Πιστεύω πως σκέφτεται την πρώην του. Τι να κάνω;

Σ.Π., 18 ετών: Είμαι με ένα παιδί εδώ και οι δυο μήνες, αλλά δεν ξέρω, πιστεύω πως σκέφτεται την πρώην του. Τι κάνω; Καμιά ιδέα;

Πολλά είναι αυτά που μπορείτε να κάνετε απαντώντας στις πράξεις του συντρόφου σας, αλλά όσον αφορά στις σκέψεις του, οι δυνατότητές σας είναι περιορισμένες. Μέχρι τουλάχιστον να εφευρεθούν μηχανισμοί για την αποτελεσματική αστυνόμευση του νου, μπορούμε όλοι να απολαμβάνουμε το απαραβίαστο των ιδιωτικών μας σκέψεων. Στο μεταξύ, συμβαίνει καμιά φορά να διατηρούμε υπόνοιες για τους άλλους, ενώ συχνά συμμετέχουμε και οι ίδιοι σε σενάρια δικών τους υπονοιών. Είναι μια συνηθισμένη και κατανοητή μεν, προβληματική δε συνήθεια, για πολλούς λόγους . Καταρχήν, διότι οι υποψίες δεν αντιστοιχούν απαραίτητα σε μια εύστοχη και ακριβή προσέγγιση της πραγματικότητας, ενώ οι επιδράσεις της ζήλειας και της αμφιβολίας πολώνουν περαιτέρω την κρίση προς μια στρεβλή εκτίμηση προσώπων και καταστάσεων. Επιπλέον, διότι οι καχύποπτες σκέψεις είναι ασύμφορες, καθώς αποτελούν τελικά πηγή δυσάρεστων συναισθημάτων, τόσο για τον πομπό, όσο και για τον δέκτη τους, αλλά και επιβαρυντικό για την εξέλιξη της σχέσης παράγοντα. Και τέλος, διότι, μέσω αξιοπερίεργων νοητικών μηχανισμών, οι πιο φοβικές μας υποθέσεις βρίσκουν ενίοτε το δρόμο τους προς την υλοποίηση.

Ας εξηγήσω λίγο αυτό το τελευταίο, με ένα υποθετικό παράδειγμα. Αν δεν σας είχε ποτέ περάσει από το μυαλό ότι ο σύντροφός σας σκέφτεται την πρώην του, θα ήσασταν πιο κεφάτη, πιο ευχάριστη και πιο ανέμελη μαζί του, γεγονός που θα ενίσχυε το δέσιμο και το ενδιαφέρον του για σας και θα έθετε γρηγορότερα σε κίνηση τους μηχανισμούς της λήθης για την γυναίκα που προηγήθηκε στη ζωή του. Όσο όμως ταλαιπωρήστε από τέτοιες σκέψεις, νιώθετε δυσαρεστημένη και γίνεστε με τη σειρά σας δυσάρεστη, εμμένοντας σε μια ιδεοληψία που ακόμη κι αν έχει βάσεις, δεν παύει να αποτελεί μια φυσιολογική και αναμενόμενη αναπόληση. Εάν επιμείνετε, η αναπόληση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε σύγκριση, που ενδεχομένως αποβεί εις βάρος σας, όσο η σχέση σας εξακολουθεί να βάλλεται από υποψίες και υπόνοιες. Κάπως έτσι, έχετε μετατρέψει μια φασματική σκέψη σε πραγματική ροή εξελίξεων.

Θα μπορούσατε βέβαια – δικαίως – να αντιδράσετε σε όλα αυτά, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι πάντα εύκολο, ούτε και υγιές, να καταπιέζουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Πράγματι, η υπόκριση εμπιστοσύνης δεν είναι καλό υποκατάστατο της αυθόρμητης εμπιστοσύνης, αλλά η αυθόρμητη εμπιστοσύνη – που εγκαθίσταται ή κλονίζεται βάσει πράξεων και όχι σκέψεων - θα συνεισέφερε σημαντικά στην συναισθηματική σας ισορροπία, αν αναδομούσατε επαρκώς τον τρόπο σκέψης σας, ώστε να την κερδίσετε. Να μια ιδέα.