Αξίζει να χάσω έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο από τη ζωή μου για έναν έρωτα;

Κ.Κ., 26 ετών: Είμαι αρκετά χρόνια με ένα παλικάρι, πάνω από 7. Η σχέση δοκιμάστηκε και άντεξε. Τον θαυμάζω, τον αγαπάω, είναι ξεχωριστός για μένα! Πάντα ήμουν εγώ αυτή που εκδήλωνε περισσότερο το ενδιαφέρον της, τον ερωτά της, τη ζήλια της. Αυτός φειδωλός σε λόγια και σε πράξεις, αλλά δεν με ένοιαζε, όταν εκδηλωνόταν ήταν σαν να μου χάριζε τον ουρανό με τ' άστρα! Τελευταία και αφού άλλαξα εργασιακό περιβάλλον - περιβάλλον ιδιαίτερα ευχάριστο, με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους - συναναστρέφομαι με έναν άλλο άνθρωπο, ο οποίος από την αρχή νομίζω ότι με έβλεπε διαφορετικά. Έβλεπα τον θαυμασμό του προς εμένα, ήταν όμως πολύ διακριτικός. Οι αρχικές μου υποψίες - ότι τον ενδιαφέρω - επιβεβαιώθηκαν και το θέμα είναι ότι εμένα μου αρέσει ήδη πολύ η παρέα μαζί του. Μου κάνει καλό, με γεμίζει, με ανεβάζει! Επιδίωξα να το κόψω μαχαίρι, γιατί ο χαρακτήρας μου δεν μου επιτρέπει τη δημιουργία τέτοιου είδους σχέσεων. Ήμασταν κ οι δύο χάλια, μέχρι που αυτός μου… «επιτέθηκε» γλυκά… Η ουσία είναι ότι αυτή η «σχέση» δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να εξελιχθεί γιατί είναι απαγορευμένη, γιατί στις ζωές μας υπάρχουν ήδη δύο άνθρωποι εξαιρετικοί που δεν φταίνε πουθενά για να πληγωθούν. Εγώ βέβαια από τότε που συμβαίνει όλο αυτό έχω χαλαρώσει πολύ με τον μόνιμο δεσμό μου, δεν έχω το ίδιο ενδιαφέρον, καβγαδίζω συχνά, αποφεύγω καταστάσεις. Και το ερώτημα είναι αν όλο αυτό οφείλεται στα έντονα και ανεξέλεγκτα πάθη που μας δημιουργούνται. Είναι ένδειξη ότι η μόνιμη σχέση «κουράστηκε»; Το μόνο σίγουρο είναι ότι αντικειμενικά δεν αξίζει να χάσω έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο από τη ζωή μου για έναν έρωτα. Είναι έρωτας; Έχω ξεχάσει τα σημάδια του έρωτα… Είμαι μπερδεμένη, προβληματισμένη κι έχω αναθεωρήσει πλήρως. Πλέον πιστεύω ότι ποτέ δεν πρέπει να λέμε ποτέ και ότι τα αναπάντεχα της ζωής μπορούν να μας εκτροχιάσουν, να μας παρασύρουν, να μας διαλύσουν. Αλλά ποιος απαρνιέται τις ομορφιές της ζωής; Ζούμε τις στιγμές;

Δύσκολα ερωτήματα αυτά και ασαφείς αναγκαστικά οι απαντήσεις. Βρίσκεστε στην αμήχανη θέση να αναρωτιέστε αν το άλλο σας μισό αποτελείται τελικά από δύο τέταρτα - ένας ο ξεχωριστός και αγαπημένος σταθερός σας σύντροφος και άλλος ένας αυτός ο νέος συνάδελφος που σας έχει συνεπάρει.

Και στην προσπάθειά σας να επιλέξετε μεταξύ των δύο, το φιλοσοφείτε και λιγάκι με τα αναπάντεχα της ζωής και τις ομορφιές της. Άλλωστε, ένα από αυτά τα αναπάντεχα γυρίσματα είναι που σας έφερε σε μια καινούρια δουλειά που σας αρέσει και που στην οποία πλαισιώνεστε από ενδιαφέροντες ανθρώπους.

Ένας από αυτούς μάλιστα, ο περί ου ο λόγος, σας βρίσκει εξίσου ενδιαφέρουσα - για την ακρίβεια, όπως μας γράφετε, σας θαυμάζει. Κολακευμένη κι εσείς λοιπόν από όλη αυτή την προσοχή, δεν μπορείτε παρά να του ανταποδώσετε το ενδιαφέρον και να τον ενθαρρύνετε να σας «επιτεθεί γλυκά».

(Έτσι ποιητικά που το θέτετε, αυτό το τελευταίο, δεν είμαι ακριβώς σίγουρη τι θέλετε να πείτε – πάντως μου μυρίζει πέσιμο.)

Επιτρέψτε μου να κάνω μια υπόθεση πάνω στο δίλλημά σας: Οι πρόσφατες επαγγελματικές σας γνωριμίες, με αιχμή του δόρατος τον θαυμαστή σας, ήρθαν να συμπληρώσουν το έλλειμμα προσοχής που – με ενοχική πλέον επιείκεια – προσάπτετε στον σύντροφό σας. Αισθανθήκατε σημαντική, ενδιαφέρουσα και ελκυστική – και αυτό για τους περισσότερους ανθρώπους ισοδυναμεί με το πιο αποτελεσματικό σεξουαλικό ελιξίριο.

Πλην όμως, αυτό το εύφορο για τον εγωισμό σας έδαφος είναι συγχρόνως και ο χώρος όπου εργάζεστε. Άχαρα λοιπόν κι εγώ θα σας υπενθυμίσω να επιφυλάσσεστε διπλά όταν η καρδιά σας και η τσέπη σας στρέφουν τις ελπίδες τους προς το ίδιο σημείο, εάν δεν θέλετε να βρεθείτε στο μέλλον σε δύσκολη θέση. Αυτό, μέχρι τουλάχιστον να συνειδητοποιήσετε ποιον φλερτάρετε περισσότερο – τον συνάδελφο ή τον εαυτό σας.

Όσο για τα ρητορικά σας ερωτήματα, δεν μπορώ παρά να συμμεριστώ τη φιλοσοφική σας διάθεση.