Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει δυνατά αισθήματα για μένα να επιλέγει να είναι χωρισμένος για να σκεφτεί; (...συνέχεια)

Ν.Α, 28 ετών: Σας ευχαριστώ για τις συμβουλές σας στο προηγούμενο ερώτημα μου. Όπως σας είχα πει είμαι 28 ετών και εκείνος 35, είμαστε 3,5 μήνες χωρισμένοι και είπε ότι θα εξετάσει το ενδεχόμενο επανασύνδεσης με προοπτική συγκατοίκησης που χρειάζεται οπωσδήποτε η σχέση ύστερα από 5 χρόνια για να συνεχιστεί. Τους 2 πρώτους μήνες ήταν πολύ μπερδεμένος .Τον τελευταίο μήνα όμως μου τηλεφώνησε, μου είπε ότι μ' αγαπάει και θέλει να είμαστε μαζί, αλλά θέλει λίγο χρόνο ακόμη. Εγώ δεν επιδίωξα επικοινωνία αυτόν τον μήνα και εκείνος μου εξέφραζε το ενδιαφέρον του με λουλούδια και με αραιά μηνύματα στα οποία απαντούσα συγκρατημένα.

Η συνέχεια έχει ως εξής και θα ήθελα για ακόμη μια φορά τη συμβουλή σας. Μετά από δέκα μέρες χωρίς επικοινωνία μου έστειλε μήνυμα και μου είπε ότι έχει ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του και αν είμαι ακόμα ελεύθερη και τον αγαπάω, αν θέλω να βρεθούμε. Του απάντησα θετικά αλλά την επόμενη μέρα, ενώ είχε πει θα μου τηλεφωνήσει, μου ακύρωσε το ραντεβού και μου είπε αν θέλω να γίνει το επόμενο σαββατοκύριακο. Όπως αντιλαμβάνεστε πληγώθηκα και δεν του απάντησα. Λίγες ώρες αργότερα μου ξαναέστειλε και μου έκανε δεύτερη πρόταση να βρεθούμε την επόμενη μέρα και ότι του λείπω και βλέπει φωτογραφίες μας. Απάντησα πάλι θετικά γιατί πίστεψα ότι κατάλαβε το λάθος του αλλά που να το φανταστώ....την επόμενη μέρα το ακύρωσε ξανά.

Του είπα ας βρεθούμε έστω να μου πει τις σκέψεις του αν πραγματικά του λείπω όπως λέει. Απάντησε ότι θέλει να σκεφτεί κάτι τελευταίο και μετά να βρεθούμε. Απίστευτα προσβεβλημένη του απάντησα ότι επειδή δεν αξίζω αυτήν την αναξιοπρεπή συμπεριφορά και θέλω κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα να με έχει πρώτη επιλογή και να μην αναιρεί τα λεγόμενα του και, έχοντας υπόψη μου τα λεγόμενα σας, ότι θα τον παρακαλούσα πολύ αν ποτέ θελήσει να επικοινωνήσει μαζί μου να είναι μόνο εάν έχει αποφασίσει ξεκάθαρα τι θέλει να κάνει στη ζωή του.

Πιστεύω ότι όλα αυτά τα έκανε από φόβο και για να επιβεβαιώσει ότι τον περιμένω αλλά δυο φορές να μου πει να βρεθούμε και να το αναιρέσει.... και πως τόλμησε να μου πει ότι έχει ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του; Εσείς πως εξηγείτε την συμπεριφορά του και πως κρίνετε την απάντηση μου; Από τότε έχουν περάσει 2 εβδομάδες χωρίς επικοινωνία και σε μια εβδομάδα είναι η γιορτή του. Aν δεν έχει επιδιώξει επικοινωνία μέχρι τότε να του στείλω μήνυμα να του ευχηθώ, και αν ναι, πόσο τυπικό να είναι; Σας ευχαριστώ.

Εάν κάποιος σας προκαλούσε να ανατρέξετε στο παραπάνω κείμενο και να ανακαλύψετε τον κανόνα που διέπει τη συμπεριφορά του φίλου σας όταν αλληλεπιδρά μαζί σας, το έργο θα ήταν σχετικά απλό. «Όσο πλησιάζω απομακρύνεται, ενώ όσο απομακρύνομαι πλησιάζει», θα διαπιστώνατε με άνεση, εξετάζοντας τα διαθέσιμα παραδείγματα. Έχοντας μάλιστα εξάγει τον κανόνα, δεν θα σας ήταν δύσκολο στο εξής να προβλέπετε και τις αντιδράσεις του, για κάθε μεταστροφή της δικής σας στάσης: Διακόπτοντας την επικοινωνία, θα λαμβάνετε λουλούδια, μηνύματα και προσκλήσεις. Αποκαθιστώντας την επικοινωνία, οι συναντήσεις θα αναβάλλονται και τα μηνύματα θα αραιώνουν, μαζί με τα λουλούδια - θα θυμάται οτι μένει να σκεφτεί κάτι τελευταίο. 

Από την άλλη, όσο οι διαθέσεις του φίλου σας εκκρεμούν μεταξύ γέμισης και χάσης, οι δικές σας παραμένουν σταθερές. Στο βαθμό που σας αφορά άλλωστε τον έχετε αποφασίσει. Μένει μόνο να σας αποφασίσει και αυτός. Μην αμφιβάλλετε όμως ότι, παρατηρώντας τη συμπεριφορά σας, θα έχει εξάγει κι εκείνος τον δικό του κανόνα: «Όταν πλησιάζω, πλησιάζει, ενώ όταν απομακρύνομαι απομακρύνεται», θα έχει συμπεράνει πλέον με βεβαιότητα. Εύκολα λοιπόν θα προέβλεπε ότι αρκεί μια διορθωτική προσέγγιση για να σας φέρει πίσω, όταν αποφασίζετε να τον αποφύγετε και μια διορθωτική απομάκρυνση για να σας απωθήσει, όταν τον προσεγγίζετε ανησυχητικά.

Όσον αφορά τώρα τα ερωτήματά σας θεωρώ πως ναι, η απάντησή σας είναι σωστή, αλλά τελικά ανώδυνη, εφόσον εκείνος γνωρίζει ότι αν σας πλησιάσει θα ανταποκριθείτε, ανεξάρτητα από τα τελεσίγραφα που του έχετε απευθύνει. Όσο για τη γιορτή του – αν και φαντάζομαι ότι δυστυχώς δεν σας πρόλαβα εμπρόθεσμα – σας παραπέμπω στον κανόνα: Στείλτε του τις ευχές σας, και θα γιορτάσει ήσυχος και αμέριμνος ότι τον θυμηθήκατε – με άλλη όμως παρέα. Ξεχάστε τον, και ξαφνικά θα του γίνετε πολύ σημαντική – ίσως προτιμήσει να μείνει στο σπίτι για να βλέπει τις παλιές σας φωτογραφίες και να σας στέλνει μηνύματα, αναλογιζόμενος πόσο του λείπετε.

Καλά όμως όλα αυτά, αλλά τελικά, εάν συνεχίσετε να επαναλαμβάνετε με τέτοια συνέπεια και ακρίβεια την τυπική συμπεριφορά που ο καθένας έχει προδιαγράψει για τον άλλο, θα βρίσκεστε ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις ίδιες θέσεις εκκίνησης, του ίδιου φαύλου κύκλου. Εσείς δεν θα θέλετε να τον σπάσετε χωρίζοντας, διότι πέντε χρόνια επένδυσης σε αυτή τη σχέση θα έκαναν την υπαναχώρηση τώρα πολύ επίπονη. Εκείνος πάλι, δεν θα θέλει να τον σπάσει συγκατοικώντας, διότι η δίβουλη προδιάθεσή του αναστατώνεται με την προοπτική της επιλογής και ανακουφίζεται αναβάλλοντας. Καταλαβαίνετε όμως από την άλλη ότι, αν πρόκειται κάτι να αλλάξει, θα χρειαστεί να μετατοπιστείτε. Οι αποφάσεις δικές σας…