Κ.Γ., 22 ετών: Είμαστε μαζί με τον Γιώργο ένα χρόνο και παρά τα κάποια προβλήματα που έχουμε, τα πάμε καλά γενικά. Το πρόβλημά μου είναι η πρώην κοπέλα του. Πρόσφατα έτυχε να την γνωρίσω, και έτσι τυχαία έμαθα λοιπόν ότι διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με τον Γιώργο. Μου το έκρυβε μέχρι στιγμής για να μη μου δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα και ζηλεύω, αλλά τώρα κατάλαβε ότι δεν υπάρχει λόγος να μου την κρύβει, έτσι είπε. Τηλεφωνιούνται κάθε μέρα σχεδόν και λένε τα νέα τους, βγαίνουν πολύ συχνά (έχουν και κοινούς φίλους), έχουμε βγει και όλοι μαζί και δεν μου έχουν δώσει κάποιο δικαίωμα ώστε να πιστεύω ότι τρέχει κάτι, απλώς δεν το θεωρώ φυσιολογικό δύο άνθρωποι αφού έχουν κάνει έρωτα και υπήρξαν κάποτε ερωτευμένοι, να διατηρούν τόσο στενές σχέσεις μετά το χωρισμό και να είναι φίλοι. Δεν με πειράζει να έχουν επαφές...Με πειράζει που έχουν καθημερινή επικοινωνία και τόσο στενή σχέση. Μου έχει πει ότι την αγαπά σαν άνθρωπο και τη θέλει στη ζωή του, αλλά σαν φίλη, όχι σαν γυναίκα, και ότι εμένα θέλει, γι' αυτό και είναι μαζί μου και όχι μαζί της. Προσπαθεί να με βάλει στην παρέα της, αλλά δεν γουστάρω με τίποτα. Είμαι παράλογη και κτητική που ζηλεύω και δεν το θεωρώ φυσιολογικό; Βοηθήστε με σας παρακαλώ. Ευχαριστώ.
Πόσο «αθώα» είναι η επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων που κάποτε υπήρξαν ερωτευμένοι; Πόσο αυτονόητη η αποδοχή της σχέσης τους από τα νέα πρόσωπα της ζωής τους; Δύσκολο να αποφανθεί κανείς αν δεν γνωρίζει την κοινή τους ιστορία και τις λεπτομέρειες του χωρισμού τους. Στην περίπτωση του φίλου σας του Γιώργου και της πρώην κοπέλας του, η λήξη της ερωτικής τους σχέσης δεν ήταν αρκετή ώστε να σημάνει και το τέλος του ισχυρού δεσμού που κατά τα άλλα τους συνδέει, τόσο μεταξύ τους, όσο και με το δίκτυο φίλων που μοιράζονται. Είναι όμως αυτή η σχέση ανταγωνιστική προς εσάς; Ο φίλος σας συμπεριφέρεται σαν να μην ήταν, διαβεβαιώνοντάς σας για τα ερωτικά του συναισθήματα και προσκαλώντας σας στην παρέα του. Το θέμα είναι, τον εμπιστεύεστε; Ή μήπως η εμπιστοσύνη δεν είναι καν το θέμα;
Όσοι αποδοκιμάζουν τη διατήρηση στενών επαφών με τους πρώην συντρόφους θα συμμερίζονταν πολλές από τις ανησυχίες σας, με το σκεπτικό ότι τέτοιες διακηρύξεις αγάπης και φιλίας μεταξύ αλλοτινών εραστών δεν γίνεται να μην κλονίζουν το αίσθημα ασφάλειας των σημερινών τους συντρόφων. Διότι αναπόφευκτα, οι τελευταίοι θα αναρωτηθούν μήπως στην πραγματικότητα αποτελούν παρέκβαση στην ιστορία μιας σχέσης που δεν έχει ακόμη γράψει το τελευταίο της κεφάλαιο – και θα απαιτήσουν χειροπιαστές εγγυήσεις προκειμένου να διασκεδάσουν τις ενοχλητικές τους υπόνοιες. Προτιμότερο λοιπόν τα όρια να τίθενται από την αρχή, με τα κεφάλαια να κλείνουν οριστικά και αμετάκλητα.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, εκείνων που θεωρούν ότι η μοναδική πραγματική απειλή για τις σχέσεις είναι η ίδια η πραγματικότητα. Βέβαια, είναι ανθρώπινο καμιά φορά να πιάνετε τον εαυτό σας να ζηλεύει, οπότε, όχι, δεν θα έλεγα ότι είστε κτητική και παράλογη. Είστε απλά θορυβημένη. Αν πάντως οι εξηγήσεις του φίλου σας ευσταθούν, τότε δεν έχει νόημα να αποθαρρύνεστε από τις συναναστροφές του με την πρώην του. Άλλωστε, λέτε, δεν έχετε νιώσει δυσάρεστα όταν βγαίνετε με την παρέα τους, ούτε σας έχουν δώσει κάποιο δικαίωμα για να τους υποπτεύεστε. Σύμφωνα λοιπόν με το κριτήριο της πραγματικότητας, προς το παρόν δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας. Με αυτή τουλάχιστον την άποψη τείνω να συνταχθώ κι εγώ, χωρίς να τη θεωρώ την επιτομή σε ένα ζήτημα που είναι ομολογουμένως αμφιλεγόμενο και περιπτωσιολογικό. Τα σχόλιά σας, όπως και των αναγνωστών, ευπρόσδεκτα.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS