Οι μορφωτικές μας διαφορές και το χειρωνακτικό του επάγγελμα παλιότερα δεν με πείραζαν, τώρα όμως με ενοχλούν...

Α.Η., 28 ετών: Είμαστε με το σύντροφό μου 6 χρόνια μαζί. Πριν από αυτόν δεν είχα άλλες ολοκληρωμένες σχέσεις. Μου έχει φερθεί πολύ καλά, μου δείχνει την αγάπη και τον έρωτά του έμπρακτα συνεχώς και μου έχει συμπαρασταθεί σε πολλά. Όμως... τώρα που τα χρόνια έχουν περάσει και αναπόφευκτα κάποια στιγμή η σχέση αυτή θα επισημοποιηθεί, διαπιστώνω ότι δε θέλω κάτι τέτοιο. Τον άνθρωπο αυτόν δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ με πάθος, αλλά με γοήτευσε η στάση ζωής του, ο χαρακτήρας του και η συμπεριφορά του. Οι μορφωτικές μας διαφορές και το χειρωνακτικό του επάγγελμα παλιότερα δεν με πείραζε, τώρα όμως με ενοχλεί, ιδιαίτερα όταν συναναστρεφόμαστε με τις δικές μου παρέες. Δεν έχω την ίδια ερωτική διάθεση απέναντί του και με τρομάζει πολύ η σκέψη πως θα είναι ο μοναδικός άνδρας στη ζωή μου… Έχω προσπαθήσει να χωρίσω χωρίς όμως αποτέλεσμα καθώς έχω δεθεί απίστευτα μαζί του και δε φαντάζομαι τη ζωή χωρίς αυτόν. Δεν ξέρω τι μου φταίει. Ο εαυτός μου; O χρόνος που πέρασα μαζί του και τον «συνήθισα»; Tο γεγονός ότι απείχε πάρα πολύ από τα δικά μου «πρότυπα ιδανικού άνδρα»; Σκέφτομαι συνεχώς ότι πρέπει να χωρίσω και να ψάξω να βρω τον «μεγάλο έρωτα», κι από την άλλη σκέφτομαι πόσο αχάριστη είμαι όταν έχω έναν τόσο υπέροχο άνθρωπο δίπλα μου και δεν τον εκτιμάω. Είμαι πραγματικά σε απόγνωση, δε θέλω να τον χάσω αλλά δεν είμαι σίγουρη πως είμαι μαζί του για τους σωστούς λόγους...

Τα συναισθήματα που μας μεταφέρετε για τον φίλο σας είναι μπερδεμένα και συγκρουσιακά, πολύ περισσότερο μάλιστα τώρα που, εν όψει της επισημοποίησης της σχέσης σας, αισθάνεστε ότι πρόκειται να κάνετε την οριστική σας επιλογή.

Και είναι εύλογο να αγχώνεστε. Αφενός, δεν σας προέκυψε να γνωρίσετε άλλον άνδρα εκτός από αυτόν, οπότε, ελλείψει μέτρου σύγκρισης, αισθάνεστε ότι κάνετε μια τυφλή επιλογή. Αφετέρου, ανησυχείτε μήπως δεν είστε πραγματικά ταιριαστό ζευγάρι, αν αναλογιστείτε τις αποκλίσεις στη μόρφωσή και το επάγγελμά σας.

Ωστόσο νομίζω ότι το πραγματικά απαραίτητο για να ισορροπήσετε δεν είναι να ξεκαθαρίσετε μια κι έξω τη θέση σας όσον αφορά τα δύο αυτά διλλήματά σας, αλλά να εξετάσετε αν πραγματικά συμμερίζεστε τη λογική πάνω στην οποία αυτά βασίζονται.

Και εξηγούμαι: Το άγχος σας να κατασταλάξετε και να δεσμευτείτε, ενώ μπορεί να υποδαυλίζεται από την υπολειμματική σας εμπειρία με τους άνδρες, δεν οφείλεται ίσως κατά αποκλειστικότητα σε αυτήν. Εξίσου «ένοχη» θα υπέθετα πως είναι η αίσθησή σας για τη μονιμότητα των επιλογών. Πράγματι, αν νιώθετε ότι επισημοποίηση της σχέσης σας πρόκειται να σφραγίσει με ταφόπλακα την ερωτική σας ζωή, είναι επόμενο να θέλετε να το βάλετε στα πόδια. Όμως η απόφαση της δέσμευσης δεν είναι κανένα οριστικό συμβόλαιο. Ισχύει μόνο για όσο οι σύντροφοι αισθάνονται από κοινού την επιθυμία να συνυπάρχουν. Κι αν σταματήσουν να την αισθάνονται, μπορούν πάντα να τραβήξουν το δικό τους δρόμο.

Όσο για τις επιφυλάξεις σας για το μορφωτικό επίπεδο και το χειρωνακτικό επάγγελμα του φίλου σας – αυτές νομίζω ότι είναι περισσότερο κοινωνικές. Και, αν το κριτήριό σας για να αξιολογείτε την ευφυΐα και το κοινωνικό εκτόπισμα των ανθρώπων είναι η κατοχή πανεπιστημιακού τίτλου και συναφούς θέσης, τότε είναι κατανοητό να αισθάνεστε κάποια αμηχανία κάθε φορά που πρέπει να τον παρουσιάζετε σε κάποιον κύκλο εκλεκτών φίλων.

Αλλά έχω την πεποίθηση ότι η μόρφωση, ενώ πράγματι αποτελεί σπουδαία ευκαιρία εξέλιξης, δεν αποτελεί πάντα εχέγγυο καλλιέργειας. Η κατοχή τίτλων καμιά φορά δεν ισοδυναμεί με κάτι περισσότερο από μια πιστοποίηση εξειδίκευσης σε κάποιο (ενίοτε αμφιβόλου ενδιαφέροντος) γνωσιακό αντικείμενο. Η προσωπική ακτινοβολία ή η ποιότητα του χαρακτήρα, από την άλλη, είναι φαινόμενα σύνθετα και πολυπαραγοντικά – και φυσικά μπορούν να ανευρεθούν τόσο σε πτυχιούχους όσο και σε χειρώνακτες.

Αλλά φαντάζομαι ότι όλα αυτά θα τα έχετε ήδη σκεφτεί. Και υποθέτω επίσης ότι, εφόσον αναφέρετε ότι ο φίλος σας σάς γοήτευσε με τον χαρακτήρα, τη συμπεριφορά και τη στάση ζωής του, μάλλον δεν τίθεται θέμα συνολικής υποτίμησης ή σνομπισμού.

Ίσα ίσα, η αναφορά σας θέτει με ειλικρίνεια και ευθύτητα θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους και επηρεάζουν σε βάθος τον τρόπο που σχετίζονται. Θέματα καταγωγής, θέσης, καταξίωσης - και αιτήματα αποδοχής που αποκτούν άλλο ειδικό βάρος όταν η σχέση κοινοποιείται στον κοινωνικό κύκλο.

Κι όλα αυτά είναι φυσικά τόσο κατανοητά και ανθρώπινα, ώστε θα ήταν υποκρισία να απαξιωθούν με την πρόφαση κάποιας ευγενούς κοινωνικής αμεροληψίας.

Παρόλα αυτά, η γνώμη μου είναι ότι, αν εσείς αισθάνεστε εκτίμηση και θαυμασμό για τον φίλο σας, τότε ασφαλώς θα βρίσκετε και μεγάλο ενδιαφέρον στην επικοινωνία μαζί του. Και το αναμενόμενο είναι ότι και οι φίλοι σας, οι οποίοι σας μοιάζουν, θα συμμεριστούν με τη σειρά τους αυτές τις αξιοθαύμαστες πλευρές του και θα τον αποδεχτούν.

Αν όμως αισθάνεστε ότι, ενώ σας καλύπτει κάποιες ανάγκες, κατά βάθος δυσκολεύεστε να τον εκτιμήσετε, τότε ίσως να υπάρχει μια πραγματική ασυμβατότητα μεταξύ σας – και καλό θα ήταν να την αξιολογήσετε.

Τελικά, το βασικό είναι να κατανοήσετε τις δικές σας προσδοκίες από τη σχέση σας μαζί του. Και σε αυτό το έργο να διαχωρήσετε επαρκώς την προσωπική από την κοινωνική σας εικόνα.