Καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο με εμάς τους δύο...

Μ.Γ., 26 ετών: Σας είχα ξαναγράψει πριν από λίγους μήνες. Είμαι σε αδιέξοδο και δεν ξέρω τι είναι το σωστό να κάνω. Όπως σας είχα γράψει είχα χωρίσει με τον δεσμό μου ο οποίος ήτανε σοβαρός και συγκατοικούσαμε κιόλας. Τώρα έχουνε περάσει σχεδόν 6 μήνες. Είχαμε χωρίσει κι ενώ είχανε περάσει 2 μήνες που είχαμε επαφή και το κλίμα μεταξύ μας να ήταν σε τεντωμένο σχοινί, μου είπε ότι άρχισε να νοιώθει πράγματα και για κάποια άλλη και ήθελε να μείνει μόνος να σκεφτεί τι θέλει (αυτή έχει και ένα παιδί). Έτσι πήγα και πήρα όσα περισσότερα πράγματα μπορούσα από το σπίτι και προσπάθησα να συνεχίσω τη ζωή μου. Συνέχισε να με παίρνει τηλέφωνο κάθε λίγες μέρες για να δει πως είμαι και του έλεγα ότι δεν βοηθάει το να μιλάμε. Μία μέρα βρεθήκαμε τυχαία σε ένα μπαράκι και εγώ είχα πάει με μια παρέα ανάμεσα στη οποία ήτανε και ένα παιδί που άρχισε να εξελίσσεται φλερτ μεταξύ μας. Ο Π. το κατάλαβε και μου εκμυστηρεύτηκε ότι με την άλλη κοπέλα δεν έχουνε δεσμό και ότι το μυαλό του είναι συνεχώς σε μένα και στη σχέση που είχαμε. Του είπα πως και εγώ ένοιωθα το ίδιο και μου είπε πως μέσα του είχε αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τι θέλει και να τον περιμένω. Ακολουθήσανε κάποια ταξίδια που κάναμε και οι 2 στο εξωτερικό και κρατούσε επαφή, η οποία άρχισε να γίνεται συχνότερη. Μου είπε ότι πριν το τέλος του χρόνου θα έρθει στα γόνατα να με παρακαλέσει να είμαστε μαζί. (Εγώ εκνευρίστηκα, γιατί πριν το τέλος του χρόνου και όχι τώρα;). Πέρασαν έτσι 3 βδομάδες και ένα βράδυ πριν επιστρέψει από το ταξίδι με ρώτησε αν έκανα κάτι με κάποιον άλλον από τον καιρό που χωρίσαμε και του είπα ότι με το παιδί που μας είχε δει εκείνο το βράδυ, την προηγούμενη νύκτα φιληθήκαμε. Έγινε έξαλλος. Μου είπε ότι πίστευε ότι αυτό που είχαμε ήτανε ξεχωριστό, ότι μετά από αυτό δεν θέλει να είμαστε μαζί ξανά, και ότι τον πείραξε γιατί με είχε ξαναρωτήσει και του είπα ότι δεν έκανα τίποτα με κανένα. Η αλήθεια είναι ότι δεν του το είπα γιατί δεν καθίσαμε μέχρι τότε να κάνουμε μια κανονική συζήτηση. Ίσως γνωρίζοντας τον να ήθελα να αποφύγω και αυτή του την αντίδραση επειδή ήτανε απλώς ένα φιλί. Του το είπα όμως και αρχίσαμε πάλι να τσακωνόμαστε. Θύμωσα και εγώ που αντέδρασε με αυτό τον τρόπο αφού εκείνος δεν έμεινε στο φιλί με την άλλη κοπέλα. Αυτή είχε αναλάβει το ρόλο του «Σωτήρα». Του έλεγε από πού να αγοράσει και νέα πράγματα για το σπίτι. Μου είχε πει επίσης ότι ακόμα κρατάνε επαφή και ότι με τη συμπεριφορά της του έδειχνε ότι τον αγαπά. Λίγες μέρες μετά, όταν ηρέμισε μου είπε ότι τώρα πρέπει να μείνει πραγματικά μόνος του. Ότι όταν χωρίσαμε ήθελε να μείνει λίγο μόνος του για να βρει τον εαυτό του και τελικά παρασύρθηκε και τον έχασε τελείως, ότι γενικά στη ζωή του έχει χαθεί και ότι στο πίσω μέρος του μυαλού του ξέρει ότι θα είμαστε μαζί ξανά. Εγώ του είπα ότι έκανε τις επιλογές του και ότι θα συνεχίσω τη ζωή μου. Είμαι πολύ θυμωμένη. Δεν επικοινωνώ μαζί του και με παίρνει κάθε λίγες μέρες να δει πως είμαι ή για να βρεθούμε. Καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο με εμάς τους δύο. Η αδερφή του μου έχει πει ότι σπάνια της απαντάει στο τηλέφωνο, δεν πάει πλέον να δει τους γονείς του και εγώ που είμαι πιο κοντά του να τον προσεγγίσω για να πάει να μιλήσει σε ένα ψυχολόγο. Πρόσεξα και εγώ ότι ένα πλυντήριο πιάτων που αγόρασε μόλις έφυγα από το σπίτι, είναι ακόμα μέσα στο κουτί. Γενικά ζει μέσα σε μια στασιμότητα. Όποτε μιλήσουμε μου λέει ότι είναι κουρασμένος ψυχολογικά, έχασε την ηρεμία του και ελπίζει να την βρει σύντομα, ότι τον απασχολούν διάφορα πράγματα. Το θέμα είναι ότι δεν βλέπω να βρίσκει κάποια λύση. Με παίρνει συχνά να δει τι κάνω και θέλει να με βλέπει. Κάποιες φορές όταν με παίρνει του μιλώ με θυμό ή προσπαθώ να δείχνω ότι συνεχίζω τη ζωή μου, άλλες φορές μου λέει να βρεθούμε και παρασύρομαι από τα συναισθήματα μου. Ξέρω ότι με αγαπά, και εγώ το ίδιο. Τον γνωρίζω τόσα χρόνια και μου έχει προσφέρει πολλά και μου έχει λείψει ο καιρός που ήμασταν μαζί και καλά. Έχω και την μητέρα μου που μου λέει να πάω να πάρω ότι δικό μου έμεινε στο σπίτι (έπιπλα). Συγγνώμη που έγραψα πολλά λόγια αλλά είμαι πολύ μπερδεμένη. Μέσα μου νοιώθω πίεση. Φοβάμαι ότι τίποτα δεν θα αλλάξει προς το καλό. Για την άλλη κοπέλα δεν ρωτάω τι γίνεται, αλλά σίγουρα θα προσπαθεί να τον «κερδίσει». Να μείνω κοντά του, να εξαφανιστώ; Με δεδομένο ότι θα ήθελα να είμαστε μαζί ξανά, αλλά σωστά αυτή τη φορά, τι να κάνω;

Ανέτρεξα στην προηγούμενη ερώτησή σας, όπου μας είχατε περιγράψει την ανησυχία σας για τις περιστασιακές βραδινές εξόδους του φίλου σας, που κρατούσαν μέχρι πρωίας. Τότε τον είχαμε υπερασπιστεί, καθώς η ανάγκη του να διασκεδάζει με φίλους σε γνωστό σας στέκι, όπου κι εσείς ήσασταν προσκεκλημένη, δεν φάνταζε καθόλου αξιοκατάκριτη.

Όμως, οι εξελίξεις που ακολούθησαν φαίνεται να σας δικαιώνουν. Μολονότι είχατε, εσφαλμένα ίσως, εστιάσει το πρόβλημα σε αυτές τις ανώδυνες εξόδους, παρόλα αυτά είχατε σωστά διαβλέψει μια αστάθεια στην συμπεριφορά του, που έμελλε να εκφραστεί στις κατοπινές του επιλογές.

Στο διάστημα λοιπόν που μεσολάβησε από τότε, ο φίλος σας μοιάζει σαν να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει. Ενδιαφέρεται να προσεγγίσει μια άλλη γυναίκα – και μάλιστα σας το ανακοινώνει – αλλά συνεχίζει να επικοινωνεί μαζί σας τακτικά. Στη συνέχεια, όταν υποψιάζεται ότι κι εσείς έχετε αρχίσει να ενδιαφέρεστε για κάποιον άλλο, σπεύδει να σας διεκδικήσει και - για να αποσπάσει μια διορία – σας υπόσχεται επανασύνδεση μετά γονυκλισίας στο τέλος του χρόνου. Και, ως επιστέγασμα, εξεγείρεται μαθαίνοντας για τη δική σας σύντομη περιπέτεια, ένα φιλί δηλαδή που ανταλλάξατε με άλλον, όσο ήσασταν βέβαια χωρισμένοι.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι και πολύ συνεπή και είναι κατανοητό να μπερδεύεστε και να αναρωτιέστε. Από την άλλη, αφού τόσο εσείς, όσο και μέλη της οικογένειας του, επισημαίνουν μια ριζική μεταστροφή της συμπεριφοράς του και ανησυχούν, τότε θα συμφωνήσω ότι ίσως πρόκειται για μια γενικότερη ρήξη με τις σταθερές της ζωής του, κι όχι μόνο μαζί σας.

Θα ήταν βέβαια άστοχο να γνωμοδοτήσουμε για τη σοβαρότητα της κατάστασης με μόνες ενδείξεις ένα πλυντήριο πιάτων παρατημένο στην κούτα του και την παράκληση της αδελφής του να μεσολαβήσετε για να επισκεφτεί ψυχολόγο. Ωστόσο, από όσα αναφέρει άμεσα σε εσάς μοιάζει να είναι αρκετά ταραγμένος αυτή την περίοδο.

Και είναι αρκετά κοινό, όταν οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται από τέτοιους εσωτερικούς αναβρασμούς, να εμφανίζονται κάπως εγωκεντρικοί και αγενείς, εφόσον εστιάζουν τόσο πολύ στα δικά στους προβλήματα ώστε να μην συνειδητοποιούν ότι ενοχλούν και πληγώνουν τους άλλους τριγύρω τους.

Πάντως, όπως και να’ χει το πράγμα, λέτε πως τον αγαπάτε και σας αγαπάει. Καταλαβαίνω λοιπόν ότι, ενώ θυμώνετε μαζί του, από την άλλη τον νοιάζεστε και ενδιαφέρεστε να του συμπαρασταθείτε. Αλλά η αποδοχή και η κατανόηση του ίδιου του ανθρώπου δεν αποκλείει την απόρριψη της κακής συμπεριφοράς του.

Μπορείτε λοιπόν να του δώσετε τον χρόνο που επιθυμεί και μπορείτε να τον φροντίσετε όταν το έχει ανάγκη. Αλλά μπορείτε επίσης να κάνετε τη ζωή σας χωρίς να είστε υποχρεωμένη να αναφέρεστε και να απολογείστε. Και φαντάζομαι ότι σύντομα θα διαφανούν περισσότερες εξελίξεις.