Δεν ξέρω τι φταίει. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν είμαι ευτυχισμένη...

Χ.Κ., 29 ετών: Είμαι με το φίλο μου 7 χρόνια. Ήταν η πρώτη μου σχέση, καθώς πριν από αυτόν δεν κατάφερνα ποτέ να εμπιστευθώ κανέναν. Τη σχέση μου την ξεκίνησα πιο πολύ όχι από τρελό έρωτα αλλά γιατί είχα ανάγκη από κάποιον που θα με αγαπούσε, κυρίως επειδή ήμουν πολύ μοναχική και (λόγω πολλών ατυχών συγκυριών) φλέρταρα με την κατάθλιψη. Πέρασα πολύ καλά μαζί του αυτά τα 7 χρόνια, μου φέρθηκε άψογα και μου στάθηκε σε πολλά (όπως κι εγώ βέβαια).Τα τελευταία δύο χρόνια όμως, ενώ εκείνος είναι ακόμη πολύ ερωτευμένος μαζί μου (κάτι που δεν κρύβει) εγώ δεν έχω ερωτική διάθεση απέναντί του. Όχι ότι μου είναι δυσάρεστη η όποια ερωτική μας συνεύρεση, αλλά μπορώ να πω ότι δεν τη λαχταρώ. Αντίθετα η παρέα του ακόμη μου αρέσει και σαν άνθρωπο τον αγαπώ πολύ. Προσπάθησα να απομακρυνθώ και να χωρίσω 3-4 φορές, πάντα όμως με αναζητούσε και γύριζα πίσω, πρώτα γιατί μου έλειπε και έπειτα γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα τον πληγώσω τόσο πολύ. Συνεχίζω να έχω ανύπαρκτη ερωτική διάθεση απέναντι του και με απασχολούν τόσα πολλά πια... Από τη μια σκέφτομαι ότι με όποιον κι αν ήμουν κάποια στιγμή θα ερχόταν η «ρουτίνα» του να είσαι συνεχώς με το ίδιο άτομο και μάλιστα πολύ πιθανό να ερχόταν από τη μεριά του (κάτι που δε θα μου άρεσε φυσικά). Από την άλλη με φοβίζει η ιδέα ότι δεν θα ξαναερωτευτώ. Κι όλα αυτά τη στιγμή που σκέφτεται σοβαρά για εμένα! Άσχημο και ψυχοφθόρο το δίλημμά μου: Μένω σε μια σχέση με αγάπη αλλά χωρίς (από τη μεριά μου) έρωτα; Ή φεύγω και κοιτάω τον εαυτό μου και πώς θα βρω το «ιδανικό» για μένα; Το πρώτο το βρίσκω επικίνδυνο γιατί τα απωθημένα φθείρουν τη σχέση, ενώ το δεύτερο τρομερά εγωκεντρικό. Kαι μόνο που σκέφτομαι έτσι νιώθω τύψεις, αλλά ούτε με το να το "θάβω" μέσα μου καταφέρνω να είμαι ευτυχισμένη. Kαι ζηλεύω όσες φίλες μου έχουν κάνει πρόσφατα σχέση. Δε ζηλεύω τη σχέση τους αλλά αυτό το καινούριο, τον ενθουσιασμό, την ανανέωση που φέρνει αυτή... Μπορεί να το σκέφτομαι τελείως λάθος αλλά έχω πραγματικά τρομοκρατηθεί στην ιδέα ότι πριν ακόμη παντρευτώ κι έρθουν παιδιά, υποχρεώσεις κτλ εγώ είμαι ήδη ένα βαρετό, αντιερωτικό και απογοητευμένο άτομο. Δεν ξέρω τι φταίει, σκέφτομαι να συμβουλευτώ ακόμη και γιατρό. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν είμαι ευτυχισμένη.

Ο προβληματισμός σας είναι εύλογος και νομίζω ότι πολλοί είναι αυτοί που θα αναγνώριζαν δικά τους διλήμματα στην περιγραφή σας, με ενδεχόμενες διαφορές – ασφαλώς αξιολογήσιμες - στις λεπτομέρειες.

Η πρώτη σχέση λοιπόν που κάνατε στην ηλικία των 22 σας χρόνων διατηρείται μέχρι και σήμερα και έχει αποδειχθεί επιτυχής με βάση τα κριτήρια που την επιλέξατε τότε - την ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα, σε μια δύσκολη και μοναχική περίοδο.

Αλλά έκτοτε τα αιτήματά σας έχουν αλλάξει με αποτέλεσμα να δυσκολεύεστε πια να συμβιβαστείτε με το έλλειμμα της ερωτικής επιθυμίας που σκιάζει την κατά τα άλλα πολύ αρμονική σας συνύπαρξη. Και ως εκ τούτου, βρεθήκατε να διανύετε άλλη μια δύσκολη περίοδο, αυτή τη φορά επειδή πρέπει να αποφασίσετε αν θα μείνετε ή θα φύγετε – με τις δύο επιλογές να προβάλλουν στις σκέψεις σας ομοίως στενάχωρες.

Είναι ασφαλώς μια δύσκολη απόφαση αυτή που πρέπει να πάρετε. Και την κάνετε πιο δύσκολη πελαγοδρομώντας σε συλλογισμούς για το μέλλον, την ρουτίνα που τελικά πάντα έρχεται και το αμφιλεγόμενο όνειρο του «ιδανικού». Προσπαθήστε λοιπόν να αδειάσετε το μυαλό σας από όλες αυτές τις σκέψεις και να απλοποιήσετε όσο μπορείτε το πρόβλημα.

Αρχικά σκεφτείτε: Τι αλλαγές έχουν φέρει τα χρόνια που πέρασαν σε σας την ίδια; Πόσο διαφέρει η γυναίκα των 29 από εκείνη των 22;

Η υπόθεσή μου είναι πως οι σχέσεις τείνουν να ακολουθούν τις εξελίξεις και τις αλλαγές που οι ίδιοι οι άνθρωποι βιώνουν με το πέρασμα του χρόνου. Και οι αλλαγές αυτές δεν είναι πάντα τόσο ομαλές ώστε να αφομοιώνονται χωρίς αναταράξεις. Όπως τα φίδια ανανεώνουν το δέρμα τους αφήνοντας πίσω το «πουκάμισο», ομοίως και οι άνθρωποι ενίοτε επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους. Αλλά με τη μετάβαση συχνά κλονίζονται αναγκαστικά και οι σχέσεις τους με εκείνους που τους έχουν ζήσει στην εξέλιξή τους και γνωρίζουν την ιστορία τους.

Εσείς αναφέρετε ότι έχετε υπάρξει ένας μοναχικός και δύσπιστος άνθρωπος. Τώρα πια, με τη συμβολή και της επανορθωτικής εμπειρίας της σχέσης σας, αυτό ίσως έχει αλλάξει. Και αν αυτό ισχύει, τότε είναι επόμενο να επιθυμείτε μια νέα αρχή με καλύτερες πια προοπτικές και λιγότερη ανασφάλεια. Αλλά είναι επίσης επόμενο να στεναχωριέστε με τη σκέψη ότι για να γίνει αυτό ίσως χρειαστεί να θυσιάσετε μια πολύτιμη για σας σχέση.

Φυσικά, δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις για τόσο σύνθετα ζητήματα. Μια πρόταση όμως: δεν χρειάζεται να αλλάξετε τη ζωή σας για να ζήσετε όπως επιθυμείτε. Αλλά να ζείτε όπως επιθυμείτε και να αντέχετε στην ιδέα ότι στην πορεία μπορεί και να υπάρξουν αλλαγές.