Αγχώνομαι γιατί περνάνε τα χρόνια...

Ε.Π., 32 ετών. Γεια σας! Θα ήθελα και εγώ να ρωτήσω την άποψή σας για κάποια θέματα που με απασχολούν στη σχέση μου. Τα τελευταία 3 χρόνια έχω σχέση με κάποιον, ο οποίος είναι 28. Τα δύο τελευταία χρόνια μένουμε μαζί. Μέχρι πριν από περίπου ένα χρόνο συζητούσαμε σχετικά με γάμο γενικά, προφανώς ως φυσική εξέλιξη της καλής σχέσης μας, και αυτά μου τα έλεγε από μόνος του. Το τελευταίο διάστημα όμως η μητέρα μου αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό θέμα υγείας και με πιέζει περισσότερο τώρα για γάμο. Προέρχομαι από πολύ θρησκευόμενη οικογένεια και δεν της αρέσει ιδιαίτερα το γεγονός ότι ζούμε μαζί. Έχω κάνει προσπάθεια να το συζητήσουμε να δω τι σκέφτεται και εκείνος, αλλά βλέπω πως δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμος πια. Είναι βέβαια νεότερος αλλά όχι και τόσο ώστε να χρειάζεται να περιμένουμε κι άλλο... Επίσης αισθάνομαι ότι δε μου έχει τόση αδυναμία όσο παλαιότερα (που αυτό μπορώ να υποθέσω ότι μέχρι ενός σημείου είναι φυσικό) και πιστεύω πως αντιμετωπίζουμε πρόβλημα στην επικοινωνία μας που μας επηρεάζει και σεξουαλικά. Ξέρω ότι με αγαπάει, μου το λέει, απλά με έχει ως δεδομένη (μάλλον αφού είναι ξεκάθαρο ότι θα ήθελα να προχωρήσουμε). Αγχώνομαι γιατί περνάνε τα χρόνια και είναι πολλές οι περιπτώσεις που έχω ακούσει, ατόμων που συζούσαν χρόνια και τελικά χώρισαν χωρίς να κάνουν οικογένεια. Έχω ξενερώσει, βαριέμαι, αισθάνομαι ότι η σχέση μας πρέπει να ανανεωθεί και με απασχολεί το γιατί δεν έχει όρεξη να κάνουμε συζητήσεις πια. Τι θα με συμβουλεύατε; Πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

Η θέση στην οποία έχετε βρεθεί αυτή την περίοδο είναι πραγματικά δύσκολη. Αφενός η οικογένειά σας, που, λόγω και της επιδείνωσης της υγείας της μητέρας σας, έχει εντείνει τις πιέσεις για αποκατάσταση. Αφετέρου ο σύντροφός σας, που προς το παρόν δεν φαίνεται και τόσο πρόθυμος να συμμεριστεί αυτή τη βιασύνη. Είναι επόμενο, κάτω από τέτοιες συνθήκες, να αισθάνεστε αγχωμένη.

Σκεφτείτε όμως: μήπως η θέση σας είναι δύσκολη μόνο και μόνο επειδή εσείς την αντιλαμβάνεστε ως τέτοια; Η ασθένεια της μητέρας σας αποτελεί βέβαια μια δυσάρεστη εξέλιξη, αλλά και μια σημαντική εστία άγχους για εσάς και την οικογένειά σας. Και είναι κατανοητό να αισθάνεστε την ανάγκη να της συμπαρασταθείτε και να τη φροντίσετε όσο περισσότερο μπορείτε, αυτή τη δύσκολη για εκείνη περίοδο.

Όμως, η επίσπευση των εξελίξεων στη δική σας σχέση δεν θα όφειλε να περιληφθεί στο σχέδιο περίθαλψης. Έτσι, όσο κι αν σας κοστίσει που θα απογοητεύσετε τη μητέρα σας, θα χρειαστεί να συνειδητοποιήσετε – και στη συνέχεια να εξηγήσετε– ότι η ανακούφιση των ηθικών ενστάσεων της οικογένειας για τη συγκατοίκησή σας δεν είναι καλός λόγος για να παντρευτείτε. Το ατυχές συμβάν της ασθένειας, επίσης δεν είναι καλός λόγος. Ο μόνος λόγος για να παντρευτείτε είναι επειδή τέτοια είναι η επιθυμία σας – και δεν θα έπρεπε να αισθάνεστε εκτεθειμένη απέναντι στη οικογένειά σας για αυτό.

Από την άλλη, από όσα μας περιγράφετε, φαίνεται πως, και από τη δική σας πλευρά, θα καλωσορίζατε τον γάμο σαν μια ευπρόσδεκτη και επιθυμητή εξέλιξη, αλλά και σαν ένα δραστικό σχέδιο διάσωσης της σχέσης σας, που μοιάζει να έχει περιπέσει σε τέλμα.

Άλλωστε, η παρατήρησή σας είναι σωστή. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα ζευγάρια που συζούν και τελικά χωρίζουν χωρίς να κάνουν οικογένεια.

Ωστόσο, πληθαίνουν επίσης τα ζευγάρια που καταφεύγουν στο γάμο ψάχνοντας την ανανέωση, μόνο για να χωρίσουν αμέσως μετά. Συνεπώς, ο γάμος δεν εγγυάται την επιβίωση μιας σχέσης χωρίς προοπτικές μακροημέρευσης. Απλώς της δίνει μια μικρή παράταση.

Οπότε, πριν σπεύσετε σε ένα γάμο, προτιμότερο θα ήταν να αναρωτηθείτε τι σας κάνει να ξενερώνετε και να βαριέστε και να βρείτε τρόπους να το διορθώσετε. Αν είναι κάτι που προοιωνίζει την παρακμή των σχέσεων είναι αυτό το ακαθόριστο αίσθημα ανίας και τέλματος, που δεν αναστρέφεται συνήθως από την επισημοποίησή τους.

Υ.Γ.: Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το γάμο, όπως οι τράπεζες τον δανεισμό. Όσο μεγαλύτερη η ανάγκη του υποψήφιου δανειολήπτη, τόσο πιο φειδωλή η τράπεζα.