Ε.Α., 19 ετών: Είμαι 19 χρονών και είμαστε 1μιση χρόνο περίπου με ένα αγόρι (εκείνος είναι 23) και περνάμε τέλεια! Βέβαια τώρα τελευταία λόγω μαθημάτων δεν βλεπόμαστε τόσο πολύ όσο βλεπόμασταν το καλοκαίρι (το οποίο ήταν και από τα καλύτερα). Μου αρέσει πάρα πολύ, τον αγαπάω, τον θαυμάζω και τα πάμε πολύ καλά σε γενικές γραμμές! Αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι κάτι με διώχνει και με απωθεί αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό...Τις στιγμές που τον βλέπω συνέρχομαι. Τί μπορεί να συμβαίνει; Γιατί τόσα σκαμπανεβάσματα αφού όλα είναι τέλεια; Επίσης νιώθω πάρα πολλά για εκείνον βαθύτερα από αυτά που του έχω εξομολογηθεί αλλά διστάζω να του τα πω επειδή φοβάμαι την αντίδρασή του και επειδή σκέφτομαι το αν είναι σωστό να πω κάτι τόσο σοβαρό… Εκείνος είναι πιο ανέμελος χαρακτήρας και πολλές φορές κάνει πράγματα που με ενοχλούν κάπως (όχι ακραία), χωρίς να το καταλαβαίνει, αλλά μου έχει εξομολογηθεί πολλά πράγματα που νιώθει και εγώ γίνομαι τόσο αυστηρή που καταντάω δύσπιστη...
«Τις στιγμές που τον βλέπω συνέρχομαι». Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό νόημα σε αυτή τη δήλωση – με συνεπαγωγές που επεκτείνονται και πέρα από τη σχέση σας. Ουσιαστικά κάνετε μια νύξη για τον τρόπο που επηρεάζει τα συναισθήματά σας η φαντασία σας. Τα μονοπάτια δηλαδή που παίρνει το μυαλό σας όταν ο φίλος σας δεν είναι εκεί, με αποτέλεσμα να αισθάνεστε ότι κάτι σας διώχνει και σας απωθεί. Μια δυσαρέσκεια που, όπως λέτε, αποσύρεται όταν είστε μαζί του.
Αλλά, όπως μάλιστα επιβεβαιώνεται και από πρόσφατη, πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα του Harvard, όταν το μυαλό περιπλανιέται, πράγματι είναι δυστυχισμένο. Γιατί κάνει σκέψεις για το παρελθόν, προβλέψεις για το μέλλον, ανάλυση ενδεχομένων που ίσως ποτέ δεν θα συμβούν – και κάπως έτσι καταλήγει να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε υποθετικά σενάρια και φαντασιώσεις, αντί για όσα συμβαίνουν στο παρόν και είναι πραγματικά επίκαιρα.
Δύσκολο θα μου πείτε να αποκολληθεί κανείς από τις σκέψεις του και να ζει σε συνθήκες real-time, αλά ζεν φιλόσοφος. Κι όμως αυτό ακριβώς χρειάζεται να προσπαθήσετε, ώστε να μην είστε δέσμια της αυστηρότητας και του φόβου που, όπως αναφέρετε, σας εμποδίζουν να είστε αυθόρμητη και ζεστή με τον φίλο σας. Άλλωστε, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα τίποτα το «τόσο σοβαρό» σε μια ερωτική εξομολόγηση, όσο «βαθιά» κι αν είναι. Μόνο η παράδοση του εγωισμού μας σε κάποιον άλλο, και η ανησυχία μας για το πώς θα αποφασίσει να μας μεταχειριστεί.
Αλλά, αν το καλοσκεφτείτε, τι το τόσο σημαντικό σας έχει προσφέρει ο εγωισμός, εκτός από μια ανάγκη για διαρκή επιφυλακή και μια προδιάθεση προς τη δυσπιστία; Ίσως θα ήταν καλύτερα να δοκιμάσετε κι εσείς μια πιο άνετη προσέγγιση, σαν αυτή του φίλου σας. Για να είναι ανέμελος χαρακτήρας, κάτι θα ξέρει…
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS