29. Ιουλίου 2009 18:14
X.K: Καλησπέρα, η απορία μου είναι: ο σύντροφος μπήκε με τους κωδικούς μου από τον υπολογιστή του στον δικό μου. Πώς το κρίνετε αυτό;
Η περιέργεια και η αδιακρισία είναι χαρακτηριστικά ανεπιθύμητα και κατακριτέα - αυτό θα αποφαινόμασταν κατά πάσα πιθανότητα, στα πλαίσια μιας ανώδυνης, υποθετικής συζήτησης. Κατά πόσο όμως η πεποίθηση αυτή συμπλέει με τα πραγματικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης; Μια πρόχειρη ενδοσκόπηση ίσως μας έπειθε ότι ο πειρασμός για πρόσβαση στις ιδιωτικές και απόρρητες πληροφορίες του (όποιου) άλλου, είναι διαρκής και επίμονος. Δεδομένης της επικοινωνιακής μας φύσης και των στρατηγικών πλεονεκτημάτων που ορίζει η κατοχή πληροφορίας, είναι λογικό να αναμένουμε και μια σχετική παρόρμηση για την απόκτησή της. Υπάρχουν ωστόσο ηθικές συνιστώσες που θέτουν περιορισμούς στην συμπεριφορική έκφραση αυτής της παρόρμησης, καθώς ο καθένας από μας διεκδικεί μια προσωπική ρύθμιση του βαθμού διαφάνειας των σκέψεων και των «προσωπικών δεδομένων» του. Με κριτήριο λοιπόν τη συμπεριφορά μπορούμε να φανταστούμε ένα συνεχές που εκτείνεται από την απόλυτη αδιακρισία έως την απόλυτη διακριτικότητα. Το ερώτημα επομένως είναι: από ποιό σημείο του συνεχούς και μετά ξεπερνά η συμπεριφορά μας τα όρια; Ως πολιτικά όντα, επαφιόμαστε σε εντεταλμένα όργανα, όπως π.χ. οι επιτροπές προσωπικών δεδομένων, για τον προσδιορισμό αυτού του σημείου. Στην προσωπική μας ζωή ωστόσο, εμείς οι ίδιοι διαπραγματευόμαστε συνεχώς και επαναπροσδιορίζουμε τα κρίσιμα σημεία, ανάλογα με την φύση και τα χαρακτηριστικά των αλληλεπιδράσεών μας. Αναγκάζομαι λοιπόν να σας επιστρέψω την ερώτηση. Πως το κρίνετε εσείς αυτό;
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS