Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου η επικοινωνία τους εντάθηκε γιατί ένιωθε αποξενωμένος από εμένα...

Α.Α., 30 ετών: Είμαι 30 ετών, 4 χρόνια παντρεμένη μετά από σχέση 7 χρόνων, με μια κορούλα 6 μηνών. Ο σύζυγος μου 34 ετών. Μετά από μια εγκυμοσύνη με αρκετούς τσακωμούς και απομάκρυνση του συζύγου μου από εμένα, στον 1 μήνα της κόρης μου ανακάλυψα ένα μήνυμα στο κινητό που είχε στείλει σε μια κοπέλα, ευχαριστώντας την για το καφέ και λέγοντάς της ότι λυπήθηκε που μόνο πήγαν για καφέ. Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι κάτι γινόταν και ήρθε αυτό για να το επιβεβαιώσει. Μου είχε πει εμένα ότι ήταν σε συνάντηση στην δουλειά και θα αργούσε να γυρίσει. Κράτησα το μήνυμα για 1 μήνα και δεν του είπα τίποτα. Φυσικά ήμουν χάλια έχοντας ως δεδομένο ότι με απατά. Μετά από 1 μήνα και σε μια «επίθεση» του ότι έχω γίνει απέναντι του απότομη και απόλυτη του στέλνω το μήνυμα. Τα έχασε και το δικαιολόγησε με ψέματα. Συνέχισα κανονικά να είμαι δίπλα του αλλά ήμουν χειρότερα. Ξαφνικά μετά από 3 μήνες αποφάσισε να μου μιλήσει. Μου είπε ότι με αυτήν την κοπέλα, για 2,5 χρόνια έχουν μια σχέση «οικειότητας». Είναι συνάδελφος αλλά σε άλλο χώρο, όποτε την επισκέπτεται, πάντα διαθέτει μισή ώρα για να την δει και να μιλήσουν. Στην αρχή της γνωριμίας, τον φλέρταρε αλλά ποτέ δεν ανταποκρίθηκε, αλλά τη συμπάθησε πολύ. Από τότε μιλούσαν πέρα από τα επαγγελματικά και για τα προσωπικά τους. Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης η επικοινωνία τους εντάθηκε γιατί ένιωθε αποξενωμένος και απομονωμένος από εμένα. Και αφότου γέννησα την μικρή το ίδιο. Είχε ανάγκη να πάει για καφέ, όχι με κάποιον φίλο και πήγε μαζί της. Το μήνυμα δεν μπορεί να μου εξηγήσει τι εννοούσε. Ήταν σε δύσκολη «ψυχολογική» κατάσταση γιατί τον είχα κλείσει εκτός όλης της διαδικασίας. Εγώ μόλις τα έμαθα όλα απλά κατέρρευσα. Ήταν και η λοχεία και μου ήρθαν όλα μαζί. Το θέμα είναι ότι μετά από πολλές συζητήσεις και άρνηση εκ μέρους του για οτιδήποτε παραπάνω και ότι με αγαπάει και δεν θέλει να χωρίσουμε, εγώ νιώθω ότι έχω φύγει από εκείνον. Τι να κάνω; Nα προσπαθήσω να μείνω στον γάμο μου ακόμα και καταναγκαστικά στην αρχή με την προοπτική ότι όλα θα αλλάξουν;

Σε σχέσεις που μετράνε τόσα πολλά χρόνια, όπως η δική σας, είναι επόμενο ότι κάποια στιγμή θα γίνουν λάθη και θα υπάρξουν παράπονα. Αλλά, όταν και οι δύο επιθυμούν να παραμείνουν μαζί, προσπαθούν και συχνά καταφέρνουν να τα διορθώσουν. Το σημαντικό είναι να επικοινωνήσουν, ώστε να ελέγξουν πόσο πολύ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα όλα αυτά που ο ένας υποθέτει για τον άλλο.

Έτσι κι εσείς χρειάζεται να μιλήσετε για όσα σας ανησυχούν και σας προβληματίζουν, πολύ περισσότερο τώρα που σημαντικά καινούρια πράγματα συμβαίνουν στη ζωή σας. Δεν είστε πια απλά ζευγάρι, αλλά οικογένεια και μάλιστα νεοσύστατη. Αλλά, από όσα μας περιγράφετε, ακριβώς αυτή η αλλαγή είναι που διατάραξε τη σχέση σας.

Εσείς λέτε ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ο σύντροφός σας απομακρύνθηκε από σας. Εκείνος επίσης λέει ότι ένιωσε αποξενωμένος και απομονωμένος και παραπονιέται ότι εσείς ήσασταν που τον κρατήσατε έξω από όλη τη διαδικασία. Άρα συμφωνείτε ότι απομακρυνθήκατε, αν και καθένας σας αποδίδει την ευθύνη για αυτή την απομάκρυνση στον άλλον.

Το θέμα είναι, τι συμβαίνει πραγματικά; Είστε εσείς που δεν επιτρέπετε στον σύντροφό σας να γίνει πατέρας; Είναι εκείνος που δυσκολεύεται να αναλάβει τον ρόλο του; Ή πρόκειται για παρεξήγηση και ο καθένας σας έχει κάνει για τον άλλον λάθος υποθέσεις;

Νομίζω ότι το σημαντικό είναι να ξεκαθαρίσετε πρώτα αυτό, που μοιάζει να συνδέεται αιτιακά και με όλα όσα ακολούθησαν. Και μάλιστα το συντομότερο δυνατό, διότι στο μεταξύ το μωρό σας αποκτά τις πρώτες του εικόνες από τον κόσμο σε ένα περιβάλλον θλίψης, θυμού και αποξένωσης.

Μια μυστική έξοδος για καφέ με μια συμπαθητική συνάδελφο, μπορεί πράγματι να αποτέλεσε για τον σύντροφό σας το υποστύλωμα μιας επιβαρυμένης διάθεσης, από το γεγονός ότι αισθάνεται περιττός στη δική σας σχέση με το παιδί. Κι αν η κατάσταση έχει κάπως έτσι, τότε πράγματι θα ήταν ευτύχημα να τα ξαναβρείτε – αυτή τη φορά ως οικογένεια, με από κοινού συμμετοχή σε όσα αφορούν το παιδί.