Έμαθα ότι η κοπέλα μου φιλήθηκε με ένα συνάδελφό της...

Μ.Μ., 31 ετών: Είμαι 31 χρονών και έχω 5 χρόνια σχέση και τους τελευταίους 8 μήνες συγκατοικώ. Επειδή ο θεός αγαπάει τον κλέφτη αλλά και το νοικοκύρη, πριν από μια εβδομάδα έμαθα ότι η κοπέλα μου γύρω στα τέλη Μαρτίου φιλήθηκε με ένα συνάδελφό της (γύρω στα 25 αυτός). Δεν είμαι σίγουρος αν προχώρησαν παραπέρα, αλλά από κάποια στοιχεία που με το ζόρι μάζεψα, νομίζω (χωρίς να είμαι ποτέ σίγουρος) ότι έμειναν στο φιλί. Η ίδια ισχυρίζεται ότι το σταμάτησε όταν συνειδητοποίησε τι έκανε και από τότε - επειδή και αυτός έφυγε για φαντάρος - έχουν τυπικές σχέσεις. Ήταν το μοναδικό πλάσμα επάνω στη γη που πραγματικά δεν περίμενα να κάνει κάτι τέτοιο. Έχω χάσει τον κόσμο. Έφυγα δυο μέρες αλλά είναι σε τέτοια κατάσταση τραγική η ίδια που πραγματικά φοβάμαι μην κάνει καμία τρέλα. Εγώ έχω χάσει τη μπάλα κυριολεκτικά. Νιώθω διαλυμένος, κενός, απογοητευμένος, προδομένος αλλά νομίζω ότι δεν θέλω να την αφήσω. Δεν ξέρω όμως και θα θελα τη συμβουλή σας. Θα μου πείτε, αφού το έκανε κάτι δεν πήγαινε καλά στη σχέση σας ή ότι μπορεί να το ξανακάνει. Δεν ξέρω ειλικρινά και ούτε είχα εντοπίσει κάποιο πρόβλημα στη σχέση μας. Δεν μπορώ να βγάλω απ το μυαλό μου τη σκηνή με τον άλλον και πετάγομαι το βράδυ στον ύπνο μου. Μήπως είμαι μαλάκας που δεν φεύγω; Αλλά κατι με σταματάει. Πνίγομαι.

Σε περιπτώσεις όπως αυτή που μας αναφέρετε, είναι δύσκολο να υποδείξει κανείς την ενδεδειγμένη αντίδραση.

Μια άτεγκτη στάση, με τη θυσία της σχέσης να επιλέγεται χωρίς δεύτερη σκέψη, θα επιδρούσε σίγουρα τονωτικά στον εγωισμό σας. Απαλλαγμένος πλέον από σκέψεις και αμφιβολίες, θα μπορούσατε να αναπαύσετε την πληγωμένη σας εμπιστοσύνη στο προστατευμένο, αν και μοναχικό, καταφύγιο των ανθρώπων που δεν συγχωρούν την εξαπάτηση.

Από την άλλη όμως, παρά το πλήγμα που δεχτήκατε, εσείς δεν αισθάνεστε ακόμη έτοιμος να αφήσετε τη σύντροφό σας. Και θα σας προέτρεπα να μην νιώθετε καθόλου άσχημα για αυτό. Αν οι κοινωνικοί κώδικες «αποκατάστασης» προκρίνουν την εγκατάλειψη μιας σχέσης που σας έκανε ευτυχισμένο, μπορείτε μια χαρά να τους αγνοήσετε, εφόσον νιώθετε ότι ακόμη υπάρχει μέλλον.

Άλλωστε θα έλεγε κανείς ότι η ηθικολογία είναι περιττή, αν όχι και υποκριτική, όταν εξετάζουμε φαινόμενα με τόσο υψηλή καταγεγραμμένη συχνότητα, όπως η απιστία. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, συμβαίνει. Απλά δεν το μαθαίνουμε πάντα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν και πώς επανακάμπτει η σχέση στην περίπτωση που το μάθουμε. Είναι ένα θέμα που σίγουρα θα απασχολήσει εσάς, αλλά και τη σύντροφό σας, το διάστημα που έπεται - εάν και εφόσον επιλέξετε να φανείτε επιεικής και να της δώσετε μια ευκαιρία.

Τι έχετε λοιπόν να περιμένετε για το εγγύς μέλλον, όταν πια θα έχετε ξεπεράσει και οι δύο το πρώτο σοκ; Εσείς ίσως νιώθετε – και με το δίκιο σας – δύσπιστος και θυμωμένος. Εκείνη ίσως νιώθει – και με το δίκιο της – ένοχη και υπόχρεη. Και τελικά όλα θα κριθούν από τις πράξεις επανόρθωσης.

Πάντως, αν σπάτε το κεφάλι σας για να εντοπίσετε τι δεν πήγαινε καλά και πώς φτάσατε σε αυτό το σημείο, έχετε κατά νου ότι καμιά φορά οι άνθρωποι ρισκάρουν ακόμη και σημαντικές σχέσεις χωρίς σπουδαίους λόγους. Τουλάχιστον, όχι πιο σπουδαίους από μια εφήμερη συγκίνηση, που τοποθετείται στις πραγματικές της διαστάσεις μόνο όταν έρχεται τελικά προ των συνεπειών της.