FAQ

Ο μόνος χρόνος που υπάρχει πραγματικά είναι το Τώρα

Ν., Σ., 30 ετών: Καλησπερα και απο μενα. Ειμαι 30 ετων κ παντρεμενη εδω κ 6 χρονια εχω δυο παιδακια κ το προβλημα μου ειναι οτι μετα απο 6 χρονια γαμου καταλαβα οτι ειμαι ακομη ερωτευμενη με τον πρωην μου που ειχα 4 χρονια σχεση..χωρισαμε γιατι εγω εκανα χαζομαρα κ ποτε δεν γυρισα πισω μετα απο τα 4 χρονια που ειμασταν χωρια αλλα κ οι δυο σε γαμο πια βρισκομστε οπως παλια αλλα δεν μπορω και ολο αυτο το παρανομο αχ δεν ξερω πως τα εχω κανει ετσι..μακαρι να γυριζε πισω ο χρονος ευχομαι! Λετε να χρειαζομαι καποιον ειδικο;

Ε.Κ.: Νιώθω ότι αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα στο σήμερα και το χθες. Έχετε δημιουργήσει την οικογένειά σας και παράλληλα διατηρείτε τη σχέση που είχατε με τον πρώην σύντροφό σας. Μοιάζει σαν να μην μπορείτε να σταθείτε στο τώρα και να στηρίξετε την επιλογή σας, όποια κι αν είναι αυτή. Αναρωτιέμαι τι να είναι αυτό που χρειάζεστε τώρα…; Εφόσον πιστεύετε ότι «κάποιος ειδικός» Ψυχικής Υγείας θα αποτελούσε ένα σταθερό σημείο για σας, μπορείτε να το δοκιμάσετε.

 

Γνωριμία με το μοίρασμα

Ζ., 32 ετών: Γεια σας ειμαι 32 κ δεν ειχα ποτε σοβαρη σχεση με οσους τα ειχα ολοι με κοροιδευαν η με απατουσαν.Η μεγαλυτερη σχεση μου κρατησε ενα χρονο μετα απο αυτον δεν μπορω να βρω κανεναν σοβαρο παρεες δεν εχω για να βγω και να γνωρισω καποιον που να θελει μια σοβαρη σχεση κ γαμο.Ειμαι πολυ απογοητευμενη δεν ξερω τι φταιει και ειμαι μονη ακομα.

Ε.Κ.: Μοιάζει να έχετε ταλαιπωρηθεί αρκετά από κάποιες σχέσεις και με τα χρόνια να έχει γίνει δύσκολη υπόθεση για σας η ανθρώπινη επαφή. Θα σας συμβούλευα να έρθετε σε επαφή με κάποιον ειδικό Ψυχικής Υγείας προκειμένου να μπορέσετε να μιλήστε για τα στενόχωρα συναισθήματα που κουβαλάτε μέσα σας, όπως την απογοήτευση και τη μοναξιά σας και να ξεδιπλώσετε τις δικές σας ανάγκες που στερήθηκαν και στερούνται ανθρώπινης φροντίδας.

Το πρώτο φάρμακο είναι η ανθρώπινη επαφή

Κ., Φ., 20 ετών: Μετα απο μια σειρα ασχημων γεγονότων η διαθεση μου εχει αλλαξει πολυ δεν θελω να βλεπω ανθρωπους και δεν εχω ορεξη να μιλησω η να βγω..και νιωθω οτι τρελαινομαι, οτι θα σκασει το κεφαλι μου...εμαθα οτι υπαρχουν καπια χαπια για την διαταραχη της διαθεσης αν ξερετε ποια; κουραστηκα να ειμαι ετσι και ειναι αδιεξοδο 

Ε.Κ.: Αντιλαμβάνομαι ότι αυτά τα «άσχημα γεγονότα» σας έχουν επηρεάσει και προσδιορίζουν ακόμη και σήμερα τη διάθεσή σας. Σε καμία περίπτωση δεν συνιστάται φαρμακευτική αγωγή από αυτή τη στήλη, όπως και θα ήταν παράτολμο και επικίνδυνο να προσφύγετε από μόνη σας σε κάποια παρασκευάσματα. Σε πρώτη φάση, χρήζει άμεσης ανάγκης για 'σας να έρθετε σε επαφή με κάποιον ειδικό Ψυχικής Υγείας προκειμένου να μιλήσετε για όσα σας απασχολούν, να ανακουφιστείτε και να λάβετε την απαραίτητη στήριξη.

Χωράει βία μέσα στην αγάπη;

N., B., 23 ετών: Καλησπερα και απο εμενα. Εχω την αναγκη να μιλησω σε καποιον ειδικο για κατι που συνέβη προσφατα.ειμαι φοιτήτρια και ειχα λιγο παραπανω απο ενα χρονο σχεση.μια σχεση αξιοζηλευτη, πολυ ωραια. Καναμε τα παντα μαζι και ειναι η μοναδικη φορα στα 23 μου χρόνια που σκέφτηκα να συζησω με καποιον.τελικα δεν ξενοικιασα το σπιτι μου αλλα εμενα συνέχεια σε αυτον. Μέχρι που τον τελευταιο καιρό ενιωθα καπως παραμελημενη, οτι ρουτινιασαμε. Ποτε δε σκέφτηκα να χωρισω, ειναι μια φαση που θα περνούσε, εξάλλου αυτός ο ανθρωπος εκανε τα παντα για μενα κι εγω γι' αυτον.μέχρι που μου έστειλε μήνυμα ενας στο φεισμπουκ και εγω δεν ξερω το λογο αλλα απαντησα.στην αρχη με φλερταρε διακριτικά και εγω απλως ημουν ευγενικη. Στη συνέχεια η επιμονή του με οδηγησε στο να απανταω κι εγω σε ανάλογο ύφος. Ειδε το αγορι μου τα μηνύματα. Δεν ειχα σκοπο να το συνεχίσω, ήταν μια χαζομαρα μου και ντρεπομαι που εδωσα δικαιωμα σε καποιον τριτο. Εκείνο το βραδυ που το αγορι μου είδε τα μηνύματα με χτύπησε. Τσακωθηκαμε για πρωτη φορα τοσο πολυ. Προσπαθησα αφου αφησα 2 μερες να περασουν να εξηγησω τη θεση μου και να βαλω στην ακρη τη συμπεριφορά του καθως είχε θολωσει και ειχαμε πιει κιολας. Τις 3 τελευταίες μερες τον παρακαλαω προσπαθω πολυ να τον πεισω να προσπαθησουμε ξανα ότι ολα θα φτιαξουν και να αφησουμε πισω μας και οι δυο τις συγκεκριμενες συμπεριφορές μας οι οποιες δε μας χαρακτηρίζουν σαν ανθρωπους. Εκείνος ειναι καθετος γενικα σαν χαρακτήρας, απόλυτος. Δεν εχει δωσει ποτε σε καμια δικαιωμα και το γνωριζω εγω εδωσα και τον πληγωσα. Τι με συμβουλεύετε να κανω; εγω αυτο τον ανθρωπο τον αγαπαω αληθινα, δεν θέλω να τον χασω και θα ήθελα να προσπαθησουμε εστω να κάνουμε μια νεα αρχη. Ξερω πως με αγαπάει αλλα πληγώθηκε, ξενέρωσε και γενικα ο χαρακτηρας του και ο τροπος σκεψης του είναι απόλυτος! Συγνωμη αν σας κουρασα και περιμενω με ανυπομονησία μια απαντηση.ευχαριστώ

Ε.Κ.: Αγαπητή φίλη, απ’όλα όσα περιγράφετε αυτό που με ανησυχεί και είναι απαραίτητο να σταθείτε και να το δείτε είναι ότι ο σύντροφός σας σάς χτύπησε! Όσο περήφανος και να είναι κι όσο κι αν λέτε ότι έχετε κάνει λάθος, η βία και η κακοποίηση δεν χωρούν σε καμία επαφή και σχέση που θέλει να ονομάζεται υγιής, στο τώρα και στο μέλλον.

Σύμμαχός σας η επίγνωση

M., G.,: καλησπερα σας.ειμαι 30 ετων και ειχα μια σχεση 4 χρονια που ηταν μεγαλυτερη μου κατα 2 χρονια.αυτη δηλ τωρα ειναι 32
αγαπιομασταν πραγματικα και ειμασταν ερωτευμενοι.ειχαμε πολλα προβληματα επικοινωνιας και ετσι τσακωνομασταν συνεχεια με το παραμικρο.
χωρισαμε γιατι την εβλεπα οτι ειχε αρχιζει και παγωνε μαζι μου.εδω λοιπον και τρεις μηνες που εχουμε χωρισει καναμε προσπαθειες να τα ξαναβρουμε αλλα ματαια.μου λεει πλεον οτι δεν αισθανεται οπως πριν,οτι πλεον δεν πεθαινει για εμενα,και οτι ειναι πολυ μπερδεμενη!απο χτες ειπαμε να το ξεκινησουμε χαλαρα και οπου βγει..απλως βλεπω την συμπεριφορα της και με πληγωνει!!
φοβαμαι μηπως γινω η λεγομενη καβατζα και φοβαμαι πολυ ολα αυτα που εχουν γινει!
πως να το αντιμετωπισω??τι να κανω για να ειμαστε οπως πριν???πως μπορει να λεει οτι δεν αισθανεται για εμενα οπως πριν και να θελει να βγαινουμε???και γυρναει και λεει στον κυκλο της οτι θελει να με βλεπει αλλα δεν εχει την επιθυμια αυτη που ειχε καποτε!τα συναισθηματα της εχουν φυγει
βοηθηστε με σας παρακαλω. ευχαριστω

Ε.Κ.: Μοιάζει για σας αδιανόητη η αλλαγή της στάσης και των συναισθημάτων της πρώην συντρόφου σας και αδιέξοδη η παρούσα κατάσταση. "Για να είστε" ξανά μαζί, όπως λέτε, χρειάζονται να το θέλετε και οι δύο, οπότε και η απόφαση θα είναι κοινή και όχι μόνο δική σας. Επίσης, τα συναισθήματα της δεν εκβιάζονται ούτε απαιτούνται. Αν πράγματι χρειάζεστε να το "δείτε πιο χαλαρά", τότε ακολουθείστε και εμπιστευθείτε αυτή την απόφαση, χωρίς βιασύνη και με διάθεση πειραματισμού και (αυτο)παρατήρησης προκειμένου να έχετε συνεχή επίγνωση αυτών που νιώθετε όπως και της κάθε στιγμής. Αυτή η επίγνωση θα ναι και ο σύμμαχός σας. 

Μένω στο "Μαζί" διαφοροποιημένη και οριοθετημένη

Μ., Ε., 34 ετών: Πώς μπορώ να διαχειριστώ τη μητέρα μου? Εχω εδώ και 1 χρόνο σχεδον σχέση με την πρώτη μου αγάπη. Εδω και καιρό μένω αρκετες μερες στο σπίτι του (ο ίδιος το πρότεινε και μάλιστα εδωσε κ τα 2α κλειδιά απο τη πρωτη στιγμή που το επιασε το σπιτι και πηγαίνω στων δικών μου για 2 μερες συνήθως. Περνάμε όμορφα, δεν τσακωνομαστε, ζει ο ενας τον αλλον και προσωπικά θέλω να δω αν μπορώ να ζήσω γενικοτερα με αυτον τον άνθρωπο. Εκείνος μου φέρεται υπεροχα, είναι εργατικός, μου λεει συνεχεια πως μαγαπαει, με φροντιζει, το ιδιο και εγω. Δουλεύω και εγώ. Η μητερα μου τελευταία βγήκε στη σύνταξη...μπηκε κλιμακτηριο...και "τρωγεται με τα ρουχα της." Συνεχως με ρωτάει "ποτε θα ερθεις σπιτι σου" και τετοια. Ο πατερας μου ειναι πιο cool. Η αδελφή μου παντρεμένη στην επαρχία. Καταλαβαινω της λειπω, αλλα και εγω θελω να ζησω χωρις επιρροές κ ενοχες αυτο που ζω και αυτη της η μουρμουρα με βγαζει εκτος εαυτού! Θα με κανει να μη θελω να πηγαινω καθολου.

Ε.Κ.: Αντιλαμβάνομαι ότι μία τέτοια κατάσταση σας δυσκολεύει καθώς μοιάζει να μην υποστηρίζει την επιλογή σας. Παρόλο που δεν έχω εικόνα της σχέσης που έχετε με τη μητέρα σας θα σας προσκαλούσα να κάνετε μια ανοιχτή συζήτηση μαζί της με σκοπό να μιλήσετε για σας και να μοιραστείτε μαζί της τις ανάγκες και επιθυμίες σας. Το θέμα δεν είναι το "πως μπορείτε να διαχειριστείτε" τη μητέρα σας καθώς τόσο η δράση όσο και η αντίδραση είναι στοιχεία του πεδίου, στο οποίο αλληλεπιδράτε μεταξύ σας. Τα πάντα είναι σχέση και η διαφοροποίηση και η οριοθέτηση του εαυτού σας χρειάζονται να βρουν τη θέση τους μέσα στη σχέση με τη μητέρα σας κι όχι έξω από αυτήν. Δοκιμάστε να μιλήσετε για σας και να πάρετε την ενήλικη θέση σας απέναντί της. 

Με φροντίδα και εμπιστοσύνη

Ν., Ε., 29 ετών: Πρόσφατα παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που για μενα ειναι ο μοναδικός που θα μπορούσε να με φτάσει στα σκαλια της εκκλησίας. Είμαστε μαζί κανονικα εδω και πέντε χρονια αλλά γνωριζόμαστε απο παιδιά και το προσπαθούσαμε παρά πολλα χρονια. Ζήσαμε πολυ καιρο σε απόσταση λόγω συνθηκών μέχρι που μετακόμισα και ζούμε τωρα μαζί τρία χρονια. Το πρόβλημα ειναι οτι ενώ ειναι υπέροχος άνθρωπος ειναι παρά πολυ δύσκολος και δεν ικανοποιείται εύκολα. Ειμαι κι εγω ευαίσθητη και η ανικανοποίηση του μου προκαλεί ανασφάλεια. Στο ερωτικο κομμάτι μοιάζει να μην καταλαβαίνει οτι μια δύσκολη καθημερινότητα επηρεάζει μια γυναίκα που χρειάζεται μια πιο αργή και ήρεμη προσέγγιση για να νιώσει ξανά καλά και να προχωρήσει. Τουλάχιστον εγω εκεί ζω το πρόβλημα μου. Ξερω οτι έχει ερωτική επιθυμία και έχω και εγω. Προσπαθούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας αλλά λόγω του διαφορετικού χαρακτήρα μας αυτο περνά απο διάφορες φάσεις. Ωστόσο νιώθω οτι αν το αφήσουμε θα καταλήξουμε πολυ σύντομα να ειναι ανέφικτο να νιώσουμε άνετα ερωτικά. Πως μπορω να προσεγγίσω ξανά τον άνθρωπο μου χωρίς να νιώθω οτι το κανω για να μην τον χάσω; Πως μπορω να του εξηγήσω οτι χρειάζομαι χρόνο να τον νιώθω κοντά μου πριν οποιαδήποτε πράξη; Το έχω πει αρκετές φορές και κάποιες φορές ομολογώ οτι έγινε και ήμουν πολυ χαρούμενη γιατι αυτο με κανει να αισθάνομαι παλι όπως πριν. Το θέμα ειναι οτι παραπονιέται για τη συχνότητα κι εγω ανησυχώ οτι κάθε φορά πρέπει να εξηγήσω αυτο που νιώθω το οποίο ειναι αποτέλεσμα άλλων προβλημάτων που έχουμε μεταξύ μας. Σας ευχαριστώ.

Ε.Κ.: Έχω ξεκάθαρη εικόνα των σημείων που αποκλίνετε. Μου έλειψαν τα σημεία στα οποία συναντιέστε και που είναι αυτά που σας οδήγησαν στην απόφαση να είστε μαζί σήμερα. Χρειάζεται να τα υπενθυμίζετε ο ένας στον άλλον για να μένετε στην ίδια γραμμή, να τροφοδοτείτε ό,τι όμορφο έχετε συν-δημιουργήσει και κάπως έτσι οι διαφορές σας να μην φαντάζουν δυσλειτουργικές αλλά φυσικές... Κι όλο αυτό με φροντίδα για τον άλλον και τον εαυτό σας και με εμπιστοσύνη στην κοινή διαδικασία.     

Η ξεκάθαρη και ειλικρινής δήλωσή σου φέρει και την ενήλικη προσωπική σου ευθύνη

Ε., 23 ετών: Γεια σας ειμαι 23 κ ο πρωην μου 34..τα ειχαμε 2 χρονια περναγαμε καλα ειχαμε βεβαια τισ εντασεισ μασ οπωσ τα περισσότερα ζευγαρια..τον τελευταίο χρόνο συγκατοικουσαμε κιόλας! Χωρισαμε εδω κ 1 μιση χρονο αλλα εγω τον θελω ακομα..!απο τοτε δν εχει κανει σχεση με αλλη κοπελα...!μαθαινα οτι ρωταγε για μενα αλλα τιποτα ..πριν 3 μηνες ηρθε στ χωριο μου κ εννοειται οτι δν αφησα την ευκαιριια να παει χαμενη προσπαθησα παλι και ενω ολα εδειχναν καλα καναμε οτι καναμε ειπε οτι αν ειχα βαλει μυαλο θα τα βρισκαμε!κ οταν θα γυρναγε απ τ ταξιδι π θα πηγαινε θα μιλαγαμε..εφυγε πηγε το ταξιδι του με τουσ φίλους του κ οταν γυρισε δν ηρθε ποτε να μιλησουμε..!τπυ έστειλα εγω ενα μνμ κ απο τοτε μονο τα τυπικα.!

Ε.Κ.: Αντιλαμβάνομαι τα συναισθήματα και την ανάγκη σας να είστε ξανά μαζί με τον πρώην σύντροφό σας. Ενδεχομένως και εκείνος να επιθυμεί το ίδιο... Για να μπορέσετε όμως να συναντηθείτε ξανά, στο παρόν αυτή τη φορά, χρειάζεται, ξεκινώντας από σας που έχετε την πρόθεση να κάνετε το πρώτο βήμα, η ξεκάθαρη δήλωση για το που βρίσκεστε και αντίστοιχα η ανάληψη της προσωπικής σας ευθύνης που θα συνοδεύει τη θέση αυτή, με άλλα λόγια να δηλώσετε αυτό που θέλετε και να το υποστηρίξετε στην πράξη.

Αυτό και μόνο αποτελεί την ενήλικη θέση σας. Ο πρώην σύντροφός σας, από την πλευρά του, έχει την επιλογή να σταθεί ή όχι σε αυτο που του επικοινωνείτε. Εύχομαι να "συναντηθείτε" με τον τρόπο που ταιριάζει και στους δυο σας.