Ο., 16 ετών: Έχω την πρώτη μου σχέση με ένα αγόρι (19 ετών)! Το είπα στους δικούς μου κι αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν η αντίδραση της μητέρας μου. Ενώ όλοι έλεγαν ότι είναι κάτι φυσιολογικό, αυτή μου έλεγε πως είμαι μικρή, πως θέλει να ζήσω τη ζωή μου, να βγαίνω, να γνωρίσω κι άλλα παιδιά και να μην κολλήσω με αυτόν και δεν έχω χρόνο και μυαλό για άλλα θέματα. Εγώ ωστόσο, όσο παράξενο κι αν φαίνεται τον αγαπάω, τον εμπιστεύομαι και θέλω να είμαι μαζί του, γιατί τον ήθελα και με ήθελε κιόλας έναν ολόκληρο χρόνο! Τελικά τα φτιάξαμε με αυτόν και είμαστε μαζί κοντά τρεις μήνες. Η μαμά μου κάνει μούτρα, μου φωνάζει και δεν το έχει χωνέψει ακόμη (είναι η πρώτη μου σχέση!). Αυτός είναι φοιτητής στις Σέρρες κι έρχεται μόνο για Παρασκευή και Σάββατο, τις οποίες μέρες και δεν βλεπόμαστε πολύ, γιατί δεν με αφήνει η μαμά μου και δεν βγαίνουμε και πάντα. Τι μπορώ να κάνω για να ηρεμήσει και να είμαι κι εγώ πιο καλά; Επίσης, θέλω να ολοκληρώσω τη σχέση μου (όχι ακόμη βέβαια, αλλά ούτε και σε κανένα χρόνο) και φοβάμαι τι θα πει η μαμά μου αν το μάθει (από το check-up που κάνουμε κάθε χρόνο και πάω στον γυναικολόγο, το αν είμαι παρθένα ή παίρνω αντισυλληπτικά θα φαίνεται στις εξετάσεις;). Και τέλος, άντε και δεν κάνω τίποτα για ένα χρόνο, δεν θα πιστέψουν οι δικοί μου ότι δεν έκανα τίποτα! Θέλω τη βοήθειά σας, σας παρακαλώ. Έρχομαι συνεχώς σε μια σύγκρουση με το τι θέλω εγώ και με το τι μου λέει η μαμά μου ότι πρέπει και είναι σωστό. Ευχαριστώ εκ των προτέρων και θα με βοηθούσατε πολύ αν απαντούσατε σύντομα.
Η ηλικία που τώρα διανύετε αποτελεί ένα σημαντικό μεταβατικό στάδιο για σας, αλλά και μια δοκιμασία για τους δικούς σας. Εσείς πιέζετε για να διευρύνετε την αυτονομία σας και εκείνοι για να διατηρήσουν για λίγο ακόμη τον έλεγχο της ζωής σας – με αποτέλεσμα να μην είναι πάντα σαφές ποιος παίρνει τις αποφάσεις και να δημιουργούνται συγκρούσεις.
Έτσι και με τις τελευταίες εξελίξεις στα ερωτικά σας. Στα 16 σας χρόνια εσείς αισθάνεστε πια έτοιμη να πειραματιστείτε με τις ερωτικές σχέσεις και, εφόσον είναι η πρώτη σας φορά, είναι επόμενο να το κάνετε και με τον ανάλογο ενθουσιασμό. Όμως η μαμά σας δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό σας, αλλά ανησυχεί και προσπαθεί να σας συγκρατήσει - όσο μπορεί - από μια παρορμητική, κατά τη γνώμη της, επιλογή.
Πώς επιλύεται όμως αυτή η αναπόφευκτη, αλλά αγχωτική για όλους, σύγκρουση; Με το πέρασμα του χρόνου και την εξοικείωση, συνήθως. Η μαμά σας θα χαλαρώνει όλο και περισσότερο την επιτήρησή της, όσο θα βλέπει τους φόβους της να διαψεύδονται στην πράξη. Και οι φόβοι της θα διαψεύδονται όσο εσείς θα αποδεικνύεστε άξια της εμπιστοσύνης της, τουλάχιστον όσον αφορά στις συνηθισμένες γονικές απαιτήσεις. Να μην παραμελείτε δηλαδή τις υποχρεώσεις σας και τα ενδιαφέροντά σας, να μην ρισκάρετε την ασφάλειά σας και να μην εκθέτετε τον εαυτό σας σε πολύ αρνητικές εμπειρίες.
Υπάρχουν βέβαια και μη-ρεαλιστικές γονικές απαιτήσεις, που μπερδεύουν τα παιδιά. Για παράδειγμα, η μαμά σας επιμένει να περιορίσετε τις εμπειρίες σας τώρα, ώστε να μπορείτε να κάνετε στο μέλλον τις καλύτερες δυνατές επιλογές, χωρίς δεσμεύσεις. Αλλά θα μπορέσετε να κάνετε καλές επιλογές, αν είστε τελείως άπειρη; Φαντάζομαι πως όχι - και νομίζω ότι αυτό τo γνωρίζει κατά βάθος και η ίδια.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα παραιτηθεί εύκολα από την προστασία σας. Ούτε ότι θα σταματήσει άμεσα να σας πιέζει. Εάν λοιπόν θέλετε να νιώσετε πιο ήρεμη, μην βασίζεστε στη μαμά, αλλά στον εαυτό σας. Μην τρομάζετε από τις αντιδράσεις της. Ακόμη κι αν γίνεται καταπιεστική και γκρινιάρα, το κάνει από ανησυχία και φόβο. Και κλείστε ραντεβού με ένα γυναικολόγο ώστε να ενημερωθείτε υπεύθυνα πάνω στις απορίες σας περί εξετάσεων και αντισύλληψης.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS