Ποτέ δεν με βλέπει "σοβαρά". Το μόνο που νοιώθω στην τελική είναι πως δεν είμαι ποθητή...

A.M., 23 ετών: Γεια σας, ήθελα να σας ρωτήσω πως αλλιώς να χειριστώ έναν άνδρα που ποτέ δεν είχε μεγάλες σχέσεις; Η μεγαλύτερη ήταν 11 μήνες και είμαστε μαζί 2 χρόνια και πάμε. Αλλά ποτέ δεν με βλέπει "σοβαρά". Δεν εκφράζεται, ναι μπορεί να είναι αλεξιθυμικός, αλλά αυτό δεν γίνεται σε 28 χρονών άνδρα. Να μην σε αγκαλιάζει να μην σε φιλά ακόμη και μπροστά στους φίλους του, που κι εκείνοι έχουν σοβαρό δεσμό - και να σημειώσω οι περισσότεροι είναι αρραβωνιασμένοι ή παντρεμένοι, από τον Μάιο παντρεύουμε κόσμο και νομίζω αυτό είναι που τον αποστασιοποιεί! Το ότι του λένε και στα δικά σας ας πούμε! Δεν ξέρω πλέον τι να σκεφτώ και πως να πράξω! Το μόνο που νοιώθω στην τελική είναι πως δεν είμαι ποθητή. Να σημειώσω ακόμη ότι από πολλούς άλλους είμαι!!!!

Ξεκινάτε εκθέτοντας τον προβληματισμό σας για την τάση του φίλου σας να κάνει βραχύβιες σχέσεις, αλλά αμέσως μετά ακυρώνετε την ίδια σας τη δήλωση, αναφέροντας ότι η σχέση σας μετρά ήδη δύο χρόνια και συνεχίζει.

Στη συνέχεια όμως επαναφέρετε τις ανησυχίες σας, διότι δεν σας βλέπει, λέτε, «σοβαρά». Και εξηγείτε: είναι φειδωλός με τις διαχύσεις του και δεν ερωτοτροπεί μαζί σας μπροστά στους – αποκατεστημένους, σημειωτέον – φίλους και γνωστούς σας.

Και, πιάνοντας το θέμα της αποκατάστασης των φίλων, φτάνετε και στο κυρίως θέμα: Γιατί αντιδρά τόσο χλιαρά όταν σας εύχονται «και στα δικά σας»; Γιατί δεν κινητοποιείται από την μαζική προσχώρηση των φίλων του στις τάξεις των παντρεμένων; Και πώς να ανταποκριθείτε σε αυτή τη στάση, που σας κάνει να αισθάνεστε ότι δεν είστε ποθητή; Εφόσον μάλιστα έχετε και τις εναλλακτικές σας…

Κοινώς, «Τι θα γίνει ρε φίλε, θα με πάρεις; Διότι περιμένουνε κι άλλοι». Ορίστε, το είπαμε. Αλλά για μισό λεπτό. Ακόμη κι αν δεν έχει ακόμη εκφραστεί, αλλά πλανάται στον αέρα, δημιουργώντας μεταξύ σας μια «όξινη» ατμόσφαιρα, δεν είναι ένα παρόμοιο τελεσίγραφο επαρκής λόγος για να εξηγήσει την αποστασιοποίηση του φίλου σας; Μπορεί και ναι.

Διότι, η αλήθεια είναι ότι αυτός ο οίστρος για επισημοποιήσεις εγείρει μια σειρά ερωτημάτων. Τι την ενδιαφέρει περισσότερο, εγώ ή η ασφάλεια της συναισθηματικής της επένδυσης; Μπορώ να την εμπιστευτώ ή θα με παρατήσει για τον πρώτο πλειοδότη; Ποιο συμπεριφορικό πρωτόκολλο θα πρέπει να τηρώ για να μοιάζω σοβαρός;

Όλα αυτά όμως δεν ακούγονται αρκετά ειδυλλιακά για να παρακινήσουν ένα ζεύγος σε περαιτέρω δεσμεύσεις, αλλά επαρκώς απογοητευτικά για να διακυβεύσουν και τις ήδη υπάρχουσες. Θα σας εφιστούσα λοιπόν την προσοχή. Είστε αρκετά νέα για να αγχώνεστε για τη μελλοντική σας αποκατάσταση. Το παρόν ίσως αξίζει περισσότερο τον ρομαντισμό σας.