Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει δυνατά αισθήματα για μένα να επιλέγει να είναι χωρισμένος για να σκεφτεί;

Ν.Ε., 28 ετών: Είμαι 28 ετών κι έχω χωρίσει πριν 3 μήνες μετά από σχέση 5 χρόνων. Εκείνος είναι 35. Είχε επιστρέψει στη χώρα ύστερα από 13 χρόνια παραμονής του στο εξωτερικό και ενώ ήμασταν μαζί 3,5 χρόνια στην Ελλάδα και αποκαταστάθηκε επαγγελματικά, δεν έκανε κάτι για να βοηθήσει τη σχέση, π.χ. να μείνει μόνος του, αλλά παρέμεινε στο σπίτι των γονιών του με αποτέλεσμα η σχέση να μπει σε στασιμότητα. Ο λόγος που χωρίσαμε ήταν γιατί, όπως είπε, δέχτηκε πίεση από μένα για επισημοποίηση της σχέσης. Ύστερα από συζήτησή μας του πρότεινα να συγκατοικήσουμε αν ακόμα δεν νιώθει έτοιμος για κάτι σοβαρό. Του άρεσε η σκέψη, είπε θα το σκεφτεί. Από τότε έχουν περάσει 2 μήνες και μέσα από κάποια αραιή επικοινωνία που έχουμε μου λέει ότι τα αισθήματα του δεν άλλαξαν και σκέπτεται επανασύνδεση. Μάλιστα επέμενε να μάθει αν ενδιαφέρομαι να κάνω άλλη σχέση άμεσα, ώστε να μην σκέπτεται άδικα μόνος του για εμάς τους δυο. Τη μέρα των ερωτευμένων μου έστειλε λουλούδια και έλεγε "με όλη μου την αγάπη και γρήγορη επανασύνδεση". Απλά θέλει λίγο χρόνο ακόμη να συνειδητοποιήσει την ιδέα της συγκατοίκησης και το γεγονός ότι θα μένει Ελλάδα. Θα ήθελα να μου πείτε πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει, όπως ο ίδιος λέει, τόσο δυνατά αισθήματα για μένα να επιλέγει να είναι χωρισμένος για να σκεφτεί αντί να σκεφτεί μαζί μου τη συνέχεια της σχέσης; Μήπως τελικά δεν με αγαπά όσο νομίζει και ακόμα αυτό σκέπτεται; Και από την άλλη εγώ πώς πρέπει να φερθώ από δω και πέρα στον περίπου ένα μήνα που θέλει ακόμα; O ίδιος είπε θέλει να μιλάμε, αλλά όχι για αυτά που θα σκέπτεται. Εδώ και μια εβδομάδα δεν έχω επιδιώξει επικοινωνία ούτε και αυτός. Τι με συμβουλεύετε να κάνω; Ευχαριστώ.

“Παίζουν ένα παιχνίδι. Παίζουν ότι τάχα δεν παίζουν ένα παιχνίδι»

R.D. Laing

Μακριά από μένα κάθε πρόθεση να αμφισβητήσω την δυσκολία ενός νευρωσικού να πάρει μια απόφαση. Η τραγωδία του είναι αυθεντική. Όσο τα εναλλακτικά σενάρια ξεδιπλώνονται μπροστά του, τόσο οι επιθυμίες του μπερδεύονται, καθώς το κόστος ευκαιρίας του επιβάλλει να θυσιάσει μια επιλογή προκειμένου να καταλήξει σε μια άλλη. Ποια να θυσιάσει όμως; Η αμφιβολία θα τον προτρέψει να κάνει μια παύση στο χρόνο για να συνυπολογίσει όλα τα δεδομένα, να σταθμίσει όλες τις παραμέτρους και να υπολογίσει κάθε πιθανό ρίσκο, ώστε να αποφασίσει σωστά. Πρόκειται βέβαια για διαδικασία χρονοβόρα όσο και ατελέσφορη, αλλά ποιος νοιάζεται; Ο άνθρωπος που αδιαφορεί για το τι κερδίζει και υπεραπασχολείται με το τι χάνει, σίγουρα όχι. Εσείς από την άλλη, ως υποψήφια επιλογή, έχετε κάθε λόγο να ενδιαφερθείτε, διότι η τελειοθηρία και η αναποφασιστικότητά του σύρουν κι εσάς σε αυτόν τον δυσάρεστο φαύλο κύκλο.

Πάρτε το παράδειγμα του εξωτερικού. Τέσσερα χρόνια πέρασαν, αλλά ο φίλος σας εξακολουθεί να αμφιβάλλει για την επιλογή του να επιστρέψει. Ακόμη και τώρα, ζητάει χρόνο να προσαρμοστεί στην ιδέα και στο μεταξύ παγώνει όλες τις εξελίξεις που συνεπάγεται η απόφασή του, σαν να μην την είχε πάρει ποτέ. Διότι, αν τελικά χρειαστεί να την ακυρώσει, δεν θα έχει βαδίσει πολύ βαθιά στο μονοπάτι που ορίζει η επιλογή του, θα έχει παραμείνει στον ανώδυνο αρχικό κόμβο, όπου η υπαναχώρηση είναι πάντα δυνατή. Έτσι μπορεί να ακολουθεί τις προτιμήσεις του, αποφεύγοντας συγχρόνως τις μη αναστρέψιμες δεσμεύσεις που αυτές συνεπάγονται. Πλην όμως, μη αναστρέψιμες δεσμεύσεις ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Μόνο αποφάσεις, ωφέλεια και κόστος. Είναι μια βασική συνειδητοποίηση, κι όμως, θα βόλευε να την αντιπαρέλθει κανείς, ζώντας μια μη απαιτητική ζωή, προφυλαγμένη από το ρίσκο.

Θα πιθανολογούσα λοιπόν ότι δεν σας κοροϊδεύει. Αλλά, ενώ μπορεί πράγματι να σας αγαπάει, δεν θα αποφασίσει εύκολα, ή, αν πιεστεί, ενδέχεται να επιλέξει αντιδραστικά αυτό που θα πληγώσει εσάς και τον ίδιο. Θα πρότεινα λοιπόν να μην τον πιέσετε καθόλου. Αν χρειαστεί να εξαφανιστείτε για να το πετύχετε, τότε εξαφανιστείτε. Αλλά ούτε και να του προσφέρετε άνευ όρων τα εχέγγυα που σας ζητάει. Εφόσον χωρίσατε, δεν μπορεί να έχει καμία αξίωση από εσάς για αποκλειστικότητα. Ο χρόνος επώασης για εκείνον ώστε να σκεφτεί ισοδυναμεί με ελεύθερο χρόνο για εσάς, αξιοποιήσιμο κατά τα γούστα σας. Αυτό είναι το τίμημα και οφείλει να το αποδεχτεί. Όπως κι εσείς οφείλετε στον εαυτό σας να είστε ζωντανή και ελεύθερη, αντί να μαζεύετε σκόνη στο θάλαμο αναμονής μιας σχέσης υπό αξιολόγηση. Είναι θεμιτό να επιλέγει κανείς για τον εαυτό του έναν μικρό θάνατο, περιορίζοντας και κλαδεύοντας τις εξελίξεις που του φέρνει η ζωή. Όχι όμως και για τους άλλους.