Έχουμε σχέση από απόσταση, όμως δεν θέλω να χωρίσουμε και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν

Μ.Κ., 23 ετών: Είμαι με ένα παιδί 4,5 χρόνια. Σπουδάζαμε μαζί στην Θεσσαλονίκη και φέτος τελειώσαμε και οι δύο τις σπουδές μας και γυρίσαμε στις πόλεις μας (εγώ είμαι από Αθήνα και αυτός από Τρίκαλα). Το πρόβλημα είναι ότι . Εγώ αποφάσισα να ασχοληθώ με την οικογενειακή μας επιχείρηση, γεγονός που καθιστά αδύνατη τη μετακόμισή μου σε κάποια άλλη πόλη. Από την άλλη το αγόρι μου δεν θέλει να έρθει με τίποτα στην Αθήνα γιατί, όπως υποστηρίζει, δεν του αρέσει και στα Τρίκαλα ασχολείται με περιστασιακές δουλειές, χωρίς να έχει κάτι σίγουρο να τον περιμένει. Τον Ιούνιο απολύεται από το στρατό και για μένα η καλύτερη λύση θα ήταν να έρθει στην Αθήνα, να βρει μια δουλειά και να μείνουμε μαζί (και στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια συγκατοικούσαμε). Όταν του είπα ότι, αφού ούτε αυτός είναι διατεθειμένος να έρθει Αθήνα, ούτε εγώ να φύγω από την Αθήνα, το τέλος της σχέσης μας είναι σίγουρο, μου είπε ότι δεν μπορεί να καταπιεστεί για να μην χωρίσουμε. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί είναι τόσο αρνητικός και δεν θέλει να έρθει, αφού στην Αθήνα είναι ευκολότερη η επαγγελματική αποκατάσταση και είμαι κι εγώ εδώ. Επίσης, συνέχεια μου λέει ότι στα Τρίκαλα δεν περνάει καλά και δεν είναι καλά ψυχολογικά κ.λπ. (εγώ αν ήμουν στη θέση του σίγουρα θα πήγαινα Αθήνα). Γενικά, δεν θέλει να συζητάμε αυτό το θέμα και όταν το αναφέρω καταλήγουμε να τσακωνόμαστε, αλλά κατά τα άλλα είναι πολύ καλός και γλυκός και δεν βλέπω καμιά αλλαγή στη συμπεριφορά του. Τον αγαπάω, δεν θέλω να χωρίσουμε και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν. Αλλά φοβάμαι μήπως παλεύω άδικα να σώσω κάτι που δεν έχει καμιά ελπίδα και μήπως είναι καλύτερα να δώσω ένα τέλος από τώρα, αν και δεν νιώθω καθόλου έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

Στην αναφορά σας καταγράφεται σε πολλά σημεία η δική σας θέση: λόγω της δουλειάς σας, δεν προτίθεστε να κάνετε εσείς το βήμα που θα σας φέρει πιο κοντά και ζητάτε από εκείνον να μετακομίσει στην Αθήνα, καθώς ανησυχείτε ότι αν συνεχίσετε τη σχέση σας από απόσταση, δεν θα καταφέρετε να αποφύγετε τον χωρισμό. Από την άλλη εκείνος σας έχει κάνει σαφές ότι δεν του αρέσει η ζωή στην Αθήνα, ούτε και έχει την άνεση να εγκαταλείψει τις, έστω και περιστασιακές, δουλειές του εκεί. Η κατάσταση μοιάζει αδιέξοδη, καθώς καθένας από τους δύο σας, για τους δικούς του - κατανοητούς - λόγους, αδυνατεί να μεταβάλλει τη ζωή του τόσο ριζικά. Η έξοδος από την αυτή την κρίσιμη για τη σχέση σας φάση σίγουρα δεν θα είναι εύκολη και, αν πρόκειται να μεθοδευτεί, θα χρειαστεί αμοιβαίες υποχωρήσεις, δύσκολους συμβιβασμούς, αλλά και μια ατμόσφαιρα κατανόησης και αλληλοϋποστήριξης.

Από τη δική σας μεριά, καλό θα ήταν να συναισθανθείτε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο σύντροφός σας και τις οποίες – άδικα ίσως – ερμηνεύετε συνολικά ως αρνητισμό. Σκεφτείτε το. Έχοντας μόλις αφήσει πίσω την κοινή σας ζωή στη Θεσσαλονίκη, αντιμετωπίζει τώρα την άχαρη και ψυχοπιεστική εκκρεμότητα του στρατού και συγχρόνως, ένα δικό σας τελεσίγραφο που τον επιβαρύνει ακόμη περισσότερο, την στιγμή που έχει ανάγκη από συμπαράσταση και αποφόρτιση. Από τη στιγμή μάλιστα που δεν είναι σε θέση να πάρει σχετικές αποφάσεις τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο, οι πιέσεις που του ασκείτε δεν είναι απλά δυσάρεστες αλλά και άκαιρες. Καλό θα ήταν λοιπόν να επιδείξετε λίγη υπομονή για το διάστημα αυτό, στηρίζοντάς τον όσο μπορείτε και φροντίζοντας να συντηρείτε τη σχέση σας μαζί του με συχνές επισκέψεις και καθημερινή επικοινωνία. Άλλωστε, προσφέροντας του φροντίδα και κατανόηση τώρα που την έχει ανάγκη, αυξάνετε τις πιθανότητες για μια πιο διαλλακτική και σταθμισμένη αντιμετώπιση, όταν οι συνθήκες θα το επιτρέπουν.

Οι εξελίξεις για τη σχέση σας θα διαφανούν σύντομα, αλλά όχι άμεσα, και όταν προκύψουν, καλό θα ήταν να έχετε κατά νου ότι σε δύσκολες και κρίσιμες αποφάσεις ζωής, απαιτούνται αμοιβαίες θυσίες. Η επιθυμία σας, όμως, να μετακομίσει στην Αθήνα και να ζήσει μαζί σας προϋποθέτει την ανάληψη όλου του κόστους και του ρίσκου της απόφασης από εκείνον, με εσάς να διατηρείτε τις σταθερές της ζωής σας αμετάβλητες. Κι ενώ ελπίδες υπάρχουν πάντα, το κόστος θα πρέπει να επιμερίζεται προκειμένου να διατηρείται η ισορροπία. Θα ήταν δίκαιο λοιπόν να σκεφτείτε με ποιόν τρόπο πρέπει να μοιράσετε την πίτα σας, προκειμένου να διατηρήσετε και τον σκύλο σας χορτάτο.