Πριν 2 μήνες συνέβη μια απρόσμενη εγκυμοσύνη, που κατέληξε σε άμβλωση και από τότε ξεκινά το μαρτύριο...

Τ.Γ., 38 ετών: Έχω χάσει τον δρόμο μου..! είμαι σε μια σχέση εδώ και 1 1/2 χρόνο με ισορροπημένα θα έλεγα συναισθήματα, με λάθη και προβλήματα μικρά. Ώσπου πριν 2 μήνες συνέβη μια απρόσμενη εγκυμοσύνη, ο πανικός με είχε κυριεύσει διότι τα μέτρα που παίρναμε υπήρχαν. Η στάση του συντρόφου ουδέτερη, καταλήγουμε στην άμβλωση και από τότε ξεκινά το μαρτύριο. Τραγικό συμβάν, καθώς το τίμημα και το κόστος είναι αβάσταχτο για μένα τόσο ηθικά όσο και ψυχικά. Με έχει καταβάλει μετεκτρωτικό σύνδρομο με όλα τα επακόλουθα, νιώθω ενοχές, κατάθλιψη, απομόνωση, απομάκρυνση από την σχέση που με έδενε με τον σύντροφό μου και πνίγομαι συναισθηματικά και ψυχικά. Ο σύντροφός μου το ξεπερνά και δεν με στηρίζει όπως ήλπιζα, αισθάνομαι ότι έγινε, έγινε μόνο για μένα! Με αποτέλεσμα να απομακρύνομαι από εκείνον όλο και περισσότερο σε όλα τα επίπεδα. Αναζήτησα τον πρώην μου, ανταποκρίθηκε αμέσως, αν και τελευταία δεν είχαμε καμία επικοινωνία, τώρα με στηρίζει ψυχολογικά και όχι μόνο, θέλει να ξαναείμαστε μαζί (για 5 φορά!) και μάλιστα με γάμο αυτή την ύστατη φορά. Εγώ βρίσκομαι πέραν του γεγονότος, καταβεβλημένη, αλλά και σε ένα δίλλημα που προκύπτει, να μείνω στην ήδη αποστασιοποιημένη σχέση μου, μήπως «στρώσει» η κατάσταση; Ή να την τερματίσω αφήνοντάς τα όλα πίσω μου και να ξανασκεφτώ την επανασύνδεση με τον πρώην μου; Έχω απευθυνθεί σε ψυχολόγο αλλά δεν απέδωσε τόσο η συνάντηση, και προσπαθώ μόνη πλέον να ξαναβρώ την δύναμή μου, και να συνεχίσω τον δρόμο μου επαναπροσδιορίζοντας τους στόχους μου. Μπορείτε να μου δώσετε βοήθεια;

Λυπάμαι για την δύσκολη θέση στη οποία βρίσκεστε και εύχομαι για σύντομη ανάρρωση. Διότι περί ανάρρωσης πρόκειται. Το μετεκτρωτικό σύνδρομο, όπως ορθά αναφέρεστε, είναι ένας ειδικότερος προσδιορισμός του μετατραυματικού συνδρόμου, μιας αγχώδους διαταραχής που μερικές φορές έπεται ενός ισχυρού κλονισμού. Σαν τυπική διαγνωστική κατηγορία, έχει ως αποστολή να συγκεντρώσει υπό τον άκομψο τίτλο του, μια λίστα από τις βασικότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια γυναίκα στην επαναφορά της από αυτή την τραυματική επέμβαση. Στην δική σας επικοινωνία περιγράφετε πολλές από αυτές, κατάθλιψη, ηθική συντριβή, απομόνωση, και φυσικά – διάχυτο και σε όλο το κείμενό σας – άγχος. Είναι σαφές ότι συγκρούεστε με την απόφαση που πήρατε, αλλά δεν είναι εξίσου εύκολο να προσδιορίσετε με ακρίβεια το λόγο. Είναι άλλωστε εντυπωσιακό ότι πολλές γυναίκες, ανεξάρτητα από την ηθική τους ετυμηγορία για την έκτρωση, συγκλίνουν μετά τη από αυτή την εμπειρία σε ένα βαθύ αίσθημα ενοχής και θυμού.

Με τη διακοπή της κύησής σας, ουσιαστικά δηλώνετε «Αρνούμαι, προς το παρόν, τη μητρότητα». Σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι λόγοι, συγκυριακοί ή σταθερότεροι, που δικαιολογούν την απόφαση σας να μην επιθυμείτε μια τέτοια εξέλιξη στη ζωή σας, αυτή τη στιγμή. Οι λόγοι όμως, όπως και η ετυμολογία τους αποκαλύπτει, είναι τα πορίσματα των πιο λογικών τμημάτων του νου, που σταθμίζουν τα περιθώρια δράσης μας με τα εκάστοτε δεδομένα της πραγματικότητας. Η συναισθηματική σας αντίδραση, από την άλλη, άλογη αλλά και αυθεντική, συνιστά ότι οι επιταγές της πραγματικότητας συγκρούονται σθεναρά με την δική σας επιθυμία. Στην εύλογη προσπάθειά σας να μειώσετε την ένταση αυτής της σύγκρουσης, και συνεπακόλουθα το ψυχικό της κόστος, έχετε υποβαθμίσει τόσο την επιθυμία σας - δεν αναφέρετε αν υπό άλλες περιστάσεις θα θέλατε ένα παιδί - όσο και τους λόγους - δεν αναφέρετε τι ήταν αυτό που σας υπαγόρευσε να μην το κάνετε. Φαίνεται πως η αποξένωσή σας από τις πραγματικές σκέψεις και τα αληθινά σας συναισθήματα, σας προστατεύει από μια συνειδητοποίηση που έχει για εσάς μεγαλύτερο κόστος. Είναι όμως κρίσιμο να μην την αποφύγετε. Γιατί;

Διότι, το κόστος των συγκρούσεων δεν γίνεται να ακυρωθεί, απλώς μεταφέρεται σε ένα διαφορετικό θέατρο επιχειρήσεων, όπου τελικά συμβολοποιείται. Ο σύντροφός σας, μοιάζει να αποτελεί για εσάς ένα τέτοιο υποψήφιο πεδίο για τη μεταφορά της σύγκρουσης, για αυτό και του εξαπολύετε αυτή την οργισμένη επίθεση. «Πώς γίνεται να μην συμμερίζεσαι τον πόνο μου;» εξανίσταστε, ενώ στην πραγματικότητα ίσως εννοείτε «Πώς γίνεται να μην συμμερίζεσαι την επιθυμία μου;». Και καθησυχάζετε τα πληγωμένα σας συναισθήματα, αναζητώντας έναν άνθρωπο που μπορεί να τη συμμεριστεί, τον πρώην σας, που σε αντίθεση με τον νυν υπόσχεται να σας παντρευτεί, σαν να έλεγε «Εγώ είμαι διατεθειμένος να κάνω παιδιά μαζί σου». Στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν αρκεί για να σας επιστρέψει την ηρεμία σας, και πολύ σωστά επισημαίνετε ότι «βρίσκεστε πέραν του γεγονότος».

Μακριά από τα ίδια τα γεγονότα, στην απομόνωση της συναισθηματικής σας ταλαιπωρίας, ενδέχεται να κάνετε πολλές διαστρεβλώσεις και προβολές, καθώς ο προσωπικός πόνος τείνει να κακοποιεί βάναυσα την εσωτερικευμένη εικόνα των σημαντικών άλλων, αλλά και τη δική μας. Ίσως ο σύντροφός σας να αποφεύγει να αναφέρεται σε αυτό το ευαίσθητο για εσάς θέμα, με σκοπό να φανεί διακριτικός και να αποφύγει να σας πληγώσει. Εσάς πάλι σας φαίνεται παγερός και αδιάφορος. Ίσως αργότερα να προσπαθήσει να σας ξαναπλησιάσει, ερωτικά και συναισθηματικά για να ξεχαστείτε. Δεν αποκλείεται τότε να σας φανεί ακόμη και πρόστυχος. Εσείς βέβαια γνωρίζετε καλύτερα όσα αφορούν την ποιότητα της σχέσης σας και εν καιρώ θα δρομολογήστε τις δέουσες εξελίξεις. Προς το παρόν όμως, υπό το καθεστώς του κλονισμού που βιώνετε, η κρίση σας για τις προθέσεις των άλλων θα είναι αρνητικά πολωμένη και το ενδιαφέρον για τον ίδιο σας τον εαυτό, στρεβλό. Θα σας πρότεινα ως εκ τούτου να αναβάλλετε σημαντικές για τη ζωή σας αποφάσεις, μέχρι να νιώστε λίγο καλύτερα.

Μέχρι τότε, μην βάλλεστε τόσο βίαια εναντίον του εαυτού σας, εφόσον αυτό που πραγματικά χρειάζεστε για να ξεπεράσετε το σοκ είναι φροντίδα, περιποίηση και ηρεμία. Ξεκινήστε με απλά πράγματα. Ένα ζεστό φαγάκι, ένα ζεστό μπανάκι, λίγα χάδια, για να ορθοποδήσετε από την μετεγχειρητική σας ταλαιπωρία. Χρόνο, για να αναρρώσετε και να ανασυνταχθείτε. Επιείκεια και ελαστικότητα, γιατί η πραγματικότητα καμιά φορά μας υπερβαίνει όλους και τότε χρειαζόμαστε βοήθεια, ώστε να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και με τους άλλους όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα «έπρεπε» να είναι. Και τελικά θάρρος, ώστε στην επαναφορά σας από το τραύμα να μην χρειαστείτε τα δεκανίκια της αυτοεξαπάτησης για να ισορροπήσετε. Εάν σε αυτό το απαιτητικό έργο χρειάζεστε πρόσθετη υποστήριξη, δώστε ακόμη μια ευκαιρία. Πολύ συχνά, μια πρώτη επίσκεψη σε έναν ειδικό, δεν είναι καθόλου ενδεικτική της ευεργεσίας που μπορεί να προσφέρει η θεραπεία σε βάθος χρόνου.