Έχω σωρεύσει πλήθος σχέσεων, εφήμερων και μη, πλήθος εμπειριών με μάλλον πικρή γεύση...

Α.Α., 47 ετών: Έφτασα αισίως στα 47, δεν έκανα ποτέ γάμο και οικογένεια, αντίθετα έχω σωρεύσει πλήθος σχέσεων, εφήμερων και μη, πλήθος εμπειριών με μάλλον πικρή γεύση...Είμαι πολύ ελκυστική, ποτέ δεν έχω προσελκύσει όμως αυτόν με τον οποίο θα μπορούσα να έχω τη μία και μοναδική, ολοκληρωμένη σχέση. Στα πλαίσια της αυτογνωσίας που επιχειρώ όλα τα χρόνια της ζωής μου έχω καταλάβει κάποια αρνητικά στοιχεία μου, προφανώς έχω κάποια άσχημα βιώματα από τη σχέση των γονιών μου, κ.λπ.… Αλλά και πάλι, όσο και να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα, πρακτικά δεν μπορώ να προκαλέσω κάποια αλλαγή. Κάποιες φάσεις είμαι πιο ψύχραιμη, σε κάποιες άλλες γίνομαι ράκος γιατί δεν αντέχω ούτε τη μοναξιά, αλλά ούτε και τις εφήμερες "σχέσεις" σαγήνης, ούτε τις ουδέτερες σχέσεις ρουτίνας. Δεν ξέρω πώς να γαληνέψω την ψυχή μου...

Δύο είναι τα είδη σχέσεων που η εμπειρία σας σάς έχει διδάξει να απορρίπτετε: τις συναρπαστικές αλλά εφήμερες και τις σταθερές αλλά βαρετές. Και όλη η ελπίδα σας έχει πλέον επενδυθεί σε ένα τρίτο είδος: τη μια, μοναδική και ολοκληρωμένη σχέση – την ιδανική.

Βέβαια μέχρι σήμερα δεν έχετε καταφέρει να την βρείτε - πράγμα καθόλου περίεργο, εφόσον, στην πραγματική ζωή, δεν υπάρχει. Ο ιδανικός σύντροφος είναι μια θεατρική ενδυμασία διακοσμημένη με τα αγαπημένα αξεσουάρ του ναρκισσισμού μας. Την προβάρουμε σε όλους τους επίδοξους συντρόφους μας, αλλά τους πέφτει λίγο αδέξια. Το ίδιο ίσως κάνετε κι εσείς.

Στο τέλος όμως σημασία έχει ότι νιώθετε ανικανοποίητη. Κάπου εδώ φυσικά μπαίνουν και αυτά τα άσχημα βιώματα από την σχέση των γονιών σας.

Οι γονείς είναι φυσικά και αυτοί άνθρωποι, που παίζουν τα συνήθη ανθρώπινα παιχνίδια. Όσο πιο ανώριμοι είναι, τόσο περισσότερο θα πληγώσουν ο ένας τον άλλο και φυσικά τα παιδιά τους.

Τα οποία με τη σειρά τους είναι πολύ λογικό κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Αλλά η επανάσταση αυτή κοστίζει ακριβά και πληρώνεται με μια ισόβια ρήξη με το γονεϊκό μοντέλο - ή και με την ίδια τη συντροφικότητα και τον γονεϊκό ρόλο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις προτιμά κανείς να παραμείνει ένας ειλικρινής και αυθεντικός έφηβος, παρά να εξελιχθεί σε έναν υποκριτή γονιό. Αλλά, όπως ίσως τώρα διαπιστώνετε, αυτές είναι μυστήριες τρίπλες.

Τελικά, το πρόβλημα με τις επαναστάσεις είναι ότι απαιτούν να οργανώσετε την ταυτότητά σας έτσι ώστε να αντιπαρατίθεται σε κάτι. Αλλά δεν είναι κι αυτή τελικά μια στρέβλωση της ταυτότητάς σας; Ίσως για αυτό λένε ότι όταν κανείς ωριμάσει μπορεί να κάνει αυτό που θα έκαναν και οι γονείς του, χωρίς να νιώθει υποχρεωμένος να αντιδράσει.

Αν όλα αυτά σας κάνουν κάποιο νόημα, τότε για να γαληνέψετε θα χρειαστεί να «μεγαλώσετε» και να καταφέρετε να παραμείνετε με έναν άνθρωπο που με τον καιρό θα σας γίνει πολύτιμος – αν και σίγουρα θα υπάρξουν και στιγμές που θα τον βαρεθείτε ή θα σας εκνευρίσει. Όσο για βοήθεια στην πορεία σας προς την ωριμότητα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια καλύτερη από την ψυχοθεραπεία.