Έχω έρθει στην δυσάρεστη θέση να έχω πέσει θύμα βιασμού...

Β.Κ., 42 ετών: Έχω έρθει στην δυσάρεστη θέση να έχω πέσει θύμα βιασμού. Πώς μπορώ να ξεπεράσω αυτό που μου έτυχε στην σεξουαλική μου ζωή; Ευχαριστώ.

Όταν λέμε ότι είναι ζούγκλα εκεί έξω, μερικοί μιλάμε φιλολογικά και άλλοι εκ πείρας. Άνθρωποι πάντως σας κι εσάς, που έχουν υποστεί μια τέτοια επώδυνη και τραυματική εμπειρία, σίγουρα ανήκουν σε αυτούς που έχουν νιώσει την απειλή στο πετσί τους.

Ο βιασμός, περισσότερο από μια σεξουαλική επίθεση, είναι μια επίδειξη δύναμης και ελέγχου. Λέγεται ότι ο βιαστής δεν έχει αμιγώς σεξουαλικά κίνητρα. Αυτό που κυρίως τον συγκινεί είναι η ευκαιρία να νιώσει ότι εξουσιάζει κάποιον απόλυτα έστω και για λίγο.

Το θύμα του όμως, που δεν μοιράζεται τις εξουσιαστικές εμμονές του, συνήθως εισέρχεται σε μια παρατεταμένη περίοδο αποδιοργάνωσης, ώσπου να καταφέρει να ξεπεράσει το ισχυρό σοκ και να νοηματοδοτήσει την τραυματική του εμπειρία.

Ακούγεται περίεργο, αλλά εσείς ίσως αναγνωρίζετε το βίωμα: μια γυναίκα που έχει βιαστεί δεν είναι πάντα σε θέση να καταλογίσει ξεκάθαρα την ευθύνη στον θύτη της. Δεν ακούγεται βέβαια λογικό να ενοχοποιεί κανείς τον εαυτό του όταν αποτελεί τον στόχο μιας απρόκλητης επίθεσης, κι όμως συμβαίνει πιο συχνά από όσο θα υποθέταμε.

«Ήμουν προκλητικά ντυμένη», «καλά μου τα λέγανε να μην κυκλοφορώ μόνη το βράδυ», «ίσως κατάλαβε ότι τα θελα κι εγώ», «δεν πάλεψα μαζί του». Σε τέτοιες και παρόμοιες, ανάλογα με την περίπτωση, αυτοκατηγορίες παγιδεύονται συχνά τα θύματα ενός βιασμού, στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν μια πράξη βίας που εκτείνεται πέρα από το φάσμα της συνηθισμένης τους εμπειρίας.

Ενίοτε μάλιστα αισθάνονται ντροπή και διστάζουν να κοινοποιήσουν το γεγονός στον περίγυρό τους, ώστε να δεχθούν θεραπευτική υποστήριξη και νομική προστασία, ή έστω τη συμπαράσταση των οικείων τους. Ειδικά δε όταν τα συναισθήματα και η συμπεριφορά τους δεν εναρμονίζονται με τις «τυπικές» αντιδράσεις που η κοινωνία θα ανέμενε από ένα «τυπικό» θύμα.

Ας μην σας κουράσω λοιπόν κι εγώ με πρόσθετες πληροφορίες περί τυπικών αντιδράσεων. Όποιο κι αν είναι το περιεχόμενο του δικού σας βιώματος, αυτό που προέχει είναι να το αφηγηθείτε ξανά στον εαυτό σας και σε όσους μπορούν να σας βοηθήσουν, με στόχο αυτή τη φορά να βάλετε τελεία.

Ίσως η ιστορία σας να προσομοιάζει στο στερεότυπο σενάριο βιασμού: επίθεση από έναν διαταραγμένο ξένο, που κρατά όπλο, τη νύχτα. Ίσως πάλι όχι. Στην πλειοψηφία, άλλωστε, των περιπτώσεων το θύμα και ο θύτης γνωρίζονται.

Σε κάθε περίπτωση, δεν θα ήταν δίκαιο για σας να παρατείνετε άλλο την ταλαιπωρία σας. Η μηρυκαστική αναπαραγωγή σκέψεων θα σταματήσει, όταν συμπληρώσετε τα κενά και αντιμετωπίσετε τα σκοτεινά σημεία της ιστορίας σας.

Συμβαίνει σε όλους μας. Τα ίδια τα γεγονότα παρέρχονται, αλλά οι εντυπώσεις που αφήνουν συντίθενται σε εσωτερικές αφηγήσεις που καμιά φορά μας στοιχειώνουν. Αλλά ως γνωστόν, τα στοιχειά αποχωρούν μόνο όταν τους αποδοθεί δικαιοσύνη. Όταν κάποιος πει την ιστορία τους σωστά.

Είστε φυσικά ευπρόσδεκτη να επανέλθετε όποτε χρειαστείτε.