Το μόνο που παραδέχτηκε είναι ότι υπάρχει κάποιο οικογενειακό, χρόνιο πρόβλημα που τον επηρεάζει πολύ αρνητικά...

Α.Α., 47 ετών: Πριν λίγο καιρό γνωρίστηκα με κάποιον άντρα, νεότερό μου. Τον έβρισκα ενδιαφέροντα και συμπαθή, κατάλαβα ότι είχε γοητευτεί και γι αυτό προσπαθούσα να κρατήσω αποστάσεις ασφαλείας. Με απέτρεπε και η διαφορά ηλικίας αλλά και κάτι περίεργο που εξέπεμπε η συμπεριφορά του: ήταν κλειστός, έδειχνε μεταπτώσεις διάθεσης κ.λπ. Παρόλα αυτά, κάποια στιγμή, με αφορμή κάποιο ταξίδι που θα κάναμε μαζί στον τόπο καταγωγής μας, αρχίσαμε να επικοινωνούμε περισσότερο. Μου φανέρωσε ένα πρόσωπο πάρα πολύ διαφορετικό, θετικό, ζεστό, επικοινωνιακό. Μιλούσαμε καθημερινά στο τηλέφωνο, φάνηκε ότι αγγίζαμε ο ένας την ψυχή του άλλου. Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά μόνοι, έζησα μια από τις πιο όμορφες, αυθεντικές εμπειρίες της ζωής μου. Ζεστασιά, ερωτισμός, εκδήλωση συναισθημάτων. Με άγγιξε τόσο πολύ αυτή η συνάντηση, πίστεψα την επιθυμία που μου εκδήλωσε να «είμαστε μαζί», και ένιωσα πολύ αισιόδοξη... Δε με απασχολούσε πια κανένα «εμπόδιο», πίστευα ότι αν μη τι άλλο, θα περνούσα μια πολύ όμορφη περίοδο στη ζωή μου. Απ' την επόμενη μέρα κιόλας, η απογοήτευση άρχισε να παίρνει τη θέση της ευφορίας... Άρχισε να κλείνεται πάλι στον εαυτό του, να βγάζει μελαγχολικές διαθέσεις, να μου προσάπτει ελλιπές ενδιαφέρον, να μου λέει «χάνεσαι, δε νιώθω να με σκέφτεσαι», πράγματα τα οποία δεν ευσταθούσαν: αυτός «χανόταν», και όχι εγώ. Οι συναντήσεις μας ήταν θερμές, αλλά ενδιάμεσα η επικοινωνία προβληματική. Αρνήθηκε ότι έχει κάτι άλλο παράλληλα (αν και πώς να βασιστεί κανείς στην ειλικρίνεια και καθαρότητα αυτού του ανθρώπου). Το μόνο που παραδέχτηκε είναι ότι υπάρχει κάποιο οικογενειακό, χρόνιο πρόβλημα που τον επηρεάζει πολύ αρνητικά. Και εκεί όμως αδιαφάνεια και απροθυμία να εκφραστεί... Δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω από το να αποστασιοποιηθώ, μου είπε ότι του έλειπα πολύ και προσπάθησε να δικαιολογήσει τα... αδικαιολόγητα με γενικότητες... Συναντηθήκαμε, ήταν πολύ καλά, αλλά πάλι η συμπεριφορά του μετά ήταν η ίδια... Νιώθω ολοένα και πιο μακριά του, κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του, η αδιαφάνεια, η άρνησή του να χειριστεί ξεκάθαρα μια κατάσταση. Ώρες ώρες, μου φαίνεται σαν να ήταν ένας άλλος, διαφορετικός άνθρωπος αυτός που με προσέγγισε κάποτε. Και αναρωτιέμαι, και απογοητεύομαι... Σας ευχαριστώ.

Έχετε γνωρίσει έναν άνθρωπο που έχει δύο πρόσωπα. Το ένα θετικό, ζεστό και επικοινωνιακό, το άλλο μελαγχολικό, μεταπτωτικό και απρόσιτο. Τελευταία μάλιστα, που το «κακό» πρόσωπο υπερισχύει, ανησυχείτε μήπως το «καλό» πρόσωπο ήταν μόνο μια προσωρινή αναλαμπή, αν όχι μια σκόπιμη παραπλάνηση.

Ακόμη χειρότερα, η προσπάθειά σας να διαλευκάνετε την αστάθεια της διάθεσής του, προσκρούει σε μια σχεδόν απροσπέλαστη κρυψίνοια και αδιαφάνεια. Και λέω σχεδόν, διότι παρά τις ισχυρές του άμυνες, τελικά σας εκμυστηρεύτηκε ότι η αρνητική του διάθεση οφείλεται σε ένα χρόνιο οικογενειακό πρόβλημα. Πρόκειται για σημαντική αποκάλυψη, που ξεδιαλύνει αρκετά τα πράγματα, όσο κι αν καλύπτεται από πέπλο μυστηρίου.

Αφενός διότι τα χρόνια προβλήματα δημιουργούν και χρόνιο άγχος. Και είναι αποδεδειγμένο ότι το χρόνιο, καθημερινό άγχος διαταράσσει αισθητά τη διάθεση. Αφετέρου διότι δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε πρόβλημα, αλλά για ένα οικογενειακό. Ένα πρόβλημα δηλαδή ιδιαίτερα απειλητικό καθώς πλήττει «τις ρίζες» του ανθρώπου, εμποδίζοντας συχνά την ισορροπία του, σε βαθμό ανάλογο με το πόσο πρώιμα στην ανάπτυξή του το αντιμετώπισε.

Ίσως λοιπόν δεν είναι τυχαίο που ο φίλος σας ήταν αισθητά πιο ευδιάθετος όσο σχεδιάζατε το ταξίδι σας. Τα ταξίδια τα λέμε και «αποδράσεις», υπονοώντας ασυναίσθητα ότι η φυγή από την καθημερινότητα μας απελευθερώνει. Και εν όψει της δικής του απελευθέρωσης, ο φίλος σας ήταν εκδηλωτικός, ζεστός και επικοινωνιακός.

Αλλά όταν με την επάνοδο στη ρουτίνα του τα προβλήματά του τον ξαναβρήκαν, ίσως φοβήθηκε ότι η οικειότητα που επιθυμεί να αποκτήσει μαζί σας, θα έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την αποκάλυψη του «μυστικού» του. Και για να μεταμφιέσει την αμηχανία του και την ανάγκη του να κρυφτεί, προτίμησε να την προβάλλει σε σας και σας κατηγόρησε ότι χάνεστε.

Αν όμως τα πράγματα τελικά έχουν κάπως έτσι, τότε η αποστασιοποίησή σας δεν βοηθάει τον φίλο σας να χαλαρώσει και σας μιλήσει για τις δυσκολίες του. Η αποστασιοποίηση είναι μια αινιγματική συμπεριφορά στην οποία ο καθένας διαβάζει αυτό που φοβάται.

Νομίζω ότι περισσότερο χρειάζεται από σας να τον ενθαρρύνετε. Και να τον καθησυχάσετε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι όσο σοβαρό ή άβολο και να είναι το πρόβλημα της οικογένειάς του, μπορεί να σας το εμπιστευτεί χωρίς να ανησυχεί ότι θα τον κακοχαρακτηρίσετε.

Όλα αυτά βέβαια είναι υποθέσεις και δεν αποκλείεται το ένστικτό σας να είναι εύστοχο όταν σας προειδοποιεί ότι πρόκειται για ανειλικρινή άνθρωπο. Αλλά, δεδομένης της ασάφειας, δεν χάνετε τίποτα να το διερευνήσετε.