3. Αυγούστου 2010 14:38
Ν.Χ., 42 ετών: Έχω σχέση με έναν υπέροχο άνδρα συνομήλικό μου εδώ και ένα χρόνο. Εγώ είμαι χωρισμένη με 2 μεγάλα παιδιά (20 και 14 χρονών), αλλά το διαζύγιο δεν έχει βγει ακόμη. Δεν ήταν η αιτία που χώρισα, αλλά ίσως η αφορμή. Εκείνος είχε βγει από μια μακροχρόνια σχέση που τον είχε πληγώσει πολύ. Αυτές τις μέρες όμως ενώ περνούσαμε πολύ καλά άρχισε να σκέφτεται το μέλλον της σχέσης μας αλλά και το δικό του μέλλον. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τον αγαπώ πολύ, και αυτός φαίνεται να με αγαπάει, αλλά δεν μπορώ να μείνω ακόμη μαζί του. Τα παιδιά μου δεν το ξέρουν. Και αν το μάθουν δεν ξέρω πως θα αντιδράσουν. Εκείνος θέλει είπε να σκεφτεί. Εγώ όμως κλαίω κάθε μέρα στη σκέψη ότι θα τον χάσω.
Καταλαβαίνω ότι θα προτιμούσατε προς το παρόν να αποκρύψετε από τα παιδιά σας τη σχέση σας, αν μη τι άλλο για να μην την συνδέσουν αιτιακά με τον χωρισμό σας από τον πατέρα τους.
Αλλά νομίζω ότι αυτή η ανησυχία περισσότερο αντικατοπτρίζει τα δικά σας ενοχικά συναισθήματα και την επιθυμία σας να διατηρήσετε ακέραια την εικόνα της ιδανικής μητέρας. Όσο για τα παιδιά σας, είναι πια αρκετά μεγάλα για να κατανοήσουν τις εξελίξεις στη ζωή σας, αν τους εξηγήσετε με ειλικρίνεια και τους δώσετε χρόνο να τις αποδεχθούν.
Άλλωστε, στις ηλικίες των 14 και 20, βρίσκονται πια στην τελική ευθεία για την αυτονόμησή τους. Σε λίγα χρόνια από τώρα, ακόμη και το μικρότερο από τα δύο θα έχει δικούς του φίλους και δικές του σχέσεις, όπως επίσης ενδιαφέροντα και δραστηριότητες εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος.
Και είναι βέβαιο ότι θα αισθάνονται τότε ανακούφιση στη σκέψη ότι δεν είστε μόνη, αλλά έχετε την προσωπική σας ζωή για να βασιστείτε, όσο κι εκείνα κάνουν τη δική τους ζωή.
Αντί να κάθεστε λοιπόν να κλαίτε, μπορείτε να καθησυχάσετε τον σύντροφό σας και να του εξηγήσετε ότι ενδιαφέρεστε εξίσου για το κοινό σας μέλλον. Απλά χρειάζεστε μια διορία, ώστε η μετάβαση από τη μυστικότητα στην κοινοποίηση να γίνει με τις ελάχιστες δυνατές αναταράξεις για σας και τα παιδιά σας.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS