Ένα λάθος έκανα κι εγώ στην ζωή μου και το πληρώνω πολύ ακριβά τώρα...

Ε.Α, 29 ετών: Είμαι με έναν άντρα κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερο από μένα, 29 εγώ 39 αυτός. Είμαστε μαζί από τα 22 μου, επτά χρόνια δηλαδή... Αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου πρόβλημα, γιατί πρώτον μικροδείχνει, δεύτερον μου αρέσει πολύ σαν χαρακτήρας και σαν άντρας και τρίτον σαν σύζυγος πιστεύω ότι θα ήταν πάρα πολύ καλός. Αγαπάει την οικογένεια, είναι πολύ ομιλητικός για το καθετί, ανοιχτοχέρης, της παρέας και της πλάκας και γενικότερα πάντα όταν αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα προσπαθεί να με βοηθήσει μέχρι που το ξεπερνάμε μαζί. Με λίγα λόγια είναι ένα σπάνιο παιδί, λαχείο. Το οποίο βέβαια λαχείο, βρήκε να αγαπήσει εμένα… που δεν του αξίζω σε καμία περίπτωση. Για να μην πολυλογώ, μετά από τα πρώτα 5 χρόνια σχέσης μας αποφασίσαμε να κάνουμε μια γνωριμία γονέων και να βάλουμε ένα δαχτυλίδι. Τα τελευταία βέβαια 3 χρόνια έκανα το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω. Έτσι το βλέπω τώρα, γιατί τότε ήμουν σαν το ζώον και δεν σκεπτόμουν... τα μυαλά μου ήταν έξω από το κεφάλι. Τέλος πάντων, εκείνα τα τελευταία 3 χρόνια υπήρξε και κάτι άλλο στην ζωή μου. Ναι μεν δεχόταν την σοβαρή μου σχέση, αλλά τώρα που τα πράγματα σοβάρεψαν έχει αρχίσει να απειλεί ότι αν δεν χωρίσω θα τα μαρτυρήσει όλα στον σύντροφο μου και γενικά σε όλους τους κοινούς γνωστούς. Λέει ότι αν προχωρήσω σε γάμο ή γενικότερα αν συγκατοικήσω με τον σύντροφο μου δεν θα ησυχάσει αν δεν με καταστρέψει. Μη μπορώντας να κάνω πίσω, αποφεύγω συστηματικά τον σύντροφό μου για να μην μας δει τυχαία κάπου ο άλλος και με ξεφτιλίσει. Δεν θέλει ούτε καν να του μιλάω στο τηλέφωνο κι έτσι τρέμοντας το φυλλοκάρδι μου βρίσκω συνέχεια δικαιολογίες στον σύντροφο μου ότι βαριέμαι, ότι δεν είμαι καλά και διάφορα άλλα, για να μην βγούμε και μας δει ο άλλος έξω. Στην ουσία αναγκάζομαι να παραμένω μαζί με τον ακατανόμαστο από φόβο. Δεν τον θέλω πια λόγω του ψυχολογικού πόλεμου που μου κάνει. Και θέλω να εξαφανιστεί από την ζωή μου. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, στην αρχή δεν τον ένοιαζε για την σχέση μου και ήταν όλο γλύκες και τρυφερότητες και με κάλυπτε σε πολλά πράγματα τα οποία είχα ανάγκη. Να σημειώσω ότι με τον ακατανόμαστο έχουμε 2 χρόνια διαφορά. Από όταν έβαλα όμως εκείνο το δαχτυλίδι με τον σύντροφο μου, έγινε άλλος άνθρωπος. Στην αρχή το δέχτηκε για κανένα μήνα. 11 μήνες όμως τώρα ζω σε μια κόλαση. Μου μιλάει άσχημα, με βρίζει, με μειώνει και όταν του πω τέλος μου λέει ότι πρωί πρωί θα περάσει μια βολτίτσα από το μαγαζί του συντρόφου μου. Κι έτσι εγώ ξανασκύβω το κεφάλι παρακαλώντας τον να μην το κάνει. Μέχρι και συγγνώμη με βάζει να του ζητάω σε στιγμές που πρέπει αυτός να μου ζητήσει. Κι όταν τον ρωτάω γιατί το κάνει αυτό, μου λέει ότι θέλει να μου δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι. Και ότι θα του ζητάω συγγνώμη όποτε γουστάρει. Δυστυχώς κατάλαβα πολύ αργά την αξία του συντρόφου μου και θα ήθελα έστω κι ας μην το ξέρει να του ζητήσω ένα πάρα πάρα πολύ μεγάλο συγγνώμη. Θέλω ειλικρινά μια καλή, χρήσιμη συμβουλή. Δεν ξέρει κανείς για αυτή την παράλληλη σχέση άλλα προσπαθώ με νύχια και με δόντια να ξεφύγω και δεν μπορώ. Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να κάνει κακές σκέψεις για τον ίδιο μου τον εαυτό και τρελαίνομαι. Δεν μπορεί εγώ, να έχω φτάσει σε αυτό το σημείο. Ήμουν 1000% λάθος σε όλα, ένα λάθος έκανα κι εγώ στην ζωή μου και το πληρώνω πολύ ακριβά τώρα. Αν χάσω τον σύντροφο μου θα τρελαθώ. Δεν του αξίζω, το βλέπω καθημερινά αλλά δεν μπορώ να κάνω ούτε μπρος, αλλά ούτε και πίσω... Βοηθήστε με σας παρακαλώ…

Καταλαβαίνω ότι αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε αδιέξοδο. Καταλαβαίνω επίσης ότι δεν θα αποφασίζατε ποτέ να κάνετε αυτή τη σχέση, αν γνωρίζατε ότι θα κατέληγε να σας κάνει τη ζωή τόσο δύσκολη. Είναι πράγματι αρκετά σκληρό και γκροτέσκο το παιχνίδι που σας αναγκάζει ο φίλος σας να παίζετε εδώ και τόσους μήνες, αλλά εδώ που έχουν φτάσει πια τα πράγματα, δεν βγάζετε και τίποτα αναθεματίζοντας την κακή σας τύχη και κατηγορώντας τον εαυτό σας. Αυτό που προέχει είναι να απεμπλακείτε άμεσα από αυτή την αλλόκοτη εξάρτηση και να ξαναβρείτε την ησυχία σας.

Εάν βέβαια οι απειλές του αποδειχθούν αξιόπιστες, ίσως να μην καταφέρετε να ξεφύγετε από τον εκβιασμό χωρίς μεγάλες απώλειες. Αλλά ακόμη κι έτσι αξίζει τον κόπο. Αρχίστε να εξοικειώνεστε σιγά σιγά με το σενάριο που περισσότερο φοβάστε, να αποκαλυφθεί δηλαδή όλη αυτή η κατάσταση στον σύντροφό σας και στον κύκλο σας. Θα είναι σίγουρα πολύ δυσάρεστο, αλλά συγχρόνως και πολύ ανακουφιστικό, εφόσον θα απαλλαγείτε από την άχαρη υποταγή στην οποία έχετε υποχρεωθεί τον τελευταίο χρόνο.

Και επιπλέον θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την κατάσταση πιο καθαρά, όταν καταλαγιάσει ο πρώτος πανικός σας. Διότι υπό την επήρεια της τωρινής σας αναστάτωσης είστε επιρρεπής σε διαστρεβλώσεις. Επειδή έχετε ενοχές, παρουσιάζετε μια απόλυτα εξιδανικευμένη εικόνα για τον σταθερό σας σύντροφο και μια καρικατούρα άμυαλης και επιπόλαιης για τον εαυτό σας. Και επειδή έχετε τρομοκρατηθεί, αποδίδετε στον «παράνομο» φίλο σας πολύ περισσότερη ισχύ από αυτή που ίσως πραγματικά διαθέτει.

Αλλά όλα αυτά είναι έργα της φαντασίας σας. Οι χαρακτήρες της πραγματικότητας είναι πάντα πιο σύνθετοι και οι επιλογές τους έχουν νόημα, ακόμη κι όταν τους κακοχαρακτηρίζουν. Επιπλέον, αυτά που νιώθουμε εκ των υστέρων για τις επιλογές μας, εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό και από το την παρατήρηση των άλλων.

Παράδειγμα: Φανταστείτε ότι είστε σε μια καφετέρια με μια φίλη σας και κουτσομπολεύετε έναν κοινό σας γνωστό. Κατά βάθος τον συμπαθείτε και οι δύο, οπότε δεν χάλασε και ο κόσμος που διασκεδάζετε λίγο εις βάρος του, εφόσον ούτως ή άλλως δεν θα το μάθει ποτέ. Φανταστείτε τώρα ότι την ώρα που τα λέτε, ο κοινός σας γνωστός ξεπροβάλλει από μια γωνία και σας κοιτάζει απογοητευμένος, γιατί χωρίς να τον έχετε προσέξει έχει ακούσει όλη τη συζήτηση. Δεν θα νιώσετε ενοχές; Φυσικά. Η ενοχή είναι κοινωνικό συναίσθημα.

«Ένα λάθος έκανα κι εγώ στη ζωή μου και το πληρώνω πολύ ακριβά», παραπονιέστε. Και δικαίως. Διότι ναι μεν κάνατε ένα λάθος, αλλά οι συνέπειες δεν θα ήταν τόσο σοβαρές αν δεν είχατε την ατυχία να πέσετε σε έναν άνθρωπο που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.