθυμείτε να γίνετε μητέρα και καλό είναι να ακολουθήσετε αυτή σας την επιθυμία είτε με αυτό το σύντροφο είτε με κάποιον άλλον αλλά επίσης σημαντικό είναι να βρείτε ένα σύντροφο που να αγαπάτε και να μη γίνει η μητρότητα έμμονη ιδέα. Συχνά οι γυναίκες πρωτα επιθυμούν τη μητρότητα και έπειτα οι άντρες ακολουθούν, αν αυτό δε συμβεί τότε και η σχέση μπαίνει σε ταραχώδη δρόμο και μονοπάτια.

Πόσο ακόμα χρόνο...;

Δ.Θ., 28 ετών: Καλησπέρα σας! Ήμασταν μαζί 1,5 χρόνο απλά τα κάναμε όλα κάπως γρήγορα...ήρθε μεσα στους πρώτους 4 μήνες να μείνει στο σπίτι μου μαζί κ με την μητέρα μου φυσικά η οποία συμφώνησε εφόσον δεν ήταν απο την πόλη μας και δεν θα ειχε που να μεινει γιατί χωρις δουλεια λογικό το βρίσκω! Το σπίτι του βασικά το είχε αφήσει πριν φυγει φαντάρος οπως το ιδιο κ την δουλεια του! Να μην τα πολυλογώ,καναμε ονειρα για γάμο κ οικογενεια!! Ηξερε τους δικους μου οπως κ γω τους δικους του! Μετα απο μηνες ομως(γυρω στους 3-4) άρχισαν τα προβληματα...η μητέρα μου δηλαδή άρχισε να τον προσβαλλει ασχημα κ μπροστά στα μούτρα του!! Έκανε υπομονή να βρει δουλειά για να μπορέσουμε σιγα σιγα να φυγουμε απο το σπιτι κ να ζησουμε μαζί αλλου μονοι μας!! Ομως ηρθε η ωρα που εσκασε εκανε το μπαμ τα μαζεψε κ εφυγε πισω στο χωριο του!! Κ ενω τον πρωτο μηνα που ελειπε κ πηγα κ τον βρηκα μου ελεγε πως δεν θα χωρισουμε θα συνεχισουμε μαζί απλά λιγο πιο χαλαρά να ηρεμήσει να βρει τον εαυτό του κ κυρίως δουλειά ωστε να μπορεί να μου προσφέρει πραγματα σαν αντρας,μετά απο 10-15 μέρες που ξανα πηγα εκεί κ τον βρηκα χωρις να το ξέρει κ παλι,μου φερθηκε απαίσια...μου ειπε πως χωρισαμε κ με εσπρωχνε να φυγω κ ακομα μου ειπε πως δεν μπορει καν να με κοιταξει γιατι με σιχαίνεται κ πως δεν με αγαπαει αλλο ουτε με θελει αλλο!! Εφυγα με κλαματα φυσικα κ μολις εφτασα σπιτι του εστειλα απλά ενα μηνυμα κ του ειπα πως τον αγαπω κ δεν προκειται να τον ξανα πιέσω σε τπτ,να πάρει οσο χρόνο χρειάζεται κ θα περιμένω απο αυτον απο δω κ πέρα!! Το διάβασε κ φυσικά δεν απαντησε!! Το θέμα μου ειναι πως δεν πιστεύω ολα αυτα που μου ειπε περί χωρισμού κ οτι δεν με αγαπαει αλλο κ.λ.π!! Περιμένω εδώ κ 1 μήνα μία κινηση αλλα τιποτα....απο τότε εγω δεν τον εχω ξανα ενοχλήσει!! Εντωμεταξύ,δεν με σβήνει καν απο το φεισμπουκ ούτε απο πουθενά! Απλά λιγες φώτο εσβησε τις πιο προσφατες κ αλλαξε εδω κ λιγες μερες την φωτο προφιλ του που ημασταν μαζι!! Και το έχει ακομα και σε σχέση μαζί μου!! Με έχει μπερδέψει...θελω την γνώμη σας!! Εγώ τον καταλαβαίνω διότι άντεξε πολλά τους τελευταίους μηνες απο την μητέρα μου κ γίναν πράγματα βιαστικά πολύ κ ισως κ γω δεν μπορεσα να καταλαβω καλυτερα τις δικες του αναγκες γιατί είναι κ ανθρωπος που δεν μιλαει πολύ κ δεν ανοιγεται ευκολα!! Εδω κ 1 μηνα λοιπον κανω τρελή υπομονη κ παλευω πολυ να μην τον ενοχλήσω!! Πιστευω πως οντως αυτό που συμβαινει πραγματικά ειναι οτι θελει τον χρονο του απλά κ ολα αυτα τα κανει για να με κρατησει επιτηδες σε αποσταση γιατί δεν μπορεί καθολου τους συναισθηματισμους!! Κρατιέται πολύ!! Τι πιστευετε εσείς οτι συμβαινει; εγώ ειμαι πολύ αισιόδοξη!! Ξεχασα να σας πω πως αυτός ειναι 26 χρονών αλλά πολύ διαφορετικά μυαλά για την ηλικια του...προσγειωμενος και σοβαρός!! Γενικότερα,πολύ καλό παιδί!! Τί μπορω να κάνω λοιπόν; Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων!!

Α.Π.: Οι γυναίκες είμαστε εκπαιδευμένες να στηρίζουμε τη σχέση να δίνουμε χρόνο, να δείχνουμε υπομονή και αντοχές για να σώσουμε τη σχέση όπου νιώθουμε ασφάλεια και προστασία. Πολλες φορές το παρακάνουμε και αυτό συχνά μας το καθρεφτίζει το ίδιο το σώμα μας που αντιδρά με ψυχοσωματικά συμπτώματα, κλάμματα και στενοχώρια. Αρχικά ακούστε αυτά που σας είπε με αυτό τον "αδόκιμο" τρόπο ο σύντροφος σας και αποφασίστε πόσο χρόνο αξίζει να δώσετε ακόμα.. Αν νιώθετε ότι αξίζει να δώσετε περισσότερο χρόνο σε αυτή τη σχέση, κάντε το απλά καλό θα ήταν να βάλετε ένα όριο στο πόσο θα περιμένετε.

Χρειάζεται τον χώρο του

Κ.Π., 27 ετών: καλημερα σας κι ευχαριστω για το χρονο σας..θα ηθελα να σας ρωτησω αν θεωρειτε κακο το να θελει ακομα ο συντροφος μου αν κι ειμαστε 2μιση χρονια μαζι να εχει και καποιο χρονο-χωρο μονος του..τι εννοω..μενουμε κι οι 2 με τους γονεις μας αφου λογω καταστασεων ακομα δε μπορουμε να μεινουμε σε δικο μας σπιτι μιας που προσπαθουμε να κανουμε ο,τι μπορουμε (με σχολες) για να φυγουμε εκτος Ελλαδας..ειμαι 27 κι ειναι 36..ειμαι δασκαλα και εχω και μεταπτυχιακο ενω εκεινος εχει βγαλει τεχνικο λυκειο..τωρα, ομως, ετοιμαζομαι απο τον αλλο μηνα για διδακτορικο κι αποφασισε κι εκεινος να παει σε σχολη ιδιωτικη για να σπουδασει κατι..το προβλημα ειναι οτι οποτε λειπουν οι δικοι μου γονεις ερχεται σε μενα..μονο μου καποιες φορες αν ας πουμε ερθουν στο ενδιαμεσο που μενουμε μαζι οι δικοι μου εκεινος φευγει και μετα λεει οτι δε θελει να ερθει αν του πω οτι "να φυγαν, μπορεις να ερθεις οποτε" κι απαντηση στο γιατι δε θες ειναι "ετσι"..παλιοτερα ομως μου ειχε πει οτι θεωρει πολυ εγωιστικο το να γινεται μονιμως το δικο μου κι οτι θελει κι εκεινος να εχει το χρονο του και το χωρο του..αυτο το θεωρειτε κακο;;τι θα μπορουσα να κανω;;ευχαριστω πολυ και παλι!!

Α.Π.: Σύμφωνα με έρευνες η συντροφικότητα που διαρκεί στο χρόνο και αφήνει ευχαριστημένους τους συντρόφους δίνει χώρο και στους δυο να κάνουν πράγματα ή δραστηριότητες που τους αρέσουν, αφήνει χώρο να αναπνεύσουν και οι δυο σύντροφοι, να ξεκουραστούν κσι να πάρουν δυνάμεις για να ξαναμπούν ανανεωμένοι στη σχέση. Οι άντρες φαίνεται να το έχουν περισσότερη ανάγκη από ότι οι γυναίκες που είναι εκπαιδευμένες στην προσφορά και την ικανοποίηση των άλλων. Υπάρχουν ισχυρές πεποιθήσεις στην ελληνική πραγματικότητα για το "μαζί" που εγκλωβίζουν το ζευγάρι σε πρέπει, κανόνες και "μεζούρες αγάπης και αφοσίωσης" και τελικά το οδηγούν σε άσχημα σενάρια. Αναρωτηθείτε τι πραγματικά θέλετε εσείς να υπάρχει στη σχέση σας, αέρας ή δυσφορία και έλλειψη οξυγόνου και προχωρήστε ανάλογα.

Ανανέωση ή τέλος;

Σ.Α., 22 ετών: Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Εδώ και 2 χρόνια και 9 μήνες έχω σχέση με συνομήλικο που σπουδάζουμε στην ίδια σχολή και είναι από άλλη πόλη. Αν και στην αρχή της σχέσης μας θέλαμε να το πάμε "χαλαρά" καταλήξαμε να περνάμε όλη την ημέρα μαζί και έτσι δεθήκαμε πάρα πολύ. Το τελευταίο χρόνο, βέβαια, λόγω της μονοτονίας της καθημερινότητας μας και τις διαφορές του χαρακτήρα μας είχαμε συχνά μικροτσακωμούς και διαφωνίες και μειώθηκε το πάθος στη σχέση μας. Σύντομα ολοκληρώνουμε τις σπουδές μας και, έτσι, αυτός επέστρεψε στη πόλη του ...αυτή η αλλαγή είναι πολύ δύσκολη και για τους δυο και μας έχει ρίξει πολύ ψυχολογικά...Το πρόβλημα μου είναι το εξής: αν και έχω διακρίνει ότι έχουμε αγεφύρωτες διαφορές στον χαρακτήρα μας και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα (αυτός δεν πιστεύει κάτι τέτοιο ή δεν τον απασχολεί) η ωριμότητα, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και η στήριξη και από τις δυο μεριές έχουν θέσει γερά θεμέλια. Κατά τη γνώμη σας, η απόσταση θα βοηθήσει να ανανεωθούν τα συναισθήματα ή είναι η κατάλληλη στιγμή να δώσω ένα τέλος, το οποίο μέχρι τώρα πιθανόν δεν δόθηκε λόγω της δύναμης της συνήθειας;

Α.Π.: Καλο θα ηταν να δωσετε χρονο στην καινουργια κατασταση αφου εχετε χτισει μια σχεση εμπιστοσύνης, ειλικρινειας και ωριμότητας όπως περιγράφετε. Η απόσταση θα σας δώσει τις απαντήσεις που χρειάζεστε. Αναρωτηθείτε όμως γιατί βιάζεστε να βάλετε ένα τέλος σε μια σχέση που σας ήταν σημαντική όπως λέτε. Πολλές φορές οι δυσκολίες μας μαθαίνουν καινούργια πράγματα για εμάς και πως σχετιζόμαστε και μπορεί να μας φωτίσουν μονοπάτια που δεν είχαμε καν φανταστεί. Καλη δύναμη σας εύχομαι σε όποια απόφαση πάρετε για την ζωή σας.

 

Να ακολουθήσω...;

Τ.Κ., 41 ετών: Γεια σας κ. Πετρακη και ευχαριστω για την προσοχη σας. Με την κοπελα μου ειμαστε περιπου ενα χρονο μαζι. Μενουμε και οι 2 εξωτερικο. Απο τοτε που την γ��ωρισα δεν ηταν ευτυχισμενη με την δουλεια της. Ηθελε να φυγει απο την εταιρεια της. Τωρα βρηκε δουλεια σε μια καλη εταιρεια σε αλλη χωρα και νιωθει χαρουμενη. Την αγαπαω και νοιαζομαι γιααυτη και χαιρομαι που βρηκε μια αλλη δουλεια αλλα ξερω πως θα την χασω αφου φυγει. Με κανει ευτυχισμενο και εχω φανταστει τον εαυτο μου να κανω μεχρι και οικογενεια μαζι της. Αλλα τωρα ξαφνικα ολα αλλαζουν. Δεν θελω να την βαλω σε αδιεξοδο να διαλεξει αλλα προφνως θα χωρισουμε απο την στγμη που θα ζουμε μακρια. Δεν θελω και να της βαλω το μαχαιρι στο λαιμο. Πως να το χειριστω? Τι να κανω? Νωθω οτι χαιρετε στην προοπτικη να φυγει. Δεν εχουμε συζητησει τι θα γινει με μας. Εγω δεν μπορω να ακολουθησω γιατι εχω λιγο καιρο σε μια καλη δουλεια και μπορω να την στηριξω αν μεινει ενω αμαμ παω εγω εκει δεν μπορει αυτη. να με στηριξει οικονομικα μεχρι να βρω εργασια. Εχω φανταστει τον εαυτο μου μαζι της στο μελλον με οικογενεια και ολο αυτο με χαλαει...

 

Α.Π.: Πολλες φορες ο εσωτερικος διαλογος μας βοηθάει να συγκροτησουμε τις σκεψεις μας και τα συναισθηματα μας αλλες φορές όμως μας αποτρέπει απο το να τα επικοινωνήσουμε.Καταλαβαινω τις επιφυλάξεις σας αλλα αναρωτηθείτε αν αυτος ο εσωτερικός διάλογος σε αυτή τη φαση ειναι βοηθητικός για εσας αλλα και για τη σχέση σας. Πολλές φορές αυτα που σκεφτόμαστε ως εμπόδια ή σκοπέλους μπορεί να μας δώσουν μεγαλύτερα οφέλη απο όσο φανταζόμαστε και να είναι άλλη μια πρόκληση που μας προσφέρει η ζωή. Καλό δρόμο!!

Να επιστρέψω;

Κ.Δ., 30 ετών: Καλησπέρα ειμαι 30ετων κ εχω ενα παιδάκι πέντε χρόνων.ο μπαμπάς του με περνάει 10χρόνια κ δεν ήμασταν παντρεμένοι όταν έμεινα έγκυος κάτω από μια δύσκολη κατάσταση που πέρναγε η συμβίωση μας ήταν μαρτύριο για εμένα σα λεχώνα κ αποφάσισα με το μωρό 6μηνών να γυρίσω στο πατρικό μου.Μετά από ένα χρόνο έγιναν προσπάθειες για επανασύνδεση κ λόγω του παιδιού αλλά δεν κατέληξε σε συγκατοίκηση κ με δικό μου μερίδιο ευθύνης γιατί είχα απωθημένα.Εγώ έχω καταθέσει ήδη αίτηση διαζυγίου εντελώς αποφασισμένη ότι το θέμα έχει τελειώσει.οι σχέσεις μας εχθρικές χωρίς καμία συνεννόηση.Τώρα μετά από δύο χρόνια έρχεται καλύτερος κ πιο ήρεμος από ποτέ κ μου ζητάει επίμονα επανασυνδεση φαινομενικά τουλάχιστον με πολύ καλές κ ειλικρινείς προθέσεις επειδή έχει αλλάξει κ επάγγελμα το οποίο του έχει μειώσει το άγχος.Εγώ στην αρχή ενθουσιάστηκα που κάναμε κάποια πράγματα μαζί γιατί θέλω πολύ να έχει το παιδι μου τον μπαμπά του κ είναι τρυφερός πατέρας.Αλλά όσο πάμε να έρθουμε πιο κοντά τόσο αισθάνομαι ότι δεν τον θελω, ειμαι παρά πολύ μπερδεμένη κ δεν ξέρω τι να κάνω.Από τη μια σκέφτομαι πόσο καλό θα ήταν για όλους η προοπτική μιας κανονικής οικογένειας κ απο την άλλη είχα πάρει τις αποφάσεις μου κ αισθανόμουν πολύ αισιόδοξη.Ποια ξέρει τι θα φέρει το μέλλον κ για εμένα κ για τον γιο μου ποιο είναι το καλύτερο;

 

Α.Π.: Το καλυτερο για εσας το γνωριζετε μόνο εσεις. Καταλαβαινω τις επιφυλαξεις σας για τον πρωην συζυγο αλλα και την επιθυμια σας να δειτε την αλλαγη που εχει κανει και αν τελικα σας ταιριάζει. Δοκιμάστε τι γίνεται και δείτε τελικα αν θα συνεχίσετε με άλλους όρους ή θα παραμείνετε στην αρχική σας απόφαση.

Οι άνθρωποι συχνά αλλάζουν μετα από ισχυρα σοκ διαζυγίου ή πενθους και απώλειας. Αξιολογήστε αν αυτη η αλλαγή είναι σύμφωνη με τα θέλω σας ως γυναίκα και σύντροφο και τις αξίες που έχετε για την οικογένειά σας και προχωρήστε ανάλογα.

Ερωτική αποχή

Μ.Κ., 45 ετών: Καλημέρα σας...είμαι 45 ετών και περίπου 11 έτη παντρεμενη με 2 παιδιά 9 & 11 ετών. Το πρόβλημα μου είναι ότι ο σύζυγος μου , 50 ετών, δεν έχει καμιά διάθεση για να κάνουμε έρωτα. Αντιμετωπίζει θέμα στυτικής δυσλειτουργίας αλλά δεν κάνει τίποτα για αυτό. Η προβληματική αυτή κατάσταση ξεκίνησε πριν 2 χρόνια περίπου. 
Πήγε μια φορά σε γιατρό, του είπε να κανει εξεταςεις τις οποίες δεν έκανε.Του εχω μιλήσει με το καλό, με το άγριο, με γλυκό τρόπο, με απότομο τρόπο, του εχω πει ότι θα πάω με άλλον, δεν κάνει τίποτα.....από την συμπεριφορά του και από την αγάπη που μου δείχνει, καταλαβαίνω ότι δεν έχει άλλη. Τι να κάνω? Σας ευχαριστώ πολύ....

Α.Π.: Καταλαβαινω τη δυσκολη θέση στην οποία βρίσκεστε. Το συγκεκριμένο θέμα για τους άντρες είναι πολύ ευαίσθητο και τους κάνει να νιώθουν πολύ ευάλωτοι και ανήμποροι να το διαχειριστούν. Ανησυχούν επίσης ότι μπορεί να είναι κάτι μόνιμο και αναρωτιούνται πόσο εφικτή είναι η επίλυση του τελικά. Η λύση είναι πολυ πιο απλή από όσο φαντάζονται. Σαφώς χρειάζονται αρχικά να γίνουν εξετάσεις για να διευκρινιστούν τα αίτια του προβλήματος και μετά ακολουθεί η θεραπεία είτε φαρμακευτικά είτε ψυχοθεραπευτικά είτε και τα δυο ανάλογα τα αίτια και πολύ σύντομα θα δείτε αλλαγή στη σεξουαλική σας ζωή. Το σημαντικό είναι να αντιληφθείτε και εσείς και ο σύζυγος ότι λύση υπάρχει και το ότι όσο το αφήνετε να υπάρχει ως πρόβλημα το μόνο που καταφέρνετε είναι να παρατείνετε την κακή ποιότητα στη σεξουαλική σας ζωή. Καλό θα ηταν να ενημερώσετε το σύζυγό σας για τις δυνατότητες επίλυσης του προβλήματος χωρίς όμως πίεση και απειλές. Αν δείτε ότι συνεχίζει να μην παίρνει την απόφαση να το επιλύσει καλό θα ήταν να ζητήσετε τη συμβουλή ειδικου ψυχολόγου είτε μόνη σας είτε ως ζευγάρι.

Απομάκρυνση οριστικά;

Χαίρετε. Θα ήθελα τη συμβουλή σας για ένα ζήτημα που μου προέκυψε τις τελευταίες ημέρες. Είχα έρθει πολύ κοντά με κάποιον το τελευταίο τρίμηνο. Επικοινωνούσαμε καθημερινά, περνούσαμε πολύ όμορφα και είχαμε πολύ χημεία σε όλους τους τομείς. Ουσιαστικά είχαμε σχέση αλλά χωρίς να έχουμε βάλει ταμπέλα. Πηγαίναμε όπως πήγαινε η κατάσταση και πήγαινε πραγματικά υπέροχα. Δούλευε πάρα πολλές ώρες και έπαιρνε δύναμη όπως έλεγε από εμένα και την ευφορία που ένιωθε μαζί μου. Εγινε όμως μια παρεξήγηση πριν 3 μέρες κι έφυγα ενώ μου ζήτησε να μην το κάνω. Δεν ειπώθηκε κάτι, δεν ήταν τσακωμός. Όμως εγώ είχα ξενερώσει και δεν ήθελα να μείνω. Από τότε δεν μου μιλάει ούτε απάντησε στις κλήσεις και στα μηνύματά μου. Εμένα μου πέρασε αργότερα γιατί τον θέλω στη ζωή μου και ηρέμησα. Αλλά είναι δυνατόν να είναι οριστικό από τη μεριά του? Να διαγράφει έναν άνθρωπο και όλα όσα έζησε για μια άτυχη στιγμή? Δε μπορώ να πιστέψω ότι τα νεύρα κι ο εγωισμός του έχουν μπει πιο πάνω από την παρουσία μου στη ζωή του. Δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ… Μου λείπει πάρα πολύ αλλά δε θέλω να κάνω κάτι άλλο. Εσεις τι γνωμη εχετε;

 

A.Π.: Οι τρεις πρωτοι μηνες μιας γνωριμιας δυο ανθρώπων είναι καθοριστικοί για το αν θα προχωρήσει ή όχι μια σχέση. Τα όρια του κάθε ανθρώπου και τι ακουμπάει τις κόκκινες γραμμές του ειναι πολύ διαφορετικά για τον κάθενα από εμάς. Η αντίδραση του δείχνει ότι θέλει να πάρει απόσταση για τους λόγους του. Καλό θα ήταν να σεβαστείτε την όποια απόφαση πάρει και να αποκομίσετε τα οφέλη αυτης της γνωριμίας για την προσωπική σας εξέλιξη. Ολοι οι άνθρωποι στην ζωή μας έρχονται κάτι να μας διδάξουν. Αδράξτε την ευκαιρία και προχωρήστε στην ζωή σας με αυτη την επιπλέον γνώση και πληροφορία.