Τι να κάνω για να ξεκολλήσει από τους γονείς του και να σκεφτεί καθαρά;

Σ.Τ., 24 ετών: Είμαστε 5 χρόνια με τον άντρα μου και τώρα παντρευτήκαμε και αποκτήσαμε ένα μωρό. Ο άντρας μου είναι πολύ κολλημένος με τους γονείς του με αποτέλεσμα να μαλώνουμε συνεχώς. Τσακώθηκα με τους γονείς του γιατί με είπαν ανάξια και εκείνος τους υποστήριξε. Του είπαν να με χωρίσει και εκείνος μου το είπε. Τι να κάνω για να ξεκολλήσει από αυτούς και να σκεφτεί καθαρά;

Ζείτε στην Ελλάδα, άρα μάλλον δεν εκπλήσσεστε από τέτοια φαινόμενα υπερεμπλοκής των γονέων στη ζωή των παιδιών τους. Η δεσποτική μητέρα αποτελεί μια κλασσική φιγούρα του ελληνικού φολκλόρ, που πρόσφατα μάλιστα έκανε το ντεμπούτο της και ως ριάλιτι σταρ, αντί για παρατράγουδο, όπως μας είχε μέχρι σήμερα συνηθίσει.

Φαντάζομαι ότι κι εσείς θα μπορούσατε να εκτιμήσετε το κωμικό στοιχείο, εάν το ζήτημα δεν άγγιζε σε τέτοιο βαθμό την προσωπική και οικιακή σας ισορροπία. Εφόσον όμως έχετε πλέον εμπλακεί σε απροκάλυπτες διενέξεις με τους γονείς του συζύγου σας, καλό θα ήταν να αρχίσετε να παίρνετε κάποια μέτρα για την αποκλιμάκωση της έντασης.

Καταρχήν, μην περιμένετε και καμιά θεαματική μεταστροφή από την πλευρά του συζύγου σας. Για να συμμορφώνεται σε τέτοιο βαθμό με τις υποδείξεις των γονέων του (ορθές και εσφαλμένες) ακόμη και στην ενήλικη πια ζωή του, το πιθανότερο είναι ότι έχει εξοικειωθεί με τέτοιου τύπου παρεμβάσεις ήδη από την παιδική του ηλικία. Οπότε, αν θέλετε να τον κρατήσετε, δεν έχετε και πολλές επιλογές: Αγάπα με, αγάπα τους γονείς μου.

Επιπλέον, έχετε ακόμη λιγότερους λόγους να περιμένετε θεαματικές μεταστροφές από την πλευρά των γονιών του. Διότι σίγουρα και αυτοί με τη σειρά τους θα έχουν μαθητεύσει από παιδιά σε ανάλογες οικογενειακές πρακτικές, τις οποίες εύλογα μετέφεραν και στη δική τους οικογένεια, με το αυτονόητο της συνήθειας.

Το θέμα είναι τι κάνετε εσείς. Θα μπορούσατε να ξεκινήσετε με μια διεξοδική αυτοκριτική. Αναρωτηθείτε με ποιον τρόπο σφάλλατε, ώστε να επισύρετε μια τέτοια οργισμένη αντίδραση από τους γονείς του συζύγου σας – ακόμη κι αν τη θεωρείτε προκλητική και δυσανάλογη. Εάν καταλήξετε ότι σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο, φέρετε ευθύνη κι εσείς, τότε ζητήστε συγνώμη.

Διότι, η καχυποψία μιας οικογένειας που λειτουργεί σαν κλειστό κύκλωμα, επινοώντας «εξωτερικούς εχθρούς» προκειμένου να ισχυροποιήσει τους δεσμούς μεταξύ των μελών της, δεν θα καμφθεί από μια επιθετική στάση. Μπορεί όμως να μαλακώσει από μια ειλικρινή διάθεση προσέγγισης, που αφοπλίζει τους ανταγωνισμούς. Θα μπορούσατε λοιπόν να προσκαλέσετε τους γονείς του συζύγου σας σε μια συνάντηση «εκεχειρίας» και να τους εξηγήσετε ότι η επιθυμία σας είναι να συμμετέχουν κι αυτοί στην κοινή σας ζωή με το γιό τους, κι όχι να αποκλειστούν.

Εάν τα πεθερικά σας είναι ελεγκτικοί, πλην όμως καλοπροαίρετοι άνθρωποι, μάλλον θα ανταποδώσουν τις συμφιλιωτικές σας πρωτοβουλίες, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Αν πάλι δεν είναι, αν μη τι άλλο θα έχετε την ευκαιρία να εκθέσετε τα κίνητρα και τις προθέσεις τους μια κι έξω. Και αν πράγματι επιβεβαιώσετε ότι ο άνδρας σας συντάσσεται με τους γονείς στα δίκαια και τα άδικα, αδιακρίτως, τότε θα έχετε δυσκολότερες αποφάσεις να πάρετε.