Ε.Κ., 34 ετών: Πριν από ένα χρόνο διορίστηκα σε άλλη πόλη. Είχα παντρευτεί λίγους μήνες πριν, μετά από πολύχρονη σχέση. Εκεί όμως ερωτεύτηκα κάποιον άλλο. Δεν είμαι ο τύπος της άπιστης. Έγινε όμως. Σκέφτηκα πολύ και αποφάσισα να πρυτανεύσει η λογική. Τελείωσα την παράνομη σχέση η οποία δεν είχε ούτως ή άλλως προοπτικές, αφού και ο άλλος είχε ένα δεσμό. Φρόντισα επίσης να πάρω και μετάθεση. Ωστόσο, παρά το ότι όλα αυτά είναι λογικά βιώνω καθημερινά μελαγχολία και έχω χάσει κάθε ερωτική επιθυμία. Ο σύζυγος έχει υποψιαστεί σε γενικές γραμμές τι συνέβη, αλλά νομίζω ότι κάνει ότι δεν κατάλαβε, γιατί θέλει να με κρατήσει. Μου δίνει χρόνο. Είναι εξαιρετικά ευφυής και αξιόλογος σύντροφος. Ο άλλος όμως ήταν κάτι σαν ατύχημα. Τον ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Το ίδιο και αυτός. Ανεξάρτητα από την εξωσυζυγική σχέση που τελείωσε νομίζω ότι έχω υποστεί μια βαθιά εσωτερική μεταβολή κατά το χρόνο που είμαστε χωριστά. Γιατί η απιστία δεν ήταν μια συνηθισμένη επιπολαιότητα. Ερωτεύτηκα. Βλέποντας όμως πίσω από τον έρωτα καταλαβαίνω ότι δεν ταιριάζω σαν άνθρωπος με τον δεύτερο. Επίσης δεν θέλω να πετάξω τόσα χρόνια κοινής ζωής ούτε να πληγώσω εκείνον και τις οικογένειές μας. Θα ήθελα πραγματικά να σώσω το γάμο μου, όμως μέσα μου πνίγομαι. Έκανα υπομονή μήπως προσαρμοστώ, όμως εξακολουθώ να νιώθω να συνθλίβομαι ανάμεσα σ' αυτό που πλέον είμαι και σ' αυτό που προσπαθώ να είμαι. Μπορεί ένας γάμος να συνέλθει από κάτι τέτοιο;
Όταν οι επιθυμίες και οι παρορμήσεις μας κρίνονται ανεπίτρεπτες, είτε επειδή παραβιάζουν κάποιο ηθικό κριτήριο, είτε επειδή οδηγούν σε επώδυνες συνέπειες στην περίπτωση που επιτραπούν, τότε αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε σύγκρουση. Αυτό σε κάποιο βαθμό συνέβη και σε σας.
Το γεγονός ότι ερωτευτήκατε - σε μια περίοδο μάλιστα αυξημένης διαθεσιμότητας λόγω του διορισμού σας σε άλλη πόλη - ευνόησε αρχικά τη δημιουργία μιας νέας ερωτικής σχέσης, στο περιθώριο του γάμου σας.
Στη συνέχεια όμως αναθεωρήσατε - αφενός διότι συνειδητοποιήσατε ότι τα ερωτικά συναισθήματα που τρέφετε για το νέο σας φλερτ δεν είναι αρκετά για να επισκιάσουν την ασυμβατότητα των χαρακτήρων σας και αφετέρου διότι τελικά δεν είστε διατεθειμένη να θυσιάσετε έτσι εύκολα μια συντροφική σχέση ζωής.
Όμως, ενώ φαινομενικά κατασταλάξατε, παίρνοντας μάλιστα και τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να στηρίξετε την απόφασή σας, το δίλλημα δεν εξαφανίστηκε. Απλά μετανάστευσε μέσα σας, ως ένας σφοδρός διάλογος, όπως περιγράφετε, ανάμεσα σε αυτό που είστε και σε αυτό που προσπαθείτε να είστε.
Κοινώς βρίσκεστε πλέον μετέωρη μεταξύ δύο κόσμων: υπάρχει ο παλιός, με όλη την αγάπη και το δέσιμο που τον κάνουν πολύτιμο, αλλά υπάρχει και ένας καινούριος, που πέρσι προσωποποιήθηκε σε μια σχέση που σας έκανε να αισθάνεστε πιο ζωντανή. Και στη διελκυστίνδα που έχει στηθεί εν τω μεταξύ, εσείς βάλλεστε εναλλάξ από αισθήματα μελαγχολίας και ερωτικού μαρασμού.
Δεν νομίζω όμως ότι το πρόβλημα σας εντοπίζεται στο αν μπορεί τελικά να συνέλθει ο γάμος σας από κάτι τέτοιο. Είναι μάταιο να πιστεύει κανείς ότι η σχέση του αποτελεί την εξαίρεση, στην οποία ο χρόνος θα φεισθεί των διαβρωτικών του επιδράσεων. Αυτό άλλωστε υπογραμμίζει με την υπομονετική του στάση και ο σύντροφός σας, ευφυής ων.
Αργά ή γρήγορα, η εξασθένιση της επιθυμίας κάνει την εμφάνισή της σε όλες τις μακροχρόνιες ερωτικές σχέσεις, όχι όμως τόσο ως σταθερή καθοδική πορεία προς ένα αναπόφευκτο τέλμα, αλλά περισσότερο στα πρότυπα ενός κύκλου, από το ζενίθ στο ναδίρ, και πάλι από την αρχή. Μπορείτε λοιπόν να νιώσετε ήσυχη ότι αν υπήρχε ποτέ ερωτική επιθυμία, τότε θα επιστρέψει.
Προκειμένου να φτάσετε όμως στη ρίζα του προβλήματος πρέπει να εστιάσετε στον πυρήνα των δικών σας συγκρούσεων. Η σχέση μας με τους άλλους είναι ούτως ή άλλως αμφιθυμική, αλλά, καθώς τους κουβαλάμε μέσα μας, δεν μπορούμε να αποφύγουμε να πληγωθούμε όταν τους πληγώνουμε. Αυτή είναι η πεμπτουσία της ενοχής -και ίσως ο λόγος που κι εσείς αυτή την περίοδο πληγώνεστε.