Αυτή η γυναίκα είναι παντρεμένη αλλά θα την κάνω να με ερωτευτεί, είχε πει στον εαυτό του

Ε.Φ., 46 ετών: Είμαι 46 χρόνων παντρεμένη 13 χρόνια με ένα αγοράκι 9 ετών. Όταν παντρεύτηκα ήμουν σε κατάθλιψη ελαφριάς μορφής, είχα και τους δύο γονείς μου με βαριές αρρώστιες, εγώ δεν είχα περάσει ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, και είχα αρχίσει ψυχοθεραπεία σε ψυχίατρο. Εκείνη λοιπόν τη περίοδο της ζωής μου συνάντησα τον άντρα μου, τον οποίο δεν τον είχα ερωτευθεί αλλά έβλεπα ότι είχα αρχίσει να τον συμπαθώ σιγά σιγά και μετά από δύο χρόνια σχέσης τον παντρεύτηκα. Τα πέντε πρώτα χρόνια που ακολούθησαν έχασα τους γονείς μου, ο άντρας μου τη δουλειά του και τον αδελφό του και πασχίσαμε να επιβιώσουμε. Μετά από ένα διάστημα ο άντρας μου βρήκε δουλειά, και σιγά σιγά ξεκινήσαμε να προσπαθούμε για παιδί. Να σημειώσω εδώ ότι δεν υπήρχε σεξ παρά μία φορά το μήνα περίπου ή όταν ήμουν σε γόνιμες μέρες. Τελικά πηγαίνοντας σε γιατρούς διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούσε να κάνει παιδί και έτσι εγώ μπήκα σε εξωσωματική και έκανα παιδί μετά από προσπάθειες. Σιγά σιγά πήγαινα και εγώ καλύτερα με τη κατάθλιψη και άρχισα να γίνομαι πιο δυνατή μέσα μου. Και εγώ δουλεύω, δημόσιος υπάλληλος είμαι, και εκείνος έχει βρει καλή δουλειά με καλές απολαβές. Προερχόμαστε από πολύ συντηρητικές οικογένειες, εγώ είμαι κόρη ανωτάτου στρατιωτικού. Το θέμα του σεξ δεν διορθώθηκε ποτέ, αλλά πάντα είχαμε άριστη επικοινωνία στο μυαλό και στη καρδιά. Έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες να τον βοηθήσω, γινόταν αραιά και που με δική μου πάντα πρωτοβουλία, μέχρι που έκλεινα ραντεβού σε ψυχοθεραπευτές και ποτέ δεν ερχόταν. Του έλεγα να τοποθετηθεί πάνω σ αυτό, αλλά μου έλεγε ότι φταίει το παιδί που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε, διάφορες δικαιολογίες κ.λπ. Πριν ένα χρόνο που το παιδί είχε μεγαλώσει αρκετά, εγώ άρχισα να κοιτάζω τον εαυτό μου, δηλ. λίγη γυμναστική κ.λπ και άρχισα να αισθάνομαι ότι πατάω γερά στα πόδια μου. Εκείνος στα 52 του άρχισε να μην είναι πια ζωντανός, να νιώθει βαρύς και γέρος, να τρώει το γιαουρτάκι του κ.λπ. Χωρίς να το καταλάβω καν, στη δουλειά μου πρότεινε κάποιος να πάμε για καφέ. Εγώ πάντα του είχα ένα θαυμασμό αυτού του ανθρώπου. Είναι χήρος χωρίς παιδί . Ήταν ακατανίκητη η επιθυμία να ζήσω ένα πάθος και παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια είχα πολλούς θαυμαστές σε επίπεδο φλερτ και ποτέ δεν είχα σκεφτεί κάτι παραπάνω με κανένα, αυτόν τον ερωτεύθηκα κεραυνοβόλα και αφού ψιλοβγαίναμε για καφέ που και που για τρεις μήνες χωρίς να με αγγίξει καν μετά δεν άντεξε κανείς από τους δυο μας και κάναμε δεσμό. Εγώ στην αρχή ήμουν ευδιάθετη (τις πρώτες 15 μέρες εννοώ) αλλά μετά τις 15 μέρες άρχισε ο τύπος να ζηλεύει αφόρητα, να μου λέει ότι με θέλει μόνο για εκείνον , να κάνει σαν μανιακός, να μη μπορεί να σταθεί να έχει παλαβώσει. Σημειωτέον την περίοδο του φλερτ μου είπε ότι με βλέπει σοβαρά, ότι οι προθέσεις του δεν ήταν να με ρίξει στο κρεβάτι και ότι αν κάνω κάτι μαζί του θα είναι ψυχοφθόρο, να το ξέρω αυτό, και να το σκεφτώ πολύ πριν κάνουμε έρωτα. Έτσι λοιπόν, αφού σκέφτηκα πολύ, παρόλο που ήμουν τρελαμένη μαζί του είπα ότι αφού μπαίνουν τόσες ευθύνες από τόσο νωρίς, τότε καλύτερα να χωρίσουμε από τώρα και ο καθένας στο σπίτι του. Το τήρησε 20 μέρες και μετά ξανάρχισε το φλερτ αφού ήμασταν και στην ίδια δουλειά και ήταν εύκολο, και μου είπε έλα να το ζήσουμε, μην το φοβάσαι το πάθος και τον έρωτα. Δεν πρόκειται να σου διαλύσω το γάμο σου και να θες εσύ δεν θα σε αφήσω εγώ. Και έτσι τον πίστεψα αφού λοιπόν και μένα μου έλειπε ο έρωτας αποφάσισα να ζήσω και εγώ ερωτικές στιγμές. Μετά λοιπόν αυτός σε 15 μέρες άρχισε να παλαβώνει να μου στέλνει 15 μηνύματα καθημερινά με ποιήματα και ερωτικά λόγια. Να σημειώσω ότι είναι πολύ μορφωμένος άνθρωπος, με εξαιρετικούς τρόπους, ευγενής και λέκτορας σε πανεπιστήμιο των Αθηνών. Άρχισε όμως καθημερινά να μου ζητάει αποδείξεις για την αγάπη μου. Πόσο μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς πιο πολύ από το πρωί, πιο πολύ από το μεσημέρι, πιο πολύ από χθες το βράδυ; Με σκέπτεσαι; Με ρωτούσε συνεχώς. Σε θέλω μόνο για μένα. Αυτή η γυναίκα είπα είναι παντρεμένη αλλά θα την κάνω να με ερωτευτεί, είχε πει στον εαυτό του. Εγώ δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά «επιθετικού χαρακτήρα» από τόσο νωρίς και μπήκε ο τρόμος μέσα μου…. Έπαθα αποσταθεροποίηση, δεν μπορούσα πια να έχω κοινωνικότητα με τον άντρα μου και άρχισα να «αιωρούμαι», έχασα τη προσωπικότητα μου και δεν είχα πλέον πυξίδα που πήγαινα. Αυτός μου έλεγε ότι βρήκαμε μεταξύ μας τον Μεγάλο Έρωτα δεν πρέπει να τον αφήσουμε και να μη τον χωρίσω γιατί μετά θα πέσω σε κατάθλιψη. Να του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, αν είναι νύχτα έξω π.χ. και αυτός λέει ότι είναι μέρα να τον πιστεύω. Τόσο πολύ εμπιστοσύνη να του έχω. Εγώ έπαθα ΣΟΚ!!! Όχι γιατί τον ερωτεύτηκα, αλλά από τον καταιγισμό από αυτά που μου έλεγε συνεχώς... Σημειωτέον ότι στην αρχή του είχα πει ότι τι κρίμα που είμαι παντρεμένη και δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα φτερά και να πετάξουμε μαζί… ότι ήρθε σε λάθος timing, ότι δεν είχα σκοπό να χωρίσω τον άντρα μου και το παιδί μου, όλα αυτά. Ανταποκρίθηκα όσο μπορούσα από τον περασμένο Ιανουάριο μέχρι Μάιο. Μετά του είπα ότι δεν μπορώ άλλο να κρατήσω τις ισορροπίες και να μείνουμε έτσι όπως είμαστε. Εκείνος δεν ξεκολλούσε, μου είπε να διαλέξω… του είπα ότι δεν μπορώ να χωρίσω. Ο άντρας μου είναι κολλητός με το παιδί κ.λπ. Έτσι πηγαίναμε μέχρι τον Αύγουστο, μαύρο καλοκαίρι πέρασα και έτσι μου είπε ότι δεν μπορεί να ζήσει δίχως εμένα, ότι θέλει να παντρευτούμε αν είναι δυνατόν αύριο το πρωί και μαζί μας το παιδί, ότι αν πάθω κάτι θα μπει στο φρενοκομείο κ.λπ. θα τρελαθεί. Έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες, σε μένα όμως είχε μπει ο τρόμος… Έφυγα , του είπα να με αφήσει ελεύθερη να σκεφθώ το μέσα μου, να κάνω ενδοσκόπηση…. Με άφησε στις 31/8. Από τότε σκέπτομαι και άκρη δεν έχω βγάλει. Μου έχει γίνει εμμονή πια. Κλαίω μέρα παρά μέρα σχεδόν. Με έπεισε ότι ήταν ο μεγάλος μου έρωτας. Έχω γίνει μια άλλη Έ. από αυτή την ιστορία. Ο άντρας μου δεν έχει πάρει χαμπάρι. Δεν ξέρω ποια είναι η πραγματική μου επιθυμία. Δεν έχω βιώσει κάτι πιο έντονο. Μήπως το φοβήθηκα; Βέβαια έχω κλείσει ραντεβού με ψυχολόγο, να πηγαίνω να παίρνω και από κάπου βοήθεια, γιατί νιώθω να καταρρέω. Στη δουλειά αυτός είναι σε διπλανό κτίριο και δεν τον βλέπω. Πάντως δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία είναι για καλό ή κακό. Δεν ξέρω και τι επιθυμώ πιο πολύ. Την οικογένεια μου (πριν από τον τύπο ήμουν τουλάχιστον γελαστή και χαρούμενη) , τον «τραγικό» αυτόν έρωτα. Και τον λέω τραγικό γιατί ποτέ δεν γελούσαμε, παρά μου έλεγε πόσο πολύ με χρειαζόταν, πόσο του ανέτρεψα τη ζωή, ότι ήμουν όλη του η ζωή, ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει δίχως εμένα και ότι θα ήταν εντάξει με τον εαυτό του επειδή είχε κάνει τα πάντα για να κερδίσει τη γυναίκα της ζωής του αλλά εκείνη δεν ήθελε. Σημειωτέον ότι μου πρότεινε παράλληλη σχέση για την υπόλοιπη ζωή μας, αλλά εγώ δεν ήθελα να βάλω τον εαυτό μου σε τέτοια φθορά. Τώρα είμαι στην οικογένεια μου αλλά αισθάνομαι ξένη… Νομίζω ότι ξαναμπαίνω σε κατάθλιψη, σε αφόρητο αδιέξοδο. Είναι δυνατόν ο έρωτας να μας φτάνει σε τέτοιο σημείο; Φοβάμαι να πληρώσω το κόστος μιας οποιασδήποτε επιλογής μου... Πρέπει ή θέλω;

Έτσι όπως μας περιγράφετε τα ερωτικά σας, φαίνεται πως την τελευταία περίοδο αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε ένα «σταυροδρόμι» και ότι είστε υποχρεωμένη να επιλέξετε πορεία. Από τη μια θέλετε να μείνετε με την οικογένειά σας, αλλά φοβάστε ότι θα είναι μια χλιαρή και άτολμη απόφαση. Από την άλλη, έχετε γοητευτεί από την πρόσφατη ερωτική σας περιπέτεια, αλλά προβληματίζεστε με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του φίλου σας.

Να σας θυμίσω βέβαια ότι στις αρχές αυτού του ερωτικού δεσμού, δεν υπήρχαν ανάλογα διλλήματα - από τη δική σας τουλάχιστον πλευρά. Και όταν ο φίλος σας είχε προσπαθήσει να εκβιάσει μια πιο δεσμευτική σχέση, εσείς είχατε καταλήξει ότι μάλλον θα ήταν καλύτερα να πάει ο καθένας σπίτι του.

Λίγες μέρες μετά βέβαια ο φίλος σας συνθηκολόγησε. «Έλα να το ζήσουμε», σας είπε. «Δεν πρόκειται να σου διαλύσω το γάμο σου και να θες εσύ δεν θα σε αφήσω εγώ». Το είπε, αλλά δεν το έκανε. Ίσα ίσα, από κει και πέρα άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα, έγινε επίμονος, αδιάκριτος και ενοχλητικός και σε λίγο, άρχισε πια να σας διεκδικεί ανοιχτά για τον εαυτό του. Κοινώς, σας έσυρε σε ένα δίλλημα που του είχατε ξεκαθαρίσει ότι δεν προτίθεστε να αντιμετωπίσετε.

Αλλά, όπως σωστά επισημαίνετε, αυτή η συμπεριφορά είναι πολύ επιθετική. Άλλοι στη θέση σας θα θύμωναν εάν διαπίστωναν ότι έχουν γίνει αντικείμενο τέτοιων χειρισμών. Εσείς όμως, με την πιο καταθλιπτική ιδιοσυγκρασία που μας περιγράφετε, ίσως το βρίσκετε δύσκολο να θυμώνετε και ευκολότερο να καταλογίζετε την ευθύνη στον εαυτό σας. Και ίσως το αισθάνεστε πιο οικείο να ανταποκρίνεστε στις επιθυμίες των άλλων, παρά στις δικές σας.

Με αυτή την έννοια, νομίζω ήταν καλή η επιλογή σας να διακόψετε αυτή την περίοδο την εξωσυζυγική σας σχέση. Διότι με την αφόρητη πίεση του φίλου σας, ίσως καταλήγατε να πάρετε αποφάσεις οι οποίες στην πραγματικότητα δεν σας εκφράζουν.

Τελικά δεν είναι απαραίτητα ο έρωτας που σας έφερε σε τέτοιο αδιέξοδο, αλλά πιο πολύ ο παθητικός ρόλος που αναλάβατε όταν τον υποδεχθήκατε στη ζωή σας και η ανοχή σας προς τις απαράδεκτες συμπεριφορές του φίλου σας, με το ελαφρυντικό του πάθους. Άλλωστε δηλώσεις όπως «μπήκε ο τρόμος μέσα μου», «έχασα την προσωπικότητά μου», «έπαθα ΣΟΚ!!!» - δεν είναι τόσο ενδεικτικές έρωτα όσο βίας.

Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πήρατε ακόμη μια σημαντική απόφαση όταν αποφασίσατε να δείτε έναν ψυχολόγο. Αφενός για να βρείτε στήριξη αυτή την περίοδο που αισθάνεστε ότι καταρρέετε - και που εκ των πραγμάτων δεν μπορείτε να απευθυνθείτε στην οικογένεια. Αφετέρου, για να διερευνήσετε περισσότερο τα καταθλιπτικά σας στοιχεία και τον τρόπο που επηρεάζουν τις επιλογές σας, ώστε να έχετε κι εσείς την ευκαιρία να νιώσετε μεγάλα συναισθήματα, αντί να προσπαθείτε να δικαιώσετε τα μεγάλα συναισθήματα των άλλων.

Αυτό ισχύει και για τον σύζυγο, καθώς κι από κει αναφέρετε προβλήματα- άλλης φύσης βέβαια, αλλά σημαντικά. Αλλά μην πιέζεστε να τα λύσετε όλα μαζί. Ξεκινήστε με τον εαυτό σας.