5. Ιανουαρίου 2011 14:33
Τ.Κ., 26 ετών: Έχω πέντε χρόνια σχέση μ’ ένα αγόρι υπέροχο που αγαπιόμαστε τρελά και αισθάνομαι πολύ τυχερή που τον έχω - μιλάει στην καρδιά μου και εγώ στην δική του. Θέλει να αρραβωνιαστούμε ενώ εγώ δεν βρίσκω το λόγο. Αυτό γίνεται για δυο χρόνια τώρα. Όλο το καθυστερώ αλλά έφτασε ο χρόνος που θα πρέπει να πάρω μια οριστική απόφαση! Θεωρώ ότι είμαι αρκετά μικρή και εκείνος είναι μόλις 32! Είχα φόβο της δέσμευσης νομίζω ότι αν δεν υπάρχει λόγος σοβαρός όπως το να κάνεις παιδί ή άλλες καταστάσεις ο γάμος δεν χρειάζεται. Είμαι αρκετά κοινωνική και επικοινωνιακή. Μ’ αρέσει να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους και ενώ έχω αρκετούς φίλους και το σύντροφο μου που έχουμε μια καλή επικοινωνία και υγιή σχέση, αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνώ και με άλλους/ες μέσω υπολογιστή και fb - δεν έχω δει ποτέ κανέναν ερωτικά απλά σαν μια μορφή επικοινωνίας… Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Πάντα αυτοί οι άνθρωποι μπαίνουν για λίγο στη ζωή μου αλλά θέλουν κάτι άλλο από εμένα και έτσι φεύγουν ένας ένας και με στεναχωρεί που όταν κάποιος δεν κάνει αυτό που θέλεις στην κοινωνία που ζούμε ξεχνάς τα πάντα και τον διαγράφεις! Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά και σε ένα βαθμό καταλαβαίνω ότι είναι και παράλογα! Απλά βάζω εύκολα ανθρώπους στην καρδιά μου και πληγώνομαι πολύ όταν φεύγουν… και δεν καταλαβαίνω τι κενό έχω και πρέπει να γίνεται αυτό κάθε φορά ούτε πώς να μην δίνω την καρδιά μου σε ανθρώπους που νιώθω ότι την έχουν ανάγκη! Γράφω απλά τις σκέψεις μου και τίποτα περισσότερο και συγγνώμη αν γίνομαι δυσνόητη σε μερικά σημεία αλλά βρίσκομαι σε σύγχυση!
Ας βαφτίσουμε αυτό που αισθάνεστε ως «σύνδρομο στημένης λεμονόκουπας». Είστε άνθρωπος κοινωνικός, επικοινωνιακός και διαθέσιμος απέναντι σε όλους όσους νιώθετε ότι σας έχουν ανάγκη. Προσφέρετε την προσοχή σας αφειδώς και δεν κακοκαρδίζετε κανέναν. Δεν έχετε ισχυρά προσωπικά κίνητρα, σας αρκεί να θέλει ο άλλος για να θελήσετε κι εσείς.
Από την άλλη κάποιοι παρερμηνεύουν τη δεκτικότητά σας ως ενδεχόμενη ερωτική διαθεσιμότητα και σπεύδουν να σας πιάσουν την κουβέντα εκεί στο Facebook, μόνο για να διαπιστώσουν ότι τελικά δεν σας ενδιαφέρει το φλερτ, αλλά γενικότερα η επικοινωνία. Και τότε φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλον και σας ξεχνάνε. Και εσείς πληγώνεστε διαπιστώνοντας ότι σε αντίθεση με σας, έχουν πολύ συγκεκριμένα κίνητρα και επιθυμίες - και βάσει αυτών πορεύονται.
Επιτρέψτε μου όμως να πάρω λίγο το μέρος τους. Δεν νομίζω ότι είναι δα και τόσο στενάχωρο που όσοι γνωρίζετε και συναναστρέφεστε έχουν κίνητρα κι επιθυμίες. Όλοι έχουμε περιορισμένο χρόνο και περιορισμένη ενέργεια και είναι λογικό να την διαθέτουμε επιλεκτικά. Άλλωστε, όταν γνωρίζουμε τι θέλουμε, η ζωή γίνεται απλούστερη γιατί γνωρίζουμε επίσης τι να κάνουμε ή που να απευθυνθούμε για να το βρούμε.
Το σημαντικό ερώτημα λοιπόν είναι: εσείς γνωρίζετε τι θέλετε; Διότι αυτή η ισχυρή ανάγκη σας να αφιερώνεστε στους άλλους θα μπορούσε εύκολα να σας μπερδέψει. Και σε προέκταση να αποτελέσει πηγή απογοήτευσης και κόπωσης. Άλλωστε σκεφτείτε: δεν θα μπορούσε να είναι η απουσία δικής σας επιθυμίας που δημιουργεί τελικά «το κενό»;
Αν όλα αυτά σας κάνουν κάποιο νόημα, θα βοηθούσε να αποκτούσατε σιγά σιγά αυτό που λέμε «κριτήριο». Δεν είναι εύκολο εάν δεν το έχετε συνηθίσει, αλλά γίνεται. Αρκεί να εισακούσετε και τις δικές σας προτιμήσεις με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύετε για τους άλλους. Θα νιώσετε σίγουρα πολύ καλύτερα και θα διευκολυνθείτε και με τις αποφάσεις σας. Πάρτε για παράδειγμα τον αρραβώνα που σας προτείνει ο φίλος σας: εκείνος θέλει, εσείς θέλετε; Είναι τόσο απλό.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS