Μήπως ο στοματικός έρωτας που ζητάει ο φίλος μου να του κάνω δείχνει σίγουρα ότι είναι μαμάκιας;

Ε.Γ.: Μήπως ο στοματικός έρωτας που ζητάει ο φίλος μου να του κάνω δείχνει σίγουρα ότι είναι μαμάκιας; Έτσι πιστεύω για τους άντρες κι έτσι το εξηγώ. Πείτε μου κι εσείς αν αυτό έχει την παραμικρή σχέση…

Η σύνδεση που κάνετε έχει στοιχεία φροϋδικής σκέψης, ωστόσο ακολουθείτε λάθος φορά. Έχω την εντύπωση ότι, αν επρόκειτο να συσχετίσουμε τον στοματικό έρωτα με πιθανές εμμονές με τη μαμά, μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στον εντελώς αντίστροφο συλλογισμό, υποδεικνύοντας εσάς, και όχι τον φίλο σας, σαν νοσταλγό της μητρικής αγκαλιάς, ή πιο σωστά του μητρικού στήθους.

Και εξηγούμαι. Πράγματι, υπάρχει ένας συσχετισμός του στοματικού έρωτα με την ανάγκη της μαμάς, ο οποίος έχει βασιστεί στην ανάλυση της ψυχαναλυτικής θεωρίας για τα ψυχοσεξουαλικά στάδια. Ας μην επεκταθώ στο σημείο αυτό, περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε αν συμβουλευτείτε οποιοδήποτε εισαγωγικό εγχειρίδιο ψυχανάλυσης.

Αρκεί να σημειωθεί ότι, κατά το πρώτο στάδιο της ζωής, το νεογνό αντλεί ικανοποίηση από την στοματική επαφή με το στήθος της μητέρας και τροφού του και αναπτύσσει, κατά την ψυχαναλυτική ορολογία, έναν «στοματικό ερωτισμό». Οι στοματικές ανάγκες των βρεφών εξακολουθούν να παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο μέχρι και την ηλικία των 18 μηνών περίπου, οπότε και ακολουθεί η μετάβαση στο επόμενο ψυχοσεξουαλικό στάδιο, με προεξάρχουσες πλέον διαφορετικού τύπου ανάγκες.

Ωστόσο, η υπολειμματική (ή συχνά και η υπερβολική) κάλυψη των στοματικών αναγκών του βρέφους, ενδέχεται να προκαλέσει μια καθήλωση στο στοματικό στάδιο, που αργότερα στη ζωή θα κάνει την εμφάνισή της με αντίστοιχες παλινδρομήσεις. Η υπερκατανάλωση αλκοόλ και φαγητού, το κάπνισμα και άλλες παρεμφερείς συμπεριφορές, παραπέμπουν σε στοματικές ανάγκες και αποτελούν, κατά την ψυχανάλυση πάντα, απόπειρες αναπλήρωσης των ελλειμμάτων του στοματικού σταδίου. Όπως θα έχετε μέχρι τώρα υποθέσει, ο στοματικός έρωτας, ή πεοθηλασμός (μια κατάφαση στην θεωρία του Freud με την ευγενή συνηγορία της γλωσσολογίας), θα μπορούσε να ταξινομηθεί στην ίδια κατηγορία συμπεριφορών, σαν μια πανηγυρική εκδήλωση στοματικής παλινδρόμησης.

Επομένως, ο πραγματικός ύποπτος στην λίστα των στοματικά ανικανοποίητων νοσταλγών της μαμάς δεν είναι αυτός που δέχεται τον στοματικό έρωτα, αλλά αυτός που τον προσφέρει, εν προκειμένω εσείς.

Ας μην υπερψυχολογικοποιούμε όμως. Τα θεωρητικά σχήματα της ψυχανάλυσης και οι παραπομπές της πεολειχίας στις μαμάδες θα μπορούσαν και να παραληφθούν, αν εσείς νιώθετε καλά για αυτό που προσφέρετε στον σύντροφό σας και εκείνος νιώθει ικανοποιημένος που το δέχεται. Εάν πάλι αισθάνεστε άβολα με την πράξη, πράξτε αναλόγως. Μπορεί να του στερήσετε μια μορφή σεξουαλικής απόλαυσης, αλλά σίγουρα δεν θα τραυματίσετε τα συναισθήματα για τη μαμά του.