Μπορώ να τον κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή και να ξεπεράσει όλο το άγχος που νιώθει με τη δική μου βοήθεια;

Ι.Π., 26 ετών: Μετά από 2 χρόνια σχέση με πολλά σκαμπανεβάσματα και δυσκολίες καταφέραμε να είμαστε ακόμα μαζί. Ξέρω πολύ καλά πως με αγαπάει, όπως άλλωστε κι εγώ… Όμως πριν λίγες μέρες μου εξομολογήθηκε πως δεν έλκεται ερωτικά όπως στην αρχή, πως νιώθει μπερδεμένος και δεν ξέρει τι θέλει. Κάτι τέτοιο είναι κατανοητό από μέρους μου, καθώς ξέρω πως τους τελευταίους μήνες έχει δυσκολίες στην δουλειά του και είναι υπερβολικά αγχωμένος και πιεσμένος από παντού. Του είπα ότι θα είμαι δίπλα του ότι και να συμβεί, όμως οι αμφιβολίες που έχει για την εξέλιξη της σχέσης μας είναι αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο, παρόλο που ξέρω πως δεν υπάρχει τρίτο πρόσωπο. Η ερώτησή μου λοιπόν είναι αν υπάρχει περίπτωση και πώς να ξαναζωντανέψω αυτή τη σχέση, αν μπορώ να τον κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή και να ξεπεράσει όλο αυτό το άγχος και την πίεση που νιώθει με τη δική μου βοήθεια. Πείτε μου παρακαλώ πώς να το χειριστώ;

Η συμπεριφορά που μας περιγράφετε, είναι εναρμονισμένη με το προφίλ μιας στοργικής και ανεκτικής συντρόφου. Ακούσατε με στωικότητα μια αποκαρδιωτική εξομολόγηση του φίλου σας, αλλά αποφασίσατε να μην την πάρετε πολύ προσωπικά, συνυπολογίζοντας την πίεση που δέχεται παράλληλα και σε άλλους τομείς της ζωής του. Ανταποκριθήκατε λοιπόν με κατανόηση και με διαβεβαιώσεις αμέριστης υποστήριξης.

Και είναι πιθανό ότι καλά κάνατε. Αν το τέλμα που εντοπίζει στη σχέση σας αποτελεί μια προέκταση της γενικότερης κρίσης που διέρχεται αυτή την περίοδο, τότε όντως ενδέχεται να ξεπεραστεί όταν έρθουν ευνοϊκότερες μέρες. Αλλά ανεξάρτητα από τις μελλοντικές εξελίξεις, μένει στο παρόν να αναλογιστείτε λίγο πάνω στα κίνητρα της δικής σας ανιδιοτέλειας.

Διότι, αποφασίζοντας να αρθείτε των περιστάσεων και να κατασιγάσετε την απογοήτευση και το θυμό σας προς όφελος του συντρόφου σας, εμφανίζεστε παράδοξα αδιάφορη για τη δική σας ευημερία. Θα μου πείτε βέβαια ότι η ευημερία σας συνδέεται στενά με τη διατήρηση της σχέσης σας. Οπότε η προθυμία σας να προσφέρετε βοήθεια εξυπηρετεί κατά βάθος και σας την ίδια.

Όμως, αν αυτό ισχύει, αν δηλαδή θεωρείτε ότι η καλοσύνη σας αρκεί ως εχέγγυο για την προστασία της σχέσης σας, τότε κάνετε μια παθητική επιλογή. «Σε νοιάζομαι τόσο πολύ, που δεν θα σου πάει η καρδιά να με αφήσεις». Το πρόβλημα όμως με αυτές τις επιλογές είναι ότι δεν έχουν μεγάλες προοπτικές χαράς.

Μικρή αντιπρόταση λοιπόν: γιατί δεν δοκιμάζετε μια πιο ενεργητική προσέγγιση; Ναι, να συμπαρασταθείτε στον φίλο σας. Αλλά, όχι, δεν είναι απαραίτητο να ξεπεράσει όλο το άγχος και την πίεση με τη δική σας βοήθεια. Θα ήταν πολύ συγκαταβατικό για να είναι ερωτεύσιμο. Αυτή την περίοδο που η σχέση σας αποτελεί πηγή θλίψης, ευκαιρία να σκεφτείτε τι θα αποτελούσε και για σας πηγή χαράς. Κι όχι απλά ασφάλειας.