Είμαστε τώρα χώρια, ενώ τον αγαπάω και με αγαπάει, γιατί δεν αντέχω τη ζήλια. Tι να κάνω; Θέλω να τον δω να με παρακαλάει...

Χ, 15 ετών: Τα είχα με ένα αγόρι 20 χρονών κοντά δυο χρόνια, αλλά δεν είχαμε ολοκληρωμένη σχέση, στο ερωτικό κομμάτι εννοώ. Είναι πολύ καλό παιδί, αλλά λόγω της ηλικίας του, τι να πω, με θέλει πολύ σοβαρή, κάτι που δεν μπορώ να είμαι, γιατί αν δεν κάνω τώρα τις μούρλιες μου, πότε θα τις κάνω; Όποιος με αγγίζει, με παίρνει τηλέφωνο, μου μιλάει, νομίζει ότι κάτι έχουμε και για αυτό όλη την ώρα τσακωνόμαστε. Μου λέει ότι εγώ μπορεί να μη νιώθω κάτι για εκείνο το παιδί, αλλά εκείνο μπορεί να νιώθει. Και αρχίζω κι εγώ, αρχίζει κι εκείνος… δεν μπορώ να πω, κι εγώ ζηλεύω, αλλά αυτός το παρακάνει. Τον ενοχλούν τα πάντα. Βλέπει κιόλας ότι μου λένε συνεχώς πολλά παιδιά να κάνω σχέση μαζί τους και αρπάζεται. Είμαστε τώρα χώρια, αλλά τον αγαπάω και με αγαπάει, αλλά δεν του αρέσει η συμπεριφορά μου, ούτε όμως κι εμένα η δική του, γιατί δεν αντέχω τη ζήλια. Και τώρα είμαστε άστα να πάνε… Tι να κάνω; Θέλω να τον δω να με παρακαλάει, σας παρακαλώ, πείτε μου έναν τρόπο…

Τα στοιχεία που αναφέρετε στην περιγραφή σας είναι ομολογουμένως κάπως διφορούμενα. Και εξηγούμαι: Αφενός, παραπονιέστε ότι ο κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερος φίλος σας σάς καταπιέζει με την κτητικότητα και τη ζήλια του. Είναι, λέτε, καχύποπτος και αποδίδει ερωτικά κίνητρα σε όλους όσους σας συναναστρέφονται, με αποτέλεσμα να εμπλέκεστε σε αλλεπάλληλους καυγάδες. Χώρια οι ατυχείς συγκυρίες… Διότι - σαν να μην έφταναν οι κατά φαντασίαν αντίζηλοι - εμφανίζονται και πραγματικοί, που σας εξομολογούνται ότι ενδιαφέρονται να κάνουν σχέση μαζί σας, εξωθώντας την κατάσταση στα άκρα.

Εσείς φυσικά αγανακτείτε με όλη αυτή τη δυσπιστία και, ενώ τον αγαπάτε, προβληματίζεστε με την αδικαιολόγητη ζήλια του. Είστε άλλωστε ακόμη πολύ νέα για να συμμορφωθείτε με τη σοβαρότητα που απαιτεί από σας και, όπως ομολογείτε με ειλικρίνεια, τώρα είναι η ηλικία για να κάνετε και τις μούρλιες σας. Εκθέτοντας λοιπόν την τελική σας ερώτηση, ζητάτε έναν τρόπο: Να τον βοηθήσετε να αποδεχθεί τον εφηβικό σας ενθουσιασμό; Να γεφυρώσετε την απόκλιση στόχων που δημιουργεί η διαφορά της ηλικίας σας; Να καθησυχάσετε τις ανησυχίες του ώστε να μη σας ζηλεύει υπερβολικά; Κι όμως, όλως περιέργως, όλα αυτά σας αφήνουν αδιάφορη. Αυτό που πραγματικά σας ενδιαφέρει, είναι να τον δείτε να σας παρακαλάει.

Θα πρέπει πάντως να παραδεχτείτε ότι αυτό το καταληκτικό σας αίτημα, ρίχνει μια σκιά αμφιβολίας σε όλο το περιεχόμενο της αναφοράς σας. Διότι, όταν κανείς ομολογεί ότι το ζητούμενό του από μια σχέση είναι να επιβεβαιώνει την ελκυστικότητά του σε βάρος του άλλου, εξαναγκάζοντάς τον σε παρακλήσεις, δημιουργεί αυτόματα και κάποιες συναφείς υπόνοιες. Όπως, για παράδειγμα, ότι κατά πάσα πιθανότητα κολακεύεται από τη ζήλια, που περισσότερο από κάθε άλλο συναίσθημα, πιστοποιεί ένα έλλειμμα εγωισμού και αυτοπεποίθησης για λογαριασμό του ατυχούς συντρόφου που την αισθάνεται - και ένα αντίστοιχο πλεόνασμα για το έτερόν του ήμισυ, που την εισπράττει. Εάν όμως ισχύει αυτό, τότε δεν είναι και στη δική σας περίπτωση προφανές ότι η ζήλια του συντρόφου σας, για την οποία διαμαρτύρεστε, είναι αυτή που στην πραγματικότητα σας τρέφει; Να ένα ερώτημα που καλό θα ήταν να απαντήσετε, πριν προχωρήσετε στα πιο επιθετικά σχέδιά σας...