Είναι εντελώς αδιάφορος και χαμένος στον κόσμο του...

Μ.Π., 42 ετών: Εδώ και 10χρόνια αντιμετωπίζω πρόβλημα με τον άνδρα μου. Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων έχω ανακαλύψει ότι με απατά επανειλημμένα με διάφορες τουρίστριες αλλοδαπές και όλα του τα χρήματα τα ξοδεύει εκεί. Δεν μπορεί να σταματήσει και όσες φορές του μίλησα για να πάει σε γιατρό μου είπε ok, αλλά πάλι στα ίδια... ποτέ δεν πάει. Του έχω πει ότι θα προχωρήσω σε διαζύγιο.... δεν ανταποκρίθηκε και γενικά δεν συζητά τίποτα. Έρχεται σπίτι, μένει σε πια πολυθρόνα και κοιμάται χωρίς να μας μιλά. Δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα. Έχω 2 παιδιά 16 κ 11 χρονών. Δεν βλέπω να νοιάζεται. Είναι εντελώς αδιάφορος και τον βλέπω να είναι σαν χαμένος. Φεύγει συνέχεια όταν του μιλήσω για λεφτά και υποχρεώσεις. Έχω φύγει αρκετές φορές και τον άφησα για 2-3 ημέρες. Δεν με ρωτά για τίποτα και φαίνεται εντελώς να είναι στον δικό το κόσμο. Σας παρακαλώ βοηθήστε με δεν ξέρω πως να τον αντιμετωπίσω. Δεν είμαι ειδική αλλά καταλαβαίνω ότι χρειάζεται κι αυτός βοήθεια ψυχολογική... Σας ευχαριστώ. Περιμένω τις απαντήσεις σας. ΄

Θα μπορούσε κανείς να προβληματίζεται για καιρό, χωρίς ποτέ να καταλάβει τι είναι αυτό που κρατά οικογένειες σαν τη δική σας ενωμένες. Αλλά η απάντηση, νομίζω, περιέχεται στην ερώτηση. Η οικογένεια δεν είναι απλά άλλος ένας τρόπος για να αναφερθούμε σε ένα ζευγάρι με τα παιδιά του, αλλά και ένας μηχανισμός που – για καλό ή για κακό – σφυρηλατεί μεταξύ τους δεσμούς ικανούς να ενώσουν, αλλά και να παγιδεύσουν.

Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να σπάσουν τέτοιοι δεσμοί; Και πώς αντέχει κανείς να ζει έτσι εγκλωβισμένος; Η συνήθεια από μόνη της συχνά αρκεί για να κρατήσει σταθερά στην πορεία της μια συμβίωση, που υπό κανονικές συνθήκες, θα είχε εκτροχιαστεί. Αλλά απαιτείται θάρρος και προσπάθεια ώστε να αναγνωρίσει ο καθένας τις δικές του δυσπροσαρμοστικές συνήθειες και τον τρόπο που συμβάλλουν στην οικοδόμηση μιας καθημερινότητας που μυρίζει μοναξιά και εγκατάλειψη. Και να εντοπίσει τις ρίζες τους.

Βλέπετε, οι οικογενειακές ιστορίες εξελίσσονται από γενιά σε γενιά πάνω στα ίδια, πάνω κάτω, πρότυπα. Κι αν επιστρατεύατε τον πιο ειλικρινή σας εαυτό και εξετάζατε τις δικές σας οικογένειες – αυτές στις οποίες εσείς και ο άντρας σας ανατραφήκατε - στοιχηματίζω ότι θα ανακαλύπτατε κι εκεί την ίδια συνωμοσία υποκρισίας να συγκαλύπτει εύθραυστες ισορροπίες και να εμποδίζει τη ροή των πραγματικών συναισθημάτων. Έτσι συμβαίνει ώστε το παρελθόν να εξηγεί το παρόν.

Στο οποίο παρόν, ο σύζυγός σας περιφέρεται στο σπίτι σαν να μην υπάρχετε για αυτόν και εσείς αντιδράτε στην αδιαφορία του με μικροεκφοβισμούς για διαζύγιο και παραινέσεις για ιατρική βοήθεια. Όσο για τις αλλοδαπές τουρίστριες, δεν νομίζω ότι αποτελούν το πρόβλημα, αλλά μάλλον το υποστύλωμα μιας υπό κατάρρευση, εδώ και 10 χρόνια, σχέσης.

Αλλά αν έτσι έχουν τα πράγματα, μήπως η καλύτερη λύση για σας, αλλά και για τα παιδιά σας, θα ήταν να χωρίσετε; Η ψυχοθεραπεία στην οποία αναφέρεστε θα μπορούσε όντως να σας διαφωτίσει ως προς αυτό το ερώτημα. Έτσι ώστε, αν τελικά συντηρείτε μια χρεοκοπημένη σχέση, να βρείτε ένα έρεισμα για να απαγκιστρωθείτε. Αλλά και να για να ανακαλύψετε και οι δύο τι είναι αυτό που σας κάνει να αντιστέκεστε με δεκαετούς εμβέλειας πείσμα, σε τόσο επείγουσες για τη ζωή σας αλλαγές.