Από τους πρώτους μήνες της σχέσης μας κατάλαβα πως επηρεάζεται πάρα πολύ από την οικογένεια του

Ν: Γεια σας θέλω τη βοήθειά σας...Με τον Μ. έχουμε σχέση 3 χρόνια και κάτι, ο πρώτος και δυνατός μου έρωτας.. Από τους πρώτους μήνες της σχέσης μας κατάλαβα πως επηρεάζεται πάρα πολύ από την οικογένεια του και τα ηνία της σχέσης μας περνούσαν από τα χεράκια της μαμάς του. Δεν είχαμε δική μας ζωή και επιλογές αν δεν συμβάδιζαν με την συγκατάθεση της μαμάς! Πάντα υποχωρούσα, γιατί τον αγαπούσα...δεν μου πρόσφερε καμία υποστήριξη ούτε συναισθηματικά ούτε υλικά, ούτε καν στις εξόδους μας. Κάποια στιγμή ήρθαν όλα και με έπνιξαν, τον χώρισα, με πρόσβαλλε στην οικογένεια μου, ξαναγύρισα. Εδώ και ενάμιση χρόνο είμαστε κρυφά μαζί για να μη το μάθει η μαμά του. Του είπα να φύγουμε και να μείνουμε μαζί όσο δύσκολο κι αν είναι, δε δέχτηκε. Δεν ήθελε να μου τάξει και να μη γίνει λέει! Νιώθω τελείως άδεια και πολύ χάλια. Εδώ και μια εβδομάδα γνώρισα κάποιον και βγαίνουμε. Δεν έχω κάνει κάτι, μ'αρέσει όμως που νοιάζεται για μένα, που μου λέει να βγω 5 λεπτά στη γωνία μόνο να με δει, ο Μ. δεν τα έκανε ποτέ αυτά. Μ'αρέσουν τα καλοπιάσματα που δεν τα έζησα. Μ'αρεσει που κάποιος με κάνει και νιώθω όμορφα. Το ερώτημα είναι τι κάνω τώρα; Με πονάει η σκέψη να τον αφήσω, την πρώτη φορά που το έκανα κόντεψα να αρρωστήσω...

Η όλη περιγραφή σας αποπνέει ένα καταθλιπτικό συναίσθημα δυσανάλογο της - ομολογουμένως - εκνευριστικής και δύσκολης κατάστασης που βιώσατε με το φορτικό οικογενειακό περιβάλλον του συντρόφου σας. Είναι πράγματι η προοπτική του αποχωρισμού τόσο δυσβάσταχτη για σας, ώστε να σας φέρνει στα πρόθυρα της αρρώστιας; Ή μήπως η κατάθλιψη είναι ένα τίμημα που εσείς η ίδια επιβάλλετε στον εαυτό σας, προκειμένου να αυτοτιμωρηθείτε για την πρόκριση των επιθυμιών σας σε βάρος ενός νοερού καθήκοντος; Νομίζω ότι θα πρέπει να κατασιγάσετε λίγο τον δικαστή μέσα σας και να αφουγκραστείτε με κατανόηση και ελαστικότητα τις εσωτερικές σας ανάγκες. Αντιλαμβανόμαι ωστόσο ότι το πρόβλημα που περιγράφετε έχει και πραγματικά ερείσματα. Μου φαίνεται ως εκ τούτου ότι είναι επείγουσα μια συζήτηση με τον σύντροφό σας σχετικά με τα οικογενειακά του προβλήματα και τον τρόπο που δηλητηριάζουν τη σχέση σας. Ίσως το τελεσίγραφο που ορίζει η στροφή σας προς έναν επίδοξο εραστή να προμηθεύσει εσάς με την δέουσα αποφασιστικότητα και τον σύντροφό σας με τον επιβεβλημένο για την ενήλικη ζωή του δυναμισμό, ώστε να υπερσκελίσετε τις έξωθεν παρεμβάσεις και να επαναπροσδιορίσετε τη σχέση σας. Ίσως πάλι όχι... Δεν είναι ωραία όμως να έχετε την επιλογή;