Μου είπε ψέματα, αλλά είμαι μεγάλη στην ηλικία και θέλω πια να κάνω οικογένεια...

Τ.Π., 37 ετών: Πριν από 10 ακριβώς χρόνια ένας άνθρωπος με αγαπούσε πολύ... Έφυγε όμως στο εξωτερικό γιατί έκανε εμπορικές δουλειές και χαθήκαμε. Βρεθήκαμε πέρυσι τον Ιούλιο μήνα, γιατί έτυχε να συναντήσω έναν γνωστό του και να μου δώσει το τηλέφωνό του. Μετά από τόσα χρόνια έτρεξε αμέσως να με συναντήσει ξανά, γιατί πραγματικά τότε ενδιαφερόταν. Δέκα χρόνια διαφορά εκείνος, κοντά στα 47, δεν παντρεύτηκε , αλλά μου είπε πως σχεδίαζε να υιοθετήσει ένα παιδί με την συνεργάτιδά του , που δούλευε στην ίδια εταιρεία με εκείνον. Δεν το πίστευα. Τέλος πάντων , το παιδί σκέφτηκα πως δεν ήταν πρόβλημα, αφού δεν την παντρεύτηκε ακόμη και δεν ήθελε να την παντρευτεί, γιατί τον ήθελε από συμφέρον. Βρισκόμασταν μια ή δύο φορές την εβδομάδα, μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, που προσπαθήσαμε να κάνουμε έρωτα (με την ψυχή στο στόμα, αφού έφυγε γρήγορα και πήγε να συναντήσει την άλλη), λέγοντας ότι θα φύγει για δουλειές στο Dubai. Μετά από πέντε μήνες καθώς περνούσα κάτω από το σπίτι του, τον πέτυχα με την άλλη και μετά δυσκολίας μου μίλησε. Μου είπε ψέματα! Αυτό δεν με πείραξε τόσο, όσο το ότι δεν τον ξεπέρασα. Εάν δεν έγινε τη φορά εκείνη και τόσο καλό σεξ, ας ξαναδοκιμάζαμε πάλι, κάτι ας μου έλεγε, ότι δεν με θέλει, ότι δεν του άρεσε, κάτι...(δεν έχω πολλές εμπειρίες στο σεξ, είμαι πολύ ωραία γυναίκα, αλλά εντελώς άπειρη, δεν ήθελα πριν το γάμο μου, αλλά με τέτοια κοινωνία που έχουμε αναγκάζεσαι τελικά να κάνεις σχέσεις και να δοκιμάσεις... Eκείνος φεύγοντας μου έκανε πρόταση γάμου, και ότι θα είμαστε έτσι ή αλλιώς όταν θα παντρευτούμε, (ποτέ δε μίλησα για γάμο, όλο εκείνος έφερνε την κουβέντα) και εξαφανίστηκε. Γνωρίζω ότι με παρεξήγησε..αυτός είναι ο καημός μου, γιατί δε μου λέει ένα γεια, ή χρόνια πολλά, δεν απαντάει καθόλου στα τηλέφωνα...να πει δυο λέξεις ανθρώπινες. Πέρασε μισός χρόνος και έμαθα ότι εδώ και 4 μήνες βγαίνει με την φίλη μου. Πιθανώς με κατηγόρησε εκείνη γιατί είχε το τηλέφωνο της εταιρείας του από το κινητό μου, όταν εγώ ήμουν στο μάθημα κι άφηνα την τσάντα μου μέσα στο γραφείο (κι εκείνη συνάδελφος). Πιστεύω όμως πως τα πράγματα θα έρθουν στο φως, κάποια στιγμή, οι υποσχέσεις του χρεώθηκαν στο σύμπαν, αλλά είμαι μεγάλη στην ηλικία και θέλω να κάνω οικογένεια, δεν ξέρω αν θα πρέπει να κοιτάζω εκεί... πρέπει να κάνω κάποια κίνηση; Ή delete;

Στο σύνολο της περιγραφής σας για αυτή την ατυχή απόπειρα επανασύνδεσης με έναν άνθρωπο που σας αγαπούσε πολύ (αλλά προ δεκαετίας), υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που συνιστούν ότι έχετε μια δυσκολία να εκτιμήσετε σωστά τις προθέσεις των άλλων, αλλά και να συνειδητοποιήσετε τα δικά σας κίνητρα.

Ήδη από τις πρώτες συναντήσεις σας με τον εν λόγω, είχατε ενημερωθεί ότι διατηρούσε σχέση με μια συνεργάτριά του, με την οποία μάλιστα σχεδίαζε να υιοθετήσει ένα παιδί. Ωστόσο, αποφασίσατε να υποβαθμίσετε την πληροφορία και εξακολουθήσατε να τον συναντάτε.

Μήνες μετά, μας μεταφέρετε, είχατε μια βεβιασμένη και αμήχανη ερωτική επαφή, ενώ από τότε, ο φίλος σας εξαφανίστηκε, αφού πρώτα σας υποσχέθηκε ότι θα σας παντρευτεί. Χρειάστηκε να περάσουν άλλοι τόσοι μήνες απουσίας μέχρι να τον δείτε να συνοδεύει «την άλλη» και τελικά να συνειδητοποιήσετε ότι σας είχε πει ψέματα.

Από τότε και έπειτα, ξεκινά για σας μια περίοδος πικρών συναισθημάτων. Περισσότερο από το ότι έχετε εξαπατηθεί σας ενοχλεί που δεν είχατε την ευκαιρία να του αποδείξετε ότι μπορείτε να τον ικανοποιήσετε σεξουαλικά, οπότε τα βάζετε με την απειρία σας. Και τελικά, μετά από άλλο ένα εξάμηνο προβληματισμού και οδύνης, μαθαίνετε ότι πλέον βγαίνει με τη φίλη σας.

Απολογισμός: Ένας άνδρας καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο γυναικών, αλλά τελικά το κατασταλάζει σε μια τρίτη. Εσείς, έχοντας ήδη χάσει δύο περίπου χρόνια με λιγοστά συναισθήματα και πολλές αυταπάτες, περιμένετε να αποζημιωθείτε από το σύμπαν. Αλλά και πάλι το σκέφτεστε: μήπως να κάνετε άλλη μια προσπάθεια προσέγγισης; Όχι επειδή πραγματικά ενδιαφέρεστε, αλλά επειδή το χρονοδιάγραμμα για οικογένεια έχει αρχίσει να γίνεται πιεστικό, ενώ οι επιλογές λιγοστεύουν.

Σκεφτείτε όμως: εσείς πώς θα συμβουλεύατε μια φίλη σας που κινδυνεύει να συμβιβαστεί με κακές επιλογές επειδή καταδιώκεται από το χρόνο; Φαντάζομαι ότι θα της υπενθυμίζατε ότι ο χρόνος μας εξελίσσει μόνο όταν τον αξιοποιούμε, με σαφή αίσθηση του ποιοι είμαστε και του τι ψάχνουμε. Ίσως μάλιστα να την προτρέπατε να χαλαρώσει λίγο τις αναστολές της, για να μπορέσει να απολαύσει περισσότερο τη ζωή, αλλά και για να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να τη γνωρίσουν. Και θα τη διαβεβαιώνατε ότι ακόμη και στα 37 της χρόνια δεν είναι ακόμη αργά. Αρκεί να ξυπνήσει. Και μάλιστα επειγόντως.