Ε.Γ., 30 ετών: Είμαστε 1μιση χρόνο μαζί. Εγώ είμαι 30 και αυτός 37. Με αγαπάει και με θέλει πολύ, το δείχνει συνεχώς και το λέει. Θέλει να με γνωρίσει στους γονείς του και να παντρευτούμε, δεν μου έχει κάνει πρόταση ακόμη, αλλά το συζητάει. Είμαστε πάρα πολύ καλά μαζί και ταιριάζουμε σε όλους τους τομείς. Όμως, εδώ και λίγο καιρό είδα στο κινητό του μηνύματα από μια άλλη, μια 24 χρονών. Έχουν καθημερινή επικοινωνία, αποκαλούν ο ένας τον άλλο μωρό μου και βρήκα και βιντεοκλήσεις. Τη γνώρισε πριν από 5μιση μήνες, είναι πολύ μακριά αυτή και αποκλείεται να βρίσκονται. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να του το πω ότι τα βρήκα, θα νευριάσει, αν πάλι δεν το πω, μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση; Και γιατί το κάνει αυτό; Τι κερδίζει; Γιατί με κοροιδεύει τόσους μήνες; Αγχώνεται με την ιδέα του γάμου; Έχει πάρα πολλά προβλήματα εδώ και πολύ καιρό, οικονομικής φύσης. Ενώ έχει μια πολύ καλή δουλειά και πληρώνεται αδρά, πήρε ένα ρίσκο πριν από κάτι χρόνια και δεν του βγήκε. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, με αποτέλεσμα να υπάρχει πιθανότητα να χάσει τα πάντα. Δεν με πειράζει αυτό. Αυτή κατάσταση του έχει σπάσει τα νεύρα, δεν μπορεί να ηρεμήσει, αλλά μαζί μου είναι μια χαρά. Βοήθεια σας παρακαλώ. Ειλικρινά, είμαι χάλια. Πονάω…
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά που μας γράφετε ψάχνοντας για σημάδια θυμού, αλλά δεν βρίσκω πουθενά. Κι όμως, το αναμενόμενο θα ήταν να έχετε θυμώσει έχοντας ανακαλύψει ότι ο φίλος σας έχει ερωτικά συναισθήματα για μια άλλη γυναίκα. Πολύ περισσότερο μάλιστα εφόσον γνωρίζετε εκνευριστικά πολλές λεπτομέρειες τόσο για εκείνη, όσο και για την επικοινωνία τους και τον τρόπο που προσφωνούν ο ένας τον άλλο.
Από την άλλη, εξίσου αναμενόμενο είναι να νιώθετε ότι η σχέση σας απειλείται και ότι κινδυνεύετε να τον χάσετε. Και πράγματι, ενώ ο θυμός απουσιάζει, ο φόβος είναι διάχυτος σε όλα όσα σκέφτεστε και αναρωτιέστε για αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση. Είναι μάλιστα τόσο κυρίαρχος που καταλήγει να εξουδετερώνει κάθε άλλη, πιο ενεργητική αντίδραση και να σας παραλύει μήνες τώρα σε μια κατάσταση παθητικής αναμονής.
Στο μεταξύ, για να καταφέρνετε να παραμένετε σε αυτή την κατάσταση, καταλαβαίνετε ότι χρειάζεται να προσπαθείτε συνεχώς. Αφενός για να εφευρίσκετε διάφορες δικαιολογίες για τη συμπεριφορά του φίλου σας και αφετέρου για να συγκρατείτε τα δικά σας πιο επιθετικά, άρα και «επικίνδυνα» για τη σχέση συναισθήματα.
Μήπως όμως το παρακάνετε; Η πραότητα και η κατανόηση είναι φυσικά θετικές ιδιότητες, αλλά μέχρις ενός σημείου – το οποίο εσείς μοιάζετε να έχετε ξεπεράσει. Δεν αναγνωρίζετε στον εαυτό σας κανένα δικαίωμα στην αγανάκτηση, που θα ήταν εδώ που τα λέμε δίκαιη. Ίσα ίσα, αντί να απαιτήσετε εξηγήσεις, προετοιμάζετε κιόλας την απολογία σας σε περίπτωση που ο φίλος σας μάθει ότι γνωρίζετε και νευριάσει (!).
Δεν έχω καμία πρόταση για τη σχέση σας – είναι ευθύνη δική σας και του φίλου σας να πάρετε τις αποφάσεις. Αλλά αν είστε τόσο χάλια, αν πονάτε και ζητάτε βοήθεια, πρώτα πρώτα χρειάζεται να βγείτε από αυτό το τέλμα της «καλοσύνης» και να αναγνωρίσετε ότι έχετε θυμώσει. Ο σεβασμός δεν θα σας χαριστεί, αν δεν τον απαιτήσετε.
Βρείτε: Κινηματογράφους, Εστιατόρια, Πίστες
RSS