Όλα στη σχέση μας είναι πάρα πολύ καλά, αλλά ακόμη αποφεύγει το γάμο. Βλέπω ότι με αγαπάει και με νοιάζεται δεν ξέρω όμως πως να το αντιμετωπίσω...

Ε.Ι., 28 ετών: Είμαι εδώ και δύο χρόνια με ένα παιδί. Εγώ είμαι 28 και εκείνος 34. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μένουμε και μαζί. Όλα στη σχέση μας είναι πάρα πολύ καλά. Προσφάτως διορίστηκα οπότε τα πράγματα έχουν αρχίσει να παίρνουν το δρόμο τους προς τον γάμο. Το κακό σε όλο αυτό είναι ότι, επειδή διορίστηκα λίγο μακριά, καλό θα ήταν όταν ζητήσω μετάθεση να είμαι παντρεμένη. Όταν όμως πάω να το συζητήσω μαζί του όλο αποφεύγει την συζήτηση και ψάχνει άλλους τρόπους για να το καταφέρουμε αυτό και όχι τον πιο εύκολο. Γιατί θέλει να μένουμε και πάλι κοντά για να προχωρήσουμε. Επίσης να επισημάνω ότι μέχρι τώρα μου έλεγε να βρω πρώτα δουλειά και μετά θα κάναμε κάτι σοβαρό και τώρα λέει ότι είναι μακριά η δουλειά σου και να γυρίσεις πρώτα και μετά θα γίνουν όλα. Γενικά η συμπεριφορά του δεν έχει κάτι και βλέπω ότι με αγαπάει και με νοιάζεται δεν ξέρω όμως πως να το αντιμετωπίσω. Ευχαριστώ.

Δεν φαίνεται να αντιμετωπίζετε επί της ουσίας κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Όπως λέτε, όλα πάνε καλά, σας αγαπάει και σας νοιάζεται. Η ασάφεια της σχέσης σας περιορίζεται στο γάμο. Συγκεκριμένα αναρωτιέστε, εφόσον βρήκατε πλέον δουλειά, γιατί δεν προτείνει αυθόρμητα να σας παντρευτεί, όπως τουλάχιστον μέχρι τώρα υπονοούσε; Άλλωστε ο διορισμός σας προβλέπει ότι θα δουλεύετε για ένα διάστημα μακριά, οπότε ο γάμος θα σας ήταν ωφέλιμος και επαγγελματικά, καθώς θα πριμοδοτούσε με πρόσθετα μόρια την αίτηση μετάθεσης που κατά τα φαινόμενα σχεδιάζετε.

Καλά όλα αυτά, μόνο που ο φίλος σας δεν φαίνεται προς το παρόν να συμμερίζεται τα σχέδιά σας, παρόλο που καταλαβαίνει την ανησυχία σας και ψάχνει για εναλλακτικές λύσεις στο θέμα της μετάθεσης. Εφόσον όμως ενδιαφέρεται έμπρακτα για τα ζητήματα που σας αφορούν, ίσως δεν θα έπρεπε να παίρνετε τόσο προσωπικά την απροθυμία του να παντρευτεί. Αν το καλοσκεφτείτε άλλωστε, τα κίνητρα για να παντρευτεί κανείς έχουν ούτως ή άλλως μειωθεί σημαντικά. Ακόμη και η συντηρητική ελληνική κοινωνία έχει πλέον εξοικειωθεί με την επιλογή της συγκατοίκησης, που δεν διαφέρει σημαντικά από μια γαμήλια συμβίωση, αν εξαιρέσετε τη σύσταση οικογένειας.

Αλλά ακόμη και σε αυτή την τελευταία περίπτωση, όταν ο ερχομός ενός παιδιού καθιστά και για γραφειοκρατικούς λόγους επείγουσα την τέλεση του γάμου, δεν είναι λίγοι αυτοί που εξακολουθούν να δυσφορούν. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν πιέζονται να υποστούν τα έξοδα και την ταλαιπωρία του συνοδευτικού φολκλόρ. Για όλους αυτούς τους αντιφρονούντες, αλλά και για περιπτώσεις σαν τις δικές σας, η θέσπιση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, που κατοχυρώνει νομικά δικαιώματα ισοδύναμα του γάμου και στα ανύπαντρα ζευγάρια, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ανακουφιστική διέξοδο.

Συμβουλευτείτε λοιπόν τους αρμόδιους και μην προβληματίζεστε. Ακόμη κι αν ανήκετε σε αυτή τη μερίδα ανθρώπων που συγκινούνται από την ιδέα του γάμου, έχετε όλο το χρόνο να καταξιωθείτε ως σύζυγος αφού διευθετήσετε – όπως επισημαίνει και ο σύντροφός σας – το θέμα της δουλειάς.