Αφήνοντας πίσω μου την εξωσυζυγική σχέση πάγωσα σεξουαλικά...

Ν.Κ., 35 ετών: Όταν τον σκέφτομαι με πλημμυρίζουν συναισθήματα τρυφερότητας. Η σχέση αυτή έβγαλε στην επιφάνεια μια ευσυγκίνητη πλευρά του εαυτού μου. Έγινα εμφανώς πιο συναισθηματική. Δεν συνέχισα τη σχέση όχι γιατί άλλαξε το συναίσθημα αλλά γιατί σκέφτηκα ότι είχα ανάγκη από έναν σύντροφό που θα ήταν παρών και δεν θα μου δημιουργούσε συναισθήματα ασφάλειας. Ο τρίτος αυτός άνθρωπος είναι μάλλον ασταθής ως προσωπικότητα και δεν θα ήθελα να βασανίζομαι. Έτσι σκέφτηκα τότε. Αφήνοντας πίσω μου την εξωσυζυγική σχέση το πρόβλημα είναι ότι μετά απ’ όλα αυτά πάγωσα σεξουαλικά για μήνες. Το σώμα μου δεν ήθελε επαφή και όσες φορές προσπάθησα, ένιωθα σα να βιάζω τον εαυτό μου. Ποτέ μέχρι τότε δεν είχα σεξουαλικό πρόβλημα. Ίσα –ίσα νομίζω ότι είμαι πολύ ερωτικός άνθρωπος. Καθώς προσπαθούσα να αποφασίσω αν πρέπει να συνεχίσω με το σύζυγο, έφτασα μέχρι την κατάθλιψη. Προφανώς είναι δύσκολο πράγμα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και να καταλάβω τι μου γίνεται. Προσπαθώ να αναγνωρίσω ποιο είναι το συναίσθημα, ποιο είναι το πάθος και ποια η ενοχή. Δεν μπορώ να δώσω απάντηση. Ο άντρας μου με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής. Η συνεννόηση είναι καλή και η καθημερινότητα επίσης. Έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου που με αγαπά και με στηρίζει. Τον αγαπάω βαθιά αλλά νιώθω ενοχές απέναντί του. Οι ενοχές όμως δεν είναι για την απιστία. Φοβάμαι ότι παραμένοντας μαζί του, κάνω μια ασφαλή μεν επιλογή βασιζόμενη σε ιδιοτελές κριτήριο. Το κριτήριο της ασφάλειας. Ο φόβος του ρίσκου. Δεν είμαι πια η γυναίκα που τον επέλεξε ελεύθερα αλλά η γυναίκα που συμβιβάζεται. Καθώς τα χρόνια περνάνε η ασφάλεια και η σταθερότητα είναι ένα ζητούμενο. Δεν νιώθω έτοιμη να μηδενίσω το κοντέρ και να ψάξω για σύντροφο από την αρχή. Το τίμημα της μοναξιάς είναι βαρύ. Όμως δεν ξέρω αν νομιμοποιούμαι ηθικά να συνεχίσω το γάμο μου. Είναι δυνατόν να αλλάξω την πορεία των πραγμάτων ή μήπως εδώ που έφτασα δεν υπάρχει επιστροφή;

Μετά από μια σύντομη εξωσυζυγική περιπέτεια κατασταλάξατε πλέον στο σύζυγο, με τον οποίο αισθάνεστε ασφαλής κι όχι στον εραστή που είναι - όπως γράφετε - ασταθής προσωπικότητα. Και τώρα που όλα αυτά έχουν τελειώσει αναρωτιέστε μήπως η επιλογή σας ήταν τελικά συγκαταβατική και ιδιοτελής, στερημένη από τη στόφα των μεγάλων ερωτικών ιστοριών.

Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σας, αλλά έχω και μερικές ενστάσεις. Καταρχήν – μακριά από τη σημασία που της προσδίδουμε συνήθως στην καθομιλουμένη – η ιδιοτέλεια δεν είναι μια κατακριτέα ιδιότητα που χαρακτηρίζει τους συμφεροντολόγους, αλλά το αδιαμφισβήτητο έμβλημα κάθε ζωντανού οργανισμού. Με αυτή την έννοια, όχι μόνο η συγκεκριμένη, αλλά όλες σας οι επιλογές είναι ιδιοτελείς.

Έτσι συμβαίνει και με τις συντροφικές σχέσεις. Όταν αξίζουν, είναι οπωσδήποτε ωφέλιμο να τις προστατεύουμε. Αλλά αυτό δεν μας κάνει καιροσκόπους. Θα βοηθούσε αν το είχατε κατά νου κάθε φορά που αισθάνεστε ότι κάνατε μια χλιαρή, συμφεροντολογική επιλογή επιμένοντας στην αγάπη και την ασφάλεια. Σκέψη που μας φέρνει στην επόμενη ένσταση.

Στην παράδοση που έχει καθιερώσει η σύγχρονη κουλτούρα των σχέσεων, έννοιες όπως αγάπη, σταθερότητα και ασφάλεια έχουν εσφαλμένα στιγματιστεί ως ανιαρές. Έτσι πολλοί από εκείνους που θεωρούν ότι μια ενδιαφέρουσα ερωτική ιστορία πρέπει να αποτελεί την επιτομή της περιπέτειας, θα υποδέχονταν μια αφήγηση περί ασφαλών δεσμών αγάπης με παρατεταμένα χασμουρητά.

Κι όμως, ακόμη και η πιο εκρηκτική ερωτική περιπέτεια, θα ήταν ευτύχημα αν τελικά κατέληγε κάπου εκεί. Στην αγάπη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Για αυτό και είναι παραπλανητικό να συγκρίνετε το παλιό με το καινούριο. Αν επιμένετε πάντως να κάνετε τη σύγκριση, προτιμότερο να οραματιστείτε το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου 5-6 χρονάκια μετά.

Η προσδοκία του αιώνιου ρομάντζου είναι, τελικά, ένα καπρίτσιο των πιο ανώριμων πτυχών του εαυτού μας. Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι γέροι άνθρωποι, εφόσον εκ πείρας έχουν απομυθοποιήσει αυτό που ο A. Warhol χλευάζει ως «το σουφλέ που δεν πέφτει ποτέ».

Θα μου πείτε, καλά αυτά τα ενσταλάγματα σοφίας, που κι εμείς με τη σειρά μας θα ενστερνιστούμε όταν γεράσουμε (ή ωριμάσουμε), αλλά προς το παρόν επείγει το θέμα της υποτονικής σας σεξουαλικότητας. Έχω πάντως την εντύπωση ότι κι αυτό το μπλοκάρισμα δεν θα επιμείνει για πολύ, αν τοποθετήσετε το όλο ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις.

Αν υπήρχε ποτέ ερωτισμός με τον άνδρα σας, θα υπάρξει και στο μέλλον. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν η σκέψη σας απεμπλακεί από ζητήματα «ηθικής νομιμοποίησης» και γίνει με τη σειρά της πιο ερωτική.