Φοβάμαι πως αν κάνω τα πάντα γι αυτούς που έχω γύρω μου, θα με παρατήσουν...

Κ.Κ., 21 ετών: Πληγώθηκα πολύ απ' την τελευταία σχέση μου γιατί τον αγάπησα πολύ και έκανα τα πάντα για να είμαστε μαζί, παράτησα σπουδές, φίλους, την οικογένεια μου. Δεν έκανα σχέσεις στο παρελθόν και πίστευα ότι για να θέλω να είμαι με αυτόν, θα είναι κάτι ιδιαίτερο. Στο τέλος χωρίσαμε και μετά από μια εβδομάδα πήγε και έκανε σχέση με μια άλλη. Όσο ήμασταν μαζί ζούσα στο ροζ συννεφάκι μου και έπεσα απότομα. Δεν είχα τίποτα μετά. Έχασα φίλους, έμεινα πίσω σε ότι έκανα, δεν κοιτούσα τον εαυτό μου και γενικά πέρασα μια άσχημη περίοδο με κλάματα, ακόμα και σκέψεις αυτοκτονίας. Στη συνέχεια όταν κατάφερα να πατήσω ξανά στα πόδια μου, αποφάσισα να είμαι πολύ σκληρή, να μην ανοίγομαι στους γύρω μου και να μην γίνω ξανά έρμαιο στις ορέξεις των άλλων. Όποιον γνωρίζω του συμπεριφέρομαι απαίσια, τους κάνω να με «ερωτεύονται» και μετά τους παρατάω για να αισθάνομαι εγώ νικήτρια μέσα από αυτή τη διαδικασία. Έχω γίνει πολύ ανασφαλής και δύσπιστη, ακόμα και απέναντι στους φίλους μου. Φοβάμαι πως αν κάνω τα πάντα γι αυτούς που έχω γύρω μου, θα με παρατήσουν και αυτοί, όπως ο πρώην μου και δεν αντέχω στη σκέψη να ξαναπληγωθώ. Αλλά και η συμπεριφορά που έχω υιοθετήσει τώρα δεν με βοηθάει καθόλου, δεν με κάνει ευτυχισμένη και ρίχνει ακόμα πιο πολύ την ήδη χαμηλή μου αυτοπεποίθηση… Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων. Συγνώμη αν είπα πολλά, περιμένω απάντηση σας!

Η πρώτη σημαντική σας σχέση, η οποία σας ενέπνευσε τόσο πολύ ώστε να κάνετε και πολλές θυσίες, κατέληξε σε έναν επώδυνο χωρισμό. Συνεχίζοντας λοιπόν τη ζωή σας μόνη, συνειδητοποιήσατε ότι χάσατε την επαφή με τον κοινωνικό σας κύκλο και παραμελήσατε τα ενδιαφέροντά σας σε τέτοιο βαθμό, που δεν σας είχε μείνει πια τίποτα για να γεμίσετε την καθημερινότητά σας. Και, όπως ήταν επόμενο, βυθιστήκατε σε μια αρκετά καταθλιπτική διάθεση.

Στην επάνοδό σας από αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση αποφασίσατε να μην βρεθείτε ξανά σε τόσο δύσκολη και παθητική θέση. Και προκειμένου να θωρακιστείτε, πολλαπλασιάσατε τις άμυνές σας και υιοθετήσατε ένα προσωπείο σκληρότητας, ώστε στο εξής να αποθαρρύνετε τις επιθέσεις των άλλων και να προλαμβάνετε την εγκατάλειψή τους.

Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνετε, η συμπεριφορά αυτή δεν βοηθάει και πολύ. Ούτε διώχνει την κατάθλιψη, ούτε ανεβάζει την αυτοπεποίθηση. Μόνο μεταμφιέζει τις πιο ευάλωτες πλευρές σας, ώστε να μην αισθάνεστε αδύναμη.

Εφόσον όμως πλέον το συνειδητοποιείτε κι από μόνη σας, οι συνθήκες είναι ήδη ευνοϊκές για να νιώσετε καλύτερα. Η εμπειρία αυτή σας δίδαξε ότι το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι το κέφι και ότι η σκληρότητα δεν επανορθώνει τα πλήγματα της σκληρής συμπεριφοράς των άλλων. Ίσως τώρα λοιπόν καταφέρετε να δώσετε μια ευκαιρία και στα πραγματικά σας συναισθήματα.

Λέτε: «Φοβάμαι πως αν κάνω τα πάντα γι αυτούς που έχω γύρω μου, θα με παρατήσουν και αυτοί, όπως ο πρώην μου, και δεν αντέχω στη σκέψη να ξαναπληγωθώ». Είναι πολύ σημαντικό που καταρχήν το διαπιστώσατε. Προσπαθήστε τώρα να τα βάλετε λίγο με τη δυσπιστία σας και βρείτε το θάρρος να το εκμυστηρευτείτε και σε έναν φίλο σας.

Αφενός θα εκπλαγείτε από το πόσο κοινά είναι τα προβλήματα σας με αυτά των άλλων. Αφετέρου θα ανακαλύψετε ότι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για σας δεν απαιτούν μια αψεγάδιαστη εικόνα για να σας εκτιμήσουν. Και αυτό είναι πολύ απελευθερωτικό, γιατί σημαίνει ότι σας αποδέχονται συνολικά –όχι μόνο για τις επιτυχίες σας, αλλά και για τις στεναχώριες σας, τις ανησυχίες σας και τις ντροπές σας. Το επόμενο βήμα πια είναι να μπορέσετε να επιτρέψετε κι εσείς στον εαυτό σας την ίδια επιείκεια.