Κ.Π., 20 ετών: Η ερώτηση μου είναι κάτι ίσως χαζό, όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί, αλλά πραγματικά χρειάζομαι μια σαφή απάντηση. Όταν ο σύντροφος μου φτάνει στην κορύφωση, «τελειώνει» όπως το αποκαλεί, αυτό είναι κάτι το οποίο το βλέπουμε και οι δύο με την εκσπερμάτιση. Όταν όμως ρωτάει εμένα αν «τελείωσα», δεν ξέρω τι να απαντήσω διότι δεν μου συμβαίνει κάτι ανάλογο. Πως λοιπόν θα καταλάβω ότι «τελείωσα»;
«Σκέπτομαι, άρα υπάρχω, είναι μια διανοητική τοποθέτηση που υποτιμά τον πονόδοντο»
Milan Kundera
Αυτό που πολύ σωστά υπογραμμίζει το πιο πάνω σχόλιο στη διάσημη πρόταση του Καρτέσιου, είναι ότι το εγώ οριοθετείται θεμελιωδώς μέσω των αισθήσεων. Έτσι, ενώ ο πόνος έχει έναν ομόφωνα αποδεκτό βιολογικό ορισμό, οι συμπεριφορικές εκδηλώσεις του αναπτύσσονται σε τόσο ευρεία γκάμα, ώστε είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε «πως μοιάζει κάποιος όταν πονάει». Είναι συνοφρυωμένος; Χλωμός; Παραπονιέται; Κλαίει; Κι όμως, ένας σπαρτιάτης θα μπορούσε να πονάει χωρίς να τρεμοπαίξουν τα βλέφαρά του, και ένας μαζοχιστής να εκστασιάζεται και να εκλιπαρεί για περισσότερο. Ο πόνος βέβαια σε κάθε περίπτωση είναι αναπόδραστος και, σε αντίθεση με τις σκέψεις, μη-μεταβατικός. Βιώνεται μόνο ατομικά.
Δείτε την αναλογία με τον οργασμό. Στην κινεζική ταοική παράδοση, οι ενδείξεις που προτείνονται στους άνδρες ώστε να αντιληφθούν αν η γυναίκα έμεινε ικανοποιημένη είναι πολλαπλές και περιλαμβάνουν, εκτός από το κλασσικό ρεπερτόριο – βογγητά, γραπώματα, ανάβλυσμα χυμών – επίσης βράχνιασμα της φωνής, λαχάνιασμα, αναψοκοκκίνισμα των αυτιών και κρέμασμα της γλώσσας (!). Αντίστοιχες απεικονίσεις του οργασμού θα δείτε και στον κινηματογράφο, από τις κραυγαλέες υπερβολές της τσόντας (χωρίς αναψοκοκκίνισμα αυτιού ωστόσο), έως σχεδόν βουβές αναπαραστάσεις. Τελικά, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ένα ρεπερτόριο συμπεριφορών, ενδεικτικό οργασμού; Θα έχετε ήδη μαντέψει την απάντηση. Η συμπεριφορική έκφραση του οργασμού δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία όσο το βίωμα καθεαυτό. Όταν το αισθανθείτε, σίγουρα θα το καταλάβετε, όπως θα καταλαβαίνατε τον πόνο αν κάποιος σας πατούσε το πόδι.
Εάν ωστόσο επιμέναμε να επιλέξουμε μια δέσμη φαινομένων που να πιστοποιούν τον γυναικείο οργασμό, θα καταλήγαμε μάλλον σε πιο «ψυχολογικές» έννοιες. Η ορμόνη που απελευθερώνεται στον γυναικείο οργανισμό σε ακολουθία του οργασμού είναι η οξυτοκίνη και οι επιδράσεις της συνίστανται μεταξύ άλλων σε αυξημένη αίσθηση εμπιστοσύνης και ασφάλειας κοντά στο σύντροφο και σε μείωση του άγχους, της επιθετικότητας και του φόβου. Τελικά, φαίνεται πως η περιπαιχτική απόδοση νευρικότητας και επιθετικότητας στις γυναίκες που δεν βιώνουν οργασμό, έχει και επιστημονική βάση. Θα καταλάβετε ως εκ τούτου ότι τελειώσατε και από έμμεσες, δευτερογενείς ενδείξεις ηρεμίας, χαλάρωσης και σύσφιξης των δεσμών με το ευνοούμενο αρσενικό σας. Όσο για την παράσταση που αρμόζει για τα κρίσιμα δευτερόλεπτα της σεξουαλικής έκστασης, εμπιστευτείτε το δικό σας σκηνοθετικό χάρισμα.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS