Είναι μια περίοδος με οικονομικά προβλήματα και καμία στήριξη από το φιλικό μου περιβάλλον...

Δ.Μ., 24 ετών: Γεια σας. Είχα μια σχέση ενός έτους με έναν 28χρονο. Ήταν μια πολύ αρμονική και τρυφερή σχέση, ταιριάζαμε σε όλα τα επίπεδα και μάλιστα κάναμε κοινά σχέδια για το μέλλον. Πάνω στον χρόνο, τον Μάρτιο που μας πέρασε, με χώρισε ξαφνικά γιατί δεν ένιωθε πια ερωτευμένος. Πόνεσα πολύ τότε, πέρασα μια μεγάλη περίοδο στεναχώριας και ξαναστάθηκα στα πόδια μου 5-6 μήνες μετά τον χωρισμό. Στο ενδιάμεσο διατηρούσαμε μια διακριτική φιλική επαφή, αλλά χωρίς ερωτικές προθέσεις και από τις δύο πλευρές. Ώσπου πριν ένα μήνα μου αποκάλυψε ότι του λείπω πολύ και θα ήθελε να ξαναδοκιμάσουμε την σχέση μας. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτός θα έμπαινε στρατό σε δύο βδομάδες... Δεν ξέρω πώς το διανοήθηκα και το έκανα αυτό, αλλά συμφώνησα. Περάσαμε κάποιες εκπληκτικές μέρες, σαν να μην είχαμε χωρίσει ποτέ και ακόμα καλύτερα. Το θέμα του στρατού το είχαμε αφήσει στο «βλέποντας και κάνοντας». Βγαίναμε με κοινούς μας φίλους σαν ζευγάρι, ο ίδιος εκδήλωνε συνέχεια σε μένα και τους δικούς μου ανθρώπους πόσο ερωτευμένος και ευτυχισμένος νιώθει πάλι μαζί μου, οπότε θεώρησα ότι η επανασύνδεσή μας πέρασε το τεστ και θα μέναμε μαζί. Κάποιες μέρες πριν φύγει πρότεινα να κάνουμε και την κουβέντα του στρατού έτσι για τα τυπικά. Η αντίδρασή του με σόκαρε. Μου είπε ότι δεν υφίσταται καν κουβέντα γιατί απλά οι σχέσεις στον στρατό δεν πετυχαίνουν. Ότι δεν αρκεί το ότι με αγαπάει. Ότι είμαι ρομαντική και φαντασιόπληκτη. Και ότι στο κάτω κάτω αν ήθελε να είμαστε κανονικά μαζί και όχι για δύο βδομάδες δεν θα το άφηνε να αιωρείται και θα το ξεκαθάριζε από την αρχή. Και εκεί έληξε το όλο θέμα. Από τότε ενώ φαινομενικά η καθημερινότητά μου κυλάει καλά και ασχολούμαι με άλλα για να ξεχνιέμαι, μέσα μου νιώθω ότι είμαι σε κακό χάλι. Τη μια στιγμή νιώθω οργή για αυτό που έκανε. Την άλλη νιώθω αηδία για τον εαυτό μου που επέτρεψα να με χρησιμοποιήσει έτσι. Μετά τον δικαιολογώ ότι όντως δεν μου ξεκαθάρισε κάτι και εγώ φταίω για όλα. Παρόλα αυτά δεν καταλαβαίνω την στάση του και έχω γεμίσει απορίες. Σίγουρα αντιλαμβάνομαι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει για μένα, αλλά συνεχίζω να ελπίζω ότι θα το μετανιώσει. Όλα αυτά τα μπερδεμένα συναισθήματα με τρελαίνουν. Τι να κάνω; Όχι για την σχέση μου με τον ίδιο, γιατί αυτή είναι καμένο χαρτί, αλλά για τον εαυτό μου. Κάθε μέρα που περνάει νιώθω χειρότερα από την προηγούμενη. Δυστυχώς είναι μια περίοδος με προβλήματα οικονομικά και καμία στήριξη από το φιλικό μου περιβάλλον και δεν έχω πολλές διεξόδους διασκέδασης. Δεν αντέχω άλλο να νιώθω τόσο στεναχωρημένη.

Ακούγεται πράγματι πολύ απογοητευτικός ο τρόπος που χωρίσατε με τον φίλο σας λίγο πριν ξεκινήσει τη θητεία του. Αν μάλιστα σκεφτείτε ότι είναι η δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο χρόνο που καλείστε να τον ξεπεράσετε, δεν είναι να απορείτε που αισθάνεστε ολίγον ράκος.

Αλλά, ακόμη κι αν οι συναισθηματικές μεταπτώσεις που μας περιγράφετε σας ταλαιπωρούν και σας μπερδεύουν, τουλάχιστον μπορείτε να είστε ικανοποιημένη ότι ξέρετε και τι θέλετε και τι αισθάνεστε. Κάτι που δεν θα μπορούσε να πει κανείς με βεβαιότητα και για τον φίλο σας, που μοιάζει να συμπεριφέρεται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που δηλώνει πως νιώθει. Ποιος ξέρει, ίσως να φταίει ο στρατός.

Επόμενο είναι πάντως να μην τον καταλαβαίνετε και να γεμίζετε απορίες. Μετά από μια τέτοια θερμή επανασύνδεση ο καθένας στη θέση σας θα είχε παρόμοιες προσδοκίες με τις δικές σας, όσο κι αν εκείνος εκπλήσσεται και σας προσάπτει φαντασιοπληξία. Δεν είναι η ιδέα σας, αλλά υπάρχει μια πραγματική ασάφεια στη συμπεριφορά του, όπως μας την περιγράφετε, για την οποία μοιάζει να μην φταίτε καθόλου εσείς. Με το δίκιο σας λοιπόν θυμώνετε και στεναχωριέστε.

Το μόνο που φαίνεται περίεργο και υπερβολικό, είναι η αηδία που λέτε ότι νιώθετε για τον εαυτό σας, απλά και μόνο επειδή σκεφτήκατε να του δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι το τόσο απεχθές υπάρχει σε αυτό. Είχατε την εντύπωση ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρετε και είπατε να δοκιμάσετε - απλά πέσατε έξω. Αυτό ήταν όλο. Πολύ συνηθισμένο, καθόλου αηδιαστικό.

Όσο για τα υπόλοιπα που αναφέρετε, τη μοναξιά σας και τις οικονομικές δυσκολίες – αυτά, ναι, είναι πιο πραγματικά προβλήματα. Ίσως μάλιστα εξηγούν εν μέρει και για ποιο λόγο πήρατε τόσο βαριά τον χωρισμό σας. Εάν είχατε μια μεγαλύτερη οικονομική ευχέρεια και ένα υποστηρικτικό δίκτυο φίλων, θα νιώθατε πιο ασφαλής και δεν θα βασίζατε όλες σας τις ελπίδες στην επανασύνδεση με τον φίλο σας, ούτε θα νιώθατε τόσο στεναχωρημένη που απέτυχε.

Είναι όντως δύσκολο να βρίσκει κανείς το κουράγιο για να ανταπεξέλθει σε συσσωρευμένες δυσκολίες, χωρίς να έχει και αρκετά αποθέματα υποστήριξης. Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, είναι μια πρόκληση. Αλλά όπου υπάρχουν προκλήσεις, υπάρχουν και προϋποθέσεις για δημιουργία και εξέλιξη. Επιστρατεύστε λοιπόν το χιούμορ σας και βάλτε μερικούς στόχους ώστε να βελτιώσετε τη ζωή σας. Μπορείτε να σκέφτεστε κάτι όπως: «Είχα σχέση με έναν περίεργο τύπο, που ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί μου που επέμενε να χωρίσουμε. Άστο καλύτερα. Ας βρω μια-δυο δουλειές να βγάζω λεφτά και κανένα χόμπι να ξεσκάω και βλέπουμε». Με λίγο κόπο και οργάνωση, σε λίγο καιρό θα διεκδικείτε τη ζωή σας με τους δικούς σας όρους και από πολύ καλύτερη θέση.