Κ.Κ., 27 ετών: Είμαι τελείως στα χαμένα. Πριν από ένα μήνα έκανα διακοπή κύησης διότι ήταν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και καθαρά για οικονομικούς λόγους, αφού ούτε εγώ ούτε ο σύντροφός μου εργαζόμαστε. Ο σύντροφός μου ήθελε και να το κρατήσουμε και να παντρευτούμε. Νομίζω ότι ήταν τελείως ανώριμο όλο αυτό διότι ποιος θα μας συντηρούσε; Οι γονείς μου να χρωστάνε και εγώ με το σύντροφό μου χωρίς δουλειά. Έτσι έκανα την άμβλωση χωρίς να του πω τίποτα. Από τότε που την έκανα το σκέφτομαι συνεχώς, δεν κοιμάμαι, βλέπω όνειρα, φοβάμαι και μόνο στην ιδέα ότι δεν θα μπορέσω να αποκτήσω ξανά παιδιά. Θέλω σας παρακαλώ να μου πείτε πώς να το χειριστώ.
Από όσο καταλαβαίνω, δεν το αποκλείετε να κάνετε ένα παιδί κάποια στιγμή στο μέλλον. Απλά θα προτιμούσατε να το κάνετε υπό ορισμένες προϋποθέσεις που, όπως μας ενημερώνετε, αυτή την περίοδο δεν πληρούνται. Για αυτό και αποφασίσατε να διακόψετε την εγκυμοσύνη σας – και το κάνατε χωρίς να ενημερώσετε τον φίλο σας που, παρά τις αντιξοότητες, θα ήθελε να κρατήσετε το παιδί.
Η απόφασή σας λοιπόν, μολονότι ορθολογική για τα κριτήριά σας, συναισθηματικά ήταν πολύ δυσάρεστη. Όπως πολλές φορές είναι δυσάρεστος ο ρόλος του ανθρώπου που αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να υποδυθεί τον «σκληρό» ρεαλιστή και να πάρει αποφάσεις που θα απογοητεύσουν τους άλλους. Κι εσείς βρεθήκατε σε αυτήν ακριβώς την άχαρη θέση, την ώρα μάλιστα που χρειαζόσασταν η ίδια υποστήριξη, εν όψει ενός ιατρικά απλού, αλλά ψυχικά επώδυνου χειρουργείου.
Φαίνεται λοιπόν πως πιεστήκατε πολύ για να αντεπεξέλθετε με αποτέλεσμα τώρα να ανακαλύπτετε ότι από όλη αυτή τη διαδικασία δεν βγήκατε αλώβητη, αλλά αρκετά τραυματισμένη. Εκεί παραπέμπει και η αντίδρασή σας, οι επίμονες σκέψεις, η δυσκολία σας να κοιμηθείτε, τα όνειρα, ο φόβος σας ότι δεν θα μπορέσετε να αποκτήσετε στο μέλλον παιδιά. Αυτό που έγινε μοιάζει να σας έχει σοκάρει.
Σε πρώτη φάση λοιπόν, θα βοηθούσε αν δίνατε στον εαυτό σας την ευκαιρία να αναρρώσει. Οι σκέψεις που επανέρχονται σας ενημερώνουν ότι δεν έχετε ακόμη συνθηκολογήσει με αυτό που συνέβη και ότι ίσως σας πάρει λίγο χρόνο μέχρι την επούλωση. Εν τω μεταξύ ζητήστε τη φροντίδα και την υποστήριξη των δικών σας ανθρώπων, κυρίως όσων θεωρείτε ότι μπορούν να σας καταλάβουν. Και από τη δική σας πλευρά, φανείτε επιεικής και μην βασανίσετε πολύ τον εαυτό σας για μια δύσκολη απόφαση που χρειάστηκε να πάρετε.
Σας εύχομαι να νιώσετε σύντομα πολύ καλύτερα. Αλλά αν δείτε ότι ο καιρός περνάει και το στρες επιμένει ή πάει να εγκατασταθεί, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε και σε κάποιον ειδικό.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS