Γ.Α., 16 ετών: Γεια σας, είμαι 16 ετών και έχω μία ας την πούμε ελεύθερη σχέση με έναν άντρα 35 ετών. Στην αρχή δεν το συζητούσε καν να κάνουμε κάτι ολοκληρωμένο αλλά στην πορεία είχαμε ολοκληρωμένη σχέση. Στην αρχή αυτής της ελεύθερης σχέσης του ζήτησα να κάνουμε μια κανονική σχέση αλλά φυσικά δεν το δέχτηκε γιατί έχει κάποιους δισταγμούς σχετικά με την ηλικία και πάγωσε απέναντι μου και άρχισε να με αποφεύγει με διάφορες δικαιολογίες. Τότε άλλαξα στάση για να τον ξαναφέρω πίσω σε αυτή την ελεύθερη σχέση, παίζοντας ότι είμαι πιο άνετη και ότι δεν θέλω σχέση κι είμαστε καλά όπως είμαστε. Σιγά αρχίσαμε να ξαναβρισκόμαστε. Αλλά εμένα δεν με καλύπτει αυτή η ελεύθερη σχέση αλλά για να μην τον χάσω του λέω ότι είμαστε καλά και δεν θέλω κάτι παραπάνω από εσένα. Δεν μπορώ να του ξαναπώ να κάνουμε σχέση γιατί φοβάμαι πως θα αντιδράσει και τελικά χάσω κι αυτό που έχουμε. Μιλάμε καθημερινά στο τηλέφωνο και δίνουμε αναφορά κατά κάποιο τρόπο για το που θα πάμε και τι θα κάνουμε αλλά όχι μαζί. Όταν βρισκόμαστε είναι πάντα σπίτι του, δεν βγαίνουμε έξω μαζί. Όπως επίσης δεν έχει αναφέρει κάτι στους φίλους του για εμένα. Είμαστε καλά μεταξύ μας όταν βρισκόμαστε, αλλά μέχρι να δεχτεί να βρεθούμε και όταν θέλει εννοείται, δεν δέχεται πάντα. Πως θα μπορούσα να του πω να κάνουμε μια σχέση; Τι με συμβουλεύετε;
Ο 36χρονος φίλος σας ήταν από την αρχή διστακτικός, λέτε, να συνάψει μια οποιαδήποτε σχέση μαζί σας, επικαλούμενος τις δύο περίπου δεκαετίες που σας χωρίζουν. Στην πορεία βέβαια ενέδωσε σε σας, υπό τον όρο όμως η σχέση σας να παραμείνει «ελεύθερη».
ΣτΜ: Βάσει της αναφοράς σας, οι φίλοι του δεν είναι ενήμεροι για τη σχέση σας, ενώ οι συνευρέσεις σας περιορίζονται στο προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού του. Συνεπώς, όπου διαβάζουμε ελεύθερη, μπορούμε να αντικαθιστούμε στο εξής με μυστική.
Ο φίλος σας λοιπόν ήταν σαφής: είναι απολύτως απαραίτητο να παραμείνετε διακριτική και εχέμυθη, προκειμένου να υπερβεί κι αυτός τις αναστολές που του δημιουργεί το νεαρό της ηλικίας σας. Εάν υπαναχωρήσετε από αυτό το συμβιβασμό και διεκδικήσετε για τον εαυτό σας μια πιο ανοικτή σχέση, αυτόματα τον εκθέτετε. Αν όχι στην οργισμένη αντίδραση των γονέων σας, τότε στον εμπαιγμό των φίλων του. Στα βλέμματα αποδοκιμασίας των περαστικών. Στην ηθική αγανάκτηση των γειτόνων. Κοινώς, σε όλο αυτό το συγκεκριμένο και αφηρημένο σύνολο παρατηρητών που από κοινού απαρτίζει ένα κοινωνικό αντίβαρο των ατομικών μας επιλογών.
Από την άλλη, θα υπάρχουν σίγουρα και οι δικοί του, προσωπικοί προβληματισμοί – και είναι βέβαιο πως θα τους καταλάβετε καλύτερα όταν, αισίως, προσεγγίσετε την ηλικία του. Τα αιτήματα των σχέσεων διαφοροποιούνται με το πέρασμα του χρόνου και είναι επόμενο ένας έφηβος να ορίζει διαφορετικά την συντροφικότητα από έναν ενήλικο με υπερδιπλάσια ηλικία. Συνεπώς, μια «κανονική» για τα δικά σας δεδομένα σχέση, ενδέχεται να αποκλίνει από αυτό που ο πιο ώριμος φίλος σας θα περιέγραφε χρησιμοποιώντας τον ίδιο όρο.
Θα σας συμβούλευα λοιπόν να μην πιέζετε για την κοινοποίηση της σχέσης σας. Ίσως δεν είναι μόνο στο όνομα της κοινωνικής συμμόρφωσης που ο φίλος σας αρνείται να σας επιδεικνύει στον κοινωνικό του κύκλο, αλλά πιθανώς και εξαιτίας δικών του, πιο συγκεκριμένων, ενστάσεων.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS