Σκέφτομαι να χωρίσω, αλλά πάλι....

Μ.Κ., 24 ετών: Έχω σχέση εδώ και 3 χρόνια. Στην αρχή ήταν γλυκός και τρυφερός μαζί μου. Τώρα είναι απόμακρος. Φυσικά λέει ότι με αγαπά αλλά δεν το δείχνει. Το έχουμε συζητήσει μεταξύ μας και μου λέει ότι έχει πολλά στο μυαλό του γιατί χώρισαν οι δικοί του. Στο μεταξύ έχει ένα πρόβλημα και δεν μπορεί να ταξιδέψει εκτός της πόλης. Επισκέπτεται ψυχολόγο, και του είπε να προσπαθεί, αλλά αυτός δεν κάνει τίποτα και αυτό με ρίχνει ψυχολογικά. Όταν συναντιέται με τους φίλους του είναι χαρούμενος λες και δεν συμβαίνει τίποτα, και όταν είμαστε οι δυο μας είναι απόμακρος και συνέχεια μου επιτίθεται. Έχει περάσει από το μυαλό μου ότι με απατά γιατί τον πιάνω να μου λέει ψέματα. Στο σεξουαλικό ήταν πολύ ανεβασμένος αλλά τον τελευταίο καιρό δεν κάνει τίποτα. Λέει συνέχεα ότι είναι κουρασμένος. Έχω υποψίες ότι έχει βρει άλλον. Σκέφτομαι να χωρίσω αλλά πάλι.... Η υπομονή μου έχει τελειώσει. Πείτε μου την γνώμη σας.

Είναι επόμενο ότι σε μια συντροφική σχέση που μετράει ήδη τρία χρόνια θα έχετε μέχρι τώρα αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς, αλλά και αυτή τη χαρακτηριστική οικειότητα, που ομορφαίνει την καθημερινότητα με την αγχολυτική της επίδραση.

Πρόκειται αναμφίβολα για μια από τις μεγαλύτερες απολαβές των σχέσεων, αλλά δεν έρχεται χωρίς τίμημα. Διότι, ως συνοδοιπόρος του φίλου σας στις χαρές και στις λύπες, απολαμβάνετε μεν, αλλά και εκτίθεστε.

Την κακή του διάθεση, τα νεύρα του, τις δυσάρεστες συνήθειές του, τις νευρώσεις του – όλα όσα θα προσπαθούσε να αποκρύψει από τον ευρύτερο κοινωνικό του περίγυρο, εσείς είστε υποχρεωμένος να τα υποστείτε. Και αντιστρόφως φυσικά.

Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι οι σχέσεις κατοχυρώνουν στα μέλη τους το δικαίωμα να είναι ανυπόφοροι, να περιφέρουν την κατήφειά τους απροκάλυπτα, να χρησιμοποιούν αλλήλους ως γιογκικά βοηθήματα για την αποφόρτιση της αρνητικής τους ενέργειας.

Απλά παρατηρώ ότι συμβαίνει, ειδικά σε δύσκολες περιόδους, όταν κανείς ταλαιπωρείται και από πρόσθετες εστίες άγχους. Και, όπως μας τα λέτε, ο σύντροφός σας διανύει μια τέτοια περίοδο.

Ο χωρισμός των γονιών είναι ένα θέμα. Η δυσκολία του με τις μετακινήσεις, συχνό σύμπτωμα των αγχωδών διαταραχών, είναι ένα δεύτερο. Και τελικά, ο συνδυασμός των δύο, ίσως έχει δοκιμάσει σοβαρά αυτή την περίοδο τις αντοχές του.

Κι αν αυτό ισχύει, τότε η συνεχής κούραση, η απροθυμία για σεξ και η αποστασιοποίηση, δεν είναι παρά τα συμπτώματα ενός οργανισμού με εξαντλημένα αποθέματα. Οπότε μην ορκίζεστε ότι σας απατά.

Ωστόσο, μην εξαντλείτε κιόλας τα περιθώρια της υπομονής σας. Δεν χρειάζεται βέβαια να τον απειλήσετε με κάτι τόσο βαρύ όσο ένας χωρισμός. Πάντως μπορείτε να κάνετε την παρουσία σας πιο διακριτική, αν αισθάνεστε ότι αντί να τον βοηθάτε καταλήγετε τελικά να τον εκνευρίζετε. Δώστε του λοιπόν την ευκαιρία να ορθοποδήσει με τους δικούς του ρυθμούς.

Δεν είναι βέβαια ευχάριστο, αλλά προκειμένου να επιβιώνουν οι σχέσεις, απαιτείται και μια κάποια ευχέρεια στη διαχείριση κρίσεων.