Τώρα έχει κάποιο καιρό που όπως λέει πρέπει να δείξει ποιος είναι ο άντρας στην σχέση

Μ.Σ., 27 ετών: Είμαστε 2,5 χρόνια μαζί, συγκατοικούμε από τον πρώτο μήνα. Περάσαμε δύσκολα μέχρι να βρούμε τα χούγια μας παράλληλα είχαμε και την πρώην του να παίρνει και να ζητά να τα ξαναβρούν μέχρι και πριν 1 χρόνο. Είμαι μια κοπέλα που τραβάει τα βλέμματα από όσο παρατηρώ και μου λένε. Κι εκείνος δεν είναι άσχημος, ίσα ίσα. Αλλά όταν συγκατοικήσαμε μου ζήτησε να μην βάφομαι, να μην ντύνομαι όμορφα, να μην φοράω τακούνια να αλλάξω δηλαδή εμένα. Έκανα κάποιες υποχωρήσεις, σε τεράστιο βαθμό όμως. Σταμάτησα κι από την δουλειά μου γιατί ζήλευε. Έκανα ότι ζητούσε και περίμενα να το εκτιμήσει. Τώρα έχει κάποιο καιρό που όπως λέει πρέπει να δείξει ποιος είναι ο άντρας στην σχέση γιατί έχω πολύ δυναμικό χαρακτήρα και μου φέρεται περίεργα. Μια κρύο μια ζέστη. Ντύνεται επιδεικτικά όταν ξεκινά για την δουλειά του κι αν πω κάτι φωνάζει, τάχα νευριάζει. Δεν μπορεί να με τιθασεύσει λέει, γιατί παρόλο που μένω κι εξαρτώμαι οικονομικά από εκείνον δεν έσκυψα το κεφάλι και να δέχομαι ότι πει. Σας παρακαλώ, υπάρχει κάτι δραστικό να κάνω για να καταλάβει ότι είμαι άνθρωπος κι όχι ρομπότ για να εκτελώ διαταγές; Μου τόνιζε κάποια στιγμή ότι η πρώην του και η μάνα του με το που τους έλεγε κάτι το εκτελούσαν χωρίς αντίδραση, μόνο εγώ έχω τέτοια ηλίθια λογική. Χίλια συγγνώμη για τον τρόπο μου αλλά είμαι σε ένταση. Ήμουν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, γέλιο ακόμη και στα δύσκολα και τώρα έχω λιώσει, έχω καταντήσει σκιά του εαυτού μου. Σηκώθηκα κι έφυγα πριν 2 εβδομάδες. Ήρθε με βρήκε μου μίλησε έδειξε κατανόηση. Τον πίστεψα και γύρισα αλλά και τώρα πάλι τα ίδια και χειρότερα... Πείτε μου μια λύση έστω κι άσχημη να δω τα πράγματα και να κάνω ότι πρέπει.

Η, αρκετά  αυταρχική για τα σημερινά δεδομένα, συμπεριφορά του φίλου σας θυμίζει παλαιότερες εκδοχές του ελληνικού ζευγαριού, τότε που ο λόγος του άνδρα ήταν του νόμος και η επιθυμία του διαταγή. Και που η γυναίκα όφειλε να του είναι υπάκουη, φαινομενικά τουλάχιστον, εφόσον τη συντηρούσε. Ένα κακέκτυπο δηλαδή σχέσης, που στην πραγματικότητα έβραζε από δυσαρέσκεια.

Δεν αποκλείεται να ανατράφηκε κι εκείνος σε ένα τέτοιο περιβάλλον και να επηρεάστηκε βαθιά από την οικογενειακή ατμόσφαιρα. Αν είναι όμως έτσι, τότε αυτό είδε, αυτό ξέρει κι αυτό αναβιώνει με σας. Θέλει να του είστε αφοσιωμένη και να τον φροντίζετε – και ποιος δεν το θέλει άλλωστε. Αλλά δεν πιστεύει ότι θα το κάνετε από μόνη σας, αν δεν σας «τιθασεύσει» - για αυτό νιώθει πιο ήσυχος όσο είστε μαντρωμένη, σεμνή και υπάκουη, στα πρότυπα της μαμάς του.

Εσείς όμως δεν θέλετε να καταλήξετε έτσι. Έχετε ήδη δυστυχήσει με αυτή την κατάσταση σε σημείο να αισθάνεστε, όπως μας γράφετε, σκιά του εαυτού σας. Αλλά σε τι ακριβώς ελπίζετε; Οι συνθήκες στη σχέση σας δεν έχουν καλές πιθανότητες να αλλάξουν κι εσείς δεν έχετε τρόπους να αντισταθείτε, εφόσον είστε εξαρτημένη οικονομικά από εκείνον. Προς το παρόν, το μόνο που φαίνεται να φοβάται από σας είναι μήπως τον εγκαταλείψετε. Όμως, όσο θα μεγαλώνετε, οι επιλογές σας θα λιγοστεύουν και όταν δεν θα υπάρχει πια εναλλακτική, θα αναγκαστείτε να υποκύψετε.

Αυτό που προτείνω είναι σε πρώτη φάση να ξαναπιάσετε μια δουλειά. Εφόσον δεν τα βρίσκετε έτσι όπως δοκιμάσατε να μοιράσετε τους ρόλους, καλό είναι να είστε τουλάχιστον οικονομικά ανεξάρτητη. Ώστε, αν πρόκειται να μείνετε μαζί του, να το κάνετε επειδή θέλετε κι όχι επειδή δεν μπορείτε να ζήσετε αλλιώς.