FAQ

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου;

M.T., 34 ετών: Γειά σας, Θα ήθελα να σας πω το πρόβλημά μου.Είμαι κοπέλα 34 ετών , παντρεμένη εδώ κ 2 χρόνια & έχω ένα αγοράκι 17 μηνών.Ο σύζυγός μου είναι από επαρχία κ εγώ από Αθήνα & είναι ναυτικός.Δεν έχω κανένα παράπονο απο τη συμπεριφορά του.Είναι όμως πεισματάρης κ ισχυρογνώμων κ γεικώς θέλει να γίνεται το δικό του.Με τα πολλά νοικιάσαμε σπίτι στην περιοχή που είναι το πατρικό μου για να έχω βοήθεια με το παιδί από τους γονείς μου όταν εκείνος λείπει ταξίδι.Εγώ δεν έχω αυτοκίνητο κ δεν οδηγώ πολύ καλα.Αυτός ήθελε να μένουμε Πειραιά για τη δουλειά του.Τώρα θα αγοράσουμε μονοκατοικία κοντά στο πατρικό μου.Το θέμα μου είναι το εξής: θέλει να πάρει ντόπερμαν......Εγώ φοβάμαι τα σκυλιά.Δε μπορώ να ζω στο σπίτι μου με ένα παιδί κ ένα σκυλί κ να φοβάμαι ότι θα μου επιτεθεί σε μένα ή στο μωρό ανά πάσα ώρα κ στιγμή.Όταν μου το είπε με έπιασε ταχυκαρδία,ζαλίστηκα κ την επόμενη μέρα λιποθύμησα απο τη στεναχώρια μου γτ μου το λεει συνέχεια.Γενικώς έχω πανικοβληθεί κ μόνο στην ιδέα ότι θα είμαι "αναγκασμένη" να ζω με ένα σκυλί.Αυτός θα λείπει κ θα πρέπει εγώ να το φροντίζω, να το βγάζω βόλτες....Δεν θέλω,το φοβάμαι...Δεν δέχεται με τίποτα να πάρει άλλη ράτσα, ούτε να φτιάξουμε ένα σπιτάκι σκύλου να το έχουμε έξω απο το σπίτι.Εγώ είμαι ήδη "εγκλωβισμένη" στο σπίτι με ένα παιδί δεν μπορώ να έχω κ την ευθυνή ενός σκυλιού.Θέλω κάποια στιγμή κ εγώ να εργαστώ κ όλο αυτό με πνίγει....Εκείνος θεωρεί ότι του το στερώ κ ότι έκανε την υποχώρηση να πάμε κοντά στους γονείς μου κ έτσι με " εκβιάζει" με το σκυλί.Θεωρεί ότι είναι καλό να μεγαλώσει το παιδί με σκυλί, ότι το στερώ από το παιδί μου κ ότι εκείνος μου φέρεται άψογα, δεν μου μιλάει άσχημα, δεν με αναγκάζει να εργαστώ κλπ άρα πρέπει να του κάνω το χατίρι.Πστεύει ότι η αντίδρασή μου είναι ψεύτικη & υπερβολική κ ότ�� θα συνηθίσω στην ιδέα αυτή.Το σκυλί λέει είναι φύλακας για τη μονοκατοικία κλπ κλπ.Θα το πάρει σε 2 χρόνια περίπου για να είναι σε θέση το παιδί να καταλαβαίνει.Εγώ του είπα ότι αν το κάνει θα πάρω το παιδί κ θα μείνω στο πατρικό μου.Δεν κάνει πίσω με τίποτα.Πιστεύει ότι τον αδικω κ ότι δεν του κάνω το χατίρι ενώ αυτός υποχωρεί για μένα....Αν πάρει το σκυλί ειλικρινα θα χωρίσουμε...Δεν ξέρω τι να κάνω...Βοηθήστε με σας παρακαλώ.Συγνώμη για το μεγάλο γράμμα μου. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

 

Α.Π.: Απο την ιστορια που περιγραφετε, αντιλαμβανομαι οτι ο συζυγος κατι δεν καταλαβαινει σε σχεση με αυτα που του λετε. Ειναι κατι που συμβαινει συχνα να μην καταλαβαινει τι σας ειναι σημαντικο ή συμβαινει κατα καιρους; Σκεφτειτε καποια φορα που κατι ηταν σημαντικο για εσας και αυτος το καταλαβε και το αποδεχτηκε. Τι κανατε; Πώς το εκφρασατε; Πώς ηταν το υφος σας οταν του μιλαγατε και αυτος το αποδεχτηκε; Προφανως κατι συμβαινει στην επικοινωνια σας, σιγουρα εχετε διαφορετικη οπτικη για τη χρησιμοτητα ενος σκυλου-φυλακα, το θεμα ειναι να γεφυρωσετε τις διαφορες, οχι να τις χαωσετε ακομα περισσοτερο. Καλο θα ηταν να διερευνησετε το θεμα της επικοινωνιας σας, ισως και με τη βοηθεια ενος ειδικου πριν προχωρησετε σε σημαντικες αποφασεις.

Ανάμεσα σε δύο αδιέξοδα

Φ.Ζ., 44 ετών: Είμαι 44 ετών προιστάμενος προγραμματισμού στο Δήμο Ηρακλείου Αττικής. Εχω σπουδάσει θεολογία, πολιτικές επιστήμες και δημοσια διοίκηση, μεθοδολογία επιστήμης, έχω κανει ενα μεταπτυχιακό στη σχέση πολιτικής και γραφειοκρατίας στο MAx Weber στο Παντειο και τελειωνω φετος το διδακτορικό μου στο ΕΚΠΑ στην απλοποίηση διοικητικων διαδικασιων στο δημοσιο. Προέρχομαι απο γονεις εργατικης ταξης, ο πατερας μου (θανων ηδη στα 55 ετη του) ηταν σχιζοφρενης παρανοικου τυπου και ειχε νοσηλευθει παλαια για πολλα χρονια στο Αιγηνητειο (Ειχε το κ Χατζημανωλη θεραποντα ιατρο). Η μητερα μου η οποια ζει τωρα κοντα στο σπιτι μου ειναι 78 ετων και υφισταται αντιρετροικη θεραπεια λογω του οτι διεγνωσθη με ΣΕΑΑ (AIDS) . Είμαι παντρεμενος απο το 2001 με τη γυναικα μου την οποια γνωρισα στη θεολογικη σχολη το 1995.Εχω δυο κορες 12 και10 ετων. Η σχεση μου με τη γυναικα μου ηταν απο την αρχη (λόγω δικων μου φοβιων- ισως φοβομουν τον ιδιο μου τον εαυτο) σχεση υποταγης και εξουσίας. Εκανε οτι ηθελε παντα. Στις περιπτωσεις κατα τις οποίες σηκωνα κεφαλι για να πω τη γνωμη μου και να υλοποιηθει , η γυναικα μου ή μαλωνε και απειλουσε η το εφερνε με τετοιο τροπο ωστε να γινεται το δικο της. Σημειωτεον οτι εχω υποστει τετοια κακοποίηση απο το πατερα μου η οποια αμφιβαλλω εαν εχει γινει σε αλλο ανθρωπο. Τα χρονια περασαν και με μενα να λεω συνεχεια ναι σε ολα, στη γυναικα μου, στη μητερα μου, στο σπιτι, στο γραφειο στο πανεπιστημιο. Το 2011 επαθα κριση πανικου εντονη, και εκανα ψυχοθεραπεια 2 ετη. Περασαν τα χρονια στο ιδιο μοτιβο. Εκανα τα παντα. Τον Νοεμβριο του 2015 γνωρισα, πρωτη φορα στη ζωη μου τόλμησα και βγηκα με μια αλλη γυναικα για καφε. Σημειωτεον οτι δεν ειχα ουτε σχεσεις προγαμιαιες ουτε μετα το γαμο. Τιποτε απολυτως. Διαβασμα, δουλεια και δουλειες στο σπιτι. Η γυναικα αυτη την οποια γνωρισα απο το διαδικτυο ειναι 51 ετων και δασκαλα. Σημειωτεον οτι η γυναικα μου δεν εργαζεται εδω και πολλα χρονια. Ισως λογω παιδιων .ισως λογω δικης της ευθυνης. Η γυναικα την οποια γνωρισα. εβγαινε μαζι μου για 6 μηνες για καφε και λεγαμε τα οικογενειακα μας. Μετα απο 6 μηνες τη φιλησα. Αρχες Απριλιου 2016. Μετα απο εικοσι μερες μου ζητησε και συνευρεθηκαμε. Στην αρχη ενιωθα μεγαλες τυψεις οι οποίες με το καιρο ξεπεραστηκαν. Το πρωτο καιρο ηταν ολα τελεια. Μετα άρχισαν τα προβληματα. Αφενος η γυναικα μου η οποία ειχε τον ενδελεχηελεγχο σε ολα αρχισε να κανει διαφορα (πχ που εισαι τωρα, στειλε μου φωτογραφια, γυρνα αμεσως πισω στο σπιτι κλπ) η δε γυναικα την οποία γνωρισα αρχισε να μπαινει στο παιχνιδι αυτο απο ενδιαφερον, και με συμβουλευε τι να κανω και πως να συμπεριφερομαι γενικα. ΕΙναι αληθεια πως μεσα απο την αγαπητικη σχεση με την νεα γυναικα αλλαξα ως ανθρωπος. Δεν εγινα βεβαια βαναυσος και επιθετικος αλλα αρχισα να διεκδικω την αξιοπρέπεια μου. Αυτο φαινοταν παντου,στη δουλεια μου στο σπιτι και παντου. Τοτε αρχισαν τα προβληματα στο σπιτι μου. Η γυναικα μου αρχισε το φθινοπωρο τις υβρεις και τις απειλες. Παντα φωναζε βεβαια αλλα εγω εκανα υπομονη γιατι δενηθελα να περασω εγω η τα παιδια μου αυτα που περασα μικρος. Δυστυχως η κατασταση χειροτερεψε. Η γυναικα την οποια γνωρισα ειναι παντρεμενη και μου ζητησε να χωρισει αυτη και εγω και να παντρευτουμε. Της ειπα οτι ναι κατ αρχην αλλα τωρα δεν αισθανομαι ετοιμος, η κορη της ειναι 30 ετων αλλα οι δικες μου 12 και 10. Μου ειπε : αυτα ειναι φτηνες δικαιολογιες. Αυτα τα ειπε το καλοκαιρι του 2016. Εγω απο τη μερια μου, επειδη η κατασταση στο σπιτι ειχε γινει αφορητη, οχι οτι δεν ειμαι ενταξει στις υποχρεωσεις μου και δεν ειμαι στο σπιτι αλλα (μια που στελνω μηνυματα στο κινητο viber μια που βγηκα δυο φορες εξω και γυρισα αργα) η γυναικα μου εχει μαλλον αντιληφθει οτι αλλαξε η κατασταση προς το χειροτερο και εξανισταται. Τα χριστουγεννα με κλειδωσε τρεις φορες, μια εξω απο το σπιτι και δυο μεσα. Τα παιδια μου δυστυχως εχουν δει ολη αυτη τη κατασταση σαν παιχνιδι. Υποφερω λοιπόν. Απο την αλλη, η γυναικα την οποια γνωρισα και ειμαι ερωτευμενος μαζι της , δεν εχει τη δυνατοτητα να βγει το βραδυ η το απογευμα. Και τους καφεδες που ηπιαμε τους ηπιαμε τα μεσημερια, απο το 12-2 (τοτε λεει στον αντρα της ο οποιος ειναι 60 ετων επιχειρηματιας) οτι ειναι στο σχολειο. Εκανα το εξης το Νοεμβριο, πριν φυγω Βρυξελλες για επαγγελματικους λογους για λιγες μερες., ΕΚανα μια αγωγη διαζυγιου η οποια μετα απο συνεννοηση με το δικηγορο μου εκδικαζεται το 2019 και μπορει να παρει αναβολη αλλα δυο ετη. Η γυναικα μου το γνωριζει . Και η η γυναικα που αγαπω το γνωριζει. Νομιζα στην αρχη οτι θα ηρεμησουν τα πραγματα. Ο δικηγορος μου ειπε: Θα τις μπλοκαρεις και τις δυο και βλεπεις. Τιποτε απο αυτα δεν εγινε. Και οι δυο απαιτουν απο εμενα. Βρισκομαι αναμεσα σε δυο ανρθωπους σαν τη Σκυλα με τη Χαρυβδη, Εγω θεωρω οτι επετρεψα ολο αυτο. Οι φοβιες μου και δη ο φοβος προς τον εαυτο μου. Τωρα τελευταια συμφιλιωθηκα με την ιδεα του πατερα μου, γιατι παντα (λογω κακοποίησης) τον φοβομουν και τον ντρεπομουν. Εφτασα καποια στιγμη να λεω ψεμματα και στη μια και στηναλλη για να γλυτωσω, Απο που?? Απο τον εαυτο μου. Την γυναικα μου δυστυχως δεν την αγαπω. Την γυναικα την οποία γνωρισα τους τελευταιους μηνες την αγαπω. Η τουλαχιστον ετσι νομιζω. Αυτη εχει μια κορη 30 ετων και μου ειπε: οταν παντρευτει και μαζεψουμε και χρηματα τοτε θα φυγουμε. Θεωρω οτι αυτα ειναι υπεκφυγες. Εχει ενα αντρα τον οποίο εχω δεικαι απο κοντα (με τροπο ομως) ναρκισσο που εχει τα χαρακτηριστικα του αρθρου ακριβως οπως το γραψατε. Θεωρω οτι δεν θα φυγει ποτε απο αυτον ειτε λογω χρηματων , ειτε λογω φοβιων επειδη και αυτη παντρευτηκε αυτον ουσα 19 ετων και κακοποιηθηκε τοσο απο τη μητερα της οσο και απο αυτον τον ιδιο τον αντρα της. Σκεφτειτε οτι της εχει βαλει μεχρι και gps στο αυτοκινητο για να τηνελεγχει. Αυτο που θελω να σας ρωτησω ειναι: Πως θα διαχειριστω την κατασταση αυτη, γνωριζοντας οτι δεν θελω και δεν μπορω να γυρισω πισω ψυχοσυναισθηματικα και σεξουαλικα στη συζυγο μου αλλα ταυτοχρονα εικαζοντας οτι η νεα γυναικα στη ζωη μου ενδεχομενως ειτε δεν θα μπορεσει ποτε να απαγκιστρωθει απο τον συζυγο της ειτε οταν περασουν τα χρονια και φτασει πχ το 19 η το 21 δει οτι ενδεχομενως εγω δεν θα φυγω. Εδω προκειται περι αντιστροφης του δογματος περι αμοιβαιας αποτροπης του ψυχρου πολεμου. Δεν φευγω αν εσυ δεν φυγεις. Ειναι αυτη η κατασταση νοσηρη η οχι? Οταν αγαπας θεωρω οτι φευγεις χωρις να σκεφτεσαι τιποτε. Ουτε να μαζευεις χρηματα ουτε να σκεφτεσαι τιποτε. Με εχει απογοητευσει τοσο η η συμπεριφορα-σταση της συζυγου μου οσο και η σταση της νεας γυναικας η οποία προβαλλει πολλες φορες τις δικες της φοβιες σε μενα ισως για να ηρεμει ψυχολογικα. Αυτα ηθελα να σας γραψω και σας ζητω συγγνωμη διοτι η επιστολη μου ειναι μακροσκελης.

 

Α.Π.: Αντιλαμβανομαι τη δυσκολη θεση στην οποια βρισκεστε. Οι αποφασεις ομως για τη ζωη σας, οι δεσμευσεις σας σε οποια σχεση και τα ονειρα ειναι δικα σας και δεν ανηκουν σε κανεναν αλλο εκτος απο εσας.  Ενδεχομενως αυτο που σας ταιριαζει να μην περικλειεται καν σε αυτο το τριγωνο στο οποιο περιγραφετε τωρα. Επικεντρωθειτε σε εσας και το τι ζητατε απο την ζωη σας, τι σας κανει χαρουμενο απο τωρα και στο εξης.Οταν το κανετε αυτο τα πραγματα θα ειναι πιο απλα!
Ισως και η βοηθεια ειδικου να σας φανει χρησιμη στο να βγειτε απο το αδιεξοδο το οποιο περιγραφετε.

Ο άντρας της αδερφής μου έχ��ι κατάθλιψη...

K.: Η αδερφή μου έχασε το παιδί της πριν δυο χρόνια 16 μηνων εχει τωρα αλλά δύο παιδιά προσπαθεί και πετυχαίνει να είναι ηρωίδα και πολύ καλή μαμά ομως ο άντρας της της έχει διαλύσει την ψυχή δλ. Την βρίζει, φέρεται άσχημα στα παιδιά δεν την βοηθάει στο σπίτι ούτε με τα παιδιά,οταν γυρίζει από την δουλεία στις τρείς το μεσημέρι κάθεται όλη μερα σε εναν καναπέ, κοιμάται απο τις 8 δεν δέχεται να πάει σε κάποιον ειδικό αλλα και εγω δεν μπορω να βλεπω την αδερφη μου να υποφέρει τοσο πολύ αρκετό πόνο έχει στην ψυχή της πως να την βοηθήσω;

 

Α.Π.: Πράγματι είναι επίπονο να βλέπετε την αδερφή σας να υποφέρει κατά αυτό τον τρόπο, αλλά δυστυχώς πέρα από το να εκδηλώσετε την ανησυχία σας και το ενδιαφέρον σας και να την παροτρύνετε να δει η ίδια ειδικό για το πως να διαχειριστεί αυτές τις συνθήκες, δυστυχώς δε μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο. Είναι μια δική της υπόθεση και κάποια στιγμή φαντάζομαι θα αποφασίσει αν όλη αυτή η κατάσταση όπως εξελίσσεται είναι βοηθητική για την ίδια και για τα παιδιά τους, αλλά και για τον ίδιο τον σύζυγο. Η απόφαση της να δει ειδικό ίσως αποτελέσει παράδειγμα και για τον ίδιο στο να ψάξει θεραπεία σε όποιες δυσκολίες έχει.

Χωρίς έρωτα...;

Α.Β., 35 ετών: Είμαι 35 χρονών, παντρεμένη με τον άντρα μου 8 χρόνια και μαζί του 17. Εχουμε ένα παιδί 6 χρονών.Τον Νοέμβριο μου ανακοίνωσε οτι θέλει να χωρίσουμε γιατί δεν είναι πια ερωτευμένος μαζί μου,δεν με βλέπει ερωτικά με αγαπαέι πολύ αλλά σαν φίλη του και όχι σαν γυναίκα του.Το σκέφτεται λεει ένα χρόνο τώρα.Εγω τον παρακάλεσα,έκλαψα του είπα να πάμε σε έναν ειδικό αλλά αυτός όχι.Πριν δυο εβδομάδες μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε από το σπίτι.Συνεχίζει να έχουμε επικοινωνία αλλά μόνο για το παιδί.Τι να κάνω, τον θέλω πίσω στην ζωή μου πολύ και δεν θέλω να χαλάσω την οικογένεια μου.Να σας πω οτι και πριν 4 χρόνια είχε φύγει πάλι από το σπίτι γιατί είχαμε κάτι καβγάδες με τους γονείς του αλλά ξαναγύρισε μετανιωμένος σε δύο μήνες.

 

Α.Π.: Καταλαβαίνω την αναστάτωση σας με αυτή την απόφαση του συζύγου και τους ενδοιασμούς σας αν αυτή είναι η τελική του απόφαση ή όχι. Δεν έχω την πληροφορία αν και την προηγούμενη φορά που έφυγε σας είχε δώσει την ίδια αιτιολογία ότι σας βλέπει φιλικά και όχι ερωτικά. Καλό είναι σε κάθε περίπτωση να το ακούσετε όοσ δύσκολο και αν ειναι, είτε επιστρέψει είτε όχι, γιατί ο λόγος αυτός είναι βασικός για την βιωσιμότητα της  ερωτικής και κατεπέκταση της συντροφικής ζωή του ζευγαριού.  Αν ένας από τους δυο σταματήσει να βλέπει ερωτικά το σύντροφο του ενδεχομένως να μη βρίσκει και νόημα στο να παραμείνει σε μια σχέση. Σε περίπτωση που επιστρέψει αναρωτηθείτε αν για εσάς είναι οκ να μένετε σε μιά σχέση που θα είναι περισσότερο συντροφική-φιλική παρά ερωτική, και αν ταιριάζει με τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις προθέσεις που έχετε για την ζωή σας.

Ψάξε τι θέλεις από την σχέση σου

A.N.: Εχω 4 χρόνια σχέση με μια κοπέλα! Λόγω απόστασης δεν έχουμε βρεθεί τα τελευταία 3 χρόνια. Μου ορκίζεται ότι δεν έχει πάει με άλλον αυτά τα χρόνια. Πώς μπορώ να μάθω αν όντως δεν το έχει κάνει;; Υπάρχει κάποιος τρόπος με κάποια εξέταση;

 

Α.Π.: Δυστυχώς οι πληροφορίες που μας δίνετε δεν επαρκούν για να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα της σχέσης από απόσταση. Τι σας οδηγεί στο να διατηρείτε για 4 χρόνια μια σχέση που ουσιαστικά για τρία χρόνια δεν έχετε επαφές, τι συντηρεί αυτή τη σχέση, τι όνειρα και ποιες είναι οι προθέσεις και η δέσμευση σας σε αυτή τη σχέση; Εφόσον απαντήσετε αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό σας ίσως αυτόματα έχετε μια πιο καθαρή εικόνα και ιδέα τι είναι τελικά αυτό που αναζητάτε σε αυτή τη φάση και αν το λαμβάνετε από τη σχέση που έχετε αυτη τη στιγμή.

Ο μόνος χρόνος που υπάρχει πραγματικά είναι το Τώρα

Ν., Σ., 30 ετών: Καλησπερα και απο μενα. Ειμαι 30 ετων κ παντρεμενη εδω κ 6 χρονια εχω δυο παιδακια κ το προβλημα μου ειναι οτι μετα απο 6 χρονια γαμου καταλαβα οτι ειμαι ακομη ερωτευμενη με τον πρωην μου που ειχα 4 χρονια σχεση..χωρισαμε γιατι εγω εκανα χαζομαρα κ ποτε δεν γυρισα πισω μετα απο τα 4 χρονια που ειμασταν χωρια αλλα κ οι δυο σε γαμο πια βρισκομστε οπως παλια αλλα δεν μπορω και ολο αυτο το παρανομο αχ δεν ξερω πως τα εχω κανει ετσι..μακαρι να γυριζε πισω ο χρονος ευχομαι! Λετε να χρειαζομαι καποιον ειδικο;

Ε.Κ.: Νιώθω ότι αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα στο σήμερα και το χθες. Έχετε δημιουργήσει την οικογένειά σας και παράλληλα διατηρείτε τη σχέση που είχατε με τον πρώην σύντροφό σας. Μοιάζει σαν να μην μπορείτε να σταθείτε στο τώρα και να στηρίξετε την επιλογή σας, όποια κι αν είναι αυτή. Αναρωτιέμαι τι να είναι αυτό που χρειάζεστε τώρα…; Εφόσον πιστεύετε ότι «κάποιος ειδικός» Ψυχικής Υγείας θα αποτελούσε ένα σταθερό σημείο για σας, μπορείτε να το δοκιμάσετε.

 

Γνωριμία με το μοίρασμα

Ζ., 32 ετών: Γεια σας ειμαι 32 κ δεν ειχα ποτε σοβαρη σχεση με οσους τα ειχα ολοι με κοροιδευαν η με απατουσαν.Η μεγαλυτερη σχεση μου κρατησε ενα χρονο μετα απο αυτον δεν μπορω να βρω κανεναν σοβαρο παρεες δεν εχω για να βγω και να γνωρισω καποιον που να θελει μια σοβαρη σχεση κ γαμο.Ειμαι πολυ απογοητευμενη δεν ξερω τι φταιει και ειμαι μονη ακομα.

Ε.Κ.: Μοιάζει να έχετε ταλαιπωρηθεί αρκετά από κάποιες σχέσεις και με τα χρόνια να έχει γίνει δύσκολη υπόθεση για σας η ανθρώπινη επαφή. Θα σας συμβούλευα να έρθετε σε επαφή με κάποιον ειδικό Ψυχικής Υγείας προκειμένου να μπορέσετε να μιλήστε για τα στενόχωρα συναισθήματα που κουβαλάτε μέσα σας, όπως την απογοήτευση και τη μοναξιά σας και να ξεδιπλώσετε τις δικές σας ανάγκες που στερήθηκαν και στερούνται ανθρώπινης φροντίδας.

Το πρώτο φάρμακο είναι η ανθρώπινη επαφή

Κ., Φ., 20 ετών: Μετα απο μια σειρα ασχημων γεγονότων η διαθεση μου εχει αλλαξει πολυ δεν θελω να βλεπω ανθρωπους και δεν εχω ορεξη να μιλησω η να βγω..και νιωθω οτι τρελαινομαι, οτι θα σκασει το κεφαλι μου...εμαθα οτι υπαρχουν καπια χαπια για την διαταραχη της διαθεσης αν ξερετε ποια; κουραστηκα να ειμαι ετσι και ειναι αδιεξοδο 

Ε.Κ.: Αντιλαμβάνομαι ότι αυτά τα «άσχημα γεγονότα» σας έχουν επηρεάσει και προσδιορίζουν ακόμη και σήμερα τη διάθεσή σας. Σε καμία περίπτωση δεν συνιστάται φαρμακευτική αγωγή από αυτή τη στήλη, όπως και θα ήταν παράτολμο και επικίνδυνο να προσφύγετε από μόνη σας σε κάποια παρασκευάσματα. Σε πρώτη φάση, χρήζει άμεσης ανάγκης για 'σας να έρθετε σε επαφή με κάποιον ειδικό Ψυχικής Υγείας προκειμένου να μιλήσετε για όσα σας απασχολούν, να ανακουφιστείτε και να λάβετε την απαραίτητη στήριξη.