Να ρωτήσω πώς αισθάνεται για μένα;

Α.Φ., 34 ετών: Καλησπέρα. Είμαι 34 ετών, εμφανίσιμη και κοινωνική, αλλά αρκετά ανασφαλής με τους άνδρες. Συχνά με ελκύουν οι άνδρες που δεν μου "παραδίνονται" συναισθηματικά αλλά διατηρούν κάποια απόσταση. Έτσι και τώρα, βγαίνω εδώ και 3 μήνες με έναν άνδρα 41 ετών. Βγαίνουμε κάθε Σάββατο και μετά κοιμόμαστε μαζί και καμιά φορά μπορεί να συναντηθούμε και μέσα στην εβδομάδα κατόπιν δικής μου παρότρυνσης. Τηλεφωνιόμαστε σχεδόν καθημερινά εναλλάξ, μια ο ένας και μια ο άλλος. Εκείνος εργάζεται πολύ και είναι πιεσμένος και αγχωμένος γιατί η εταιρεία που εργάζεται μπορεί να κλείσει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μου δίνει την τρυφερότητα και το ενδιαφέρον που θα ήθελα. Επίσης το πρόβλημα είναι ότι φοβάμαι να διεκδικήσω παραπάνω προσοχή και φοβάμαι να τον ρωτήσω τι αισθάνεται για μένα, γιατί δεν ξέρω τι θα ακούσω... Γενικά αισθάνομαι ότι εγώ προσπαθώ περισσότερο για αυτή τη σχέση και μολονότι είναι δεκτικός, είναι και πολύ συγκρατημένος. Το ερώτημα είναι λοιπόν το εξής: Να ρωτήσω πώς αισθάνεται για μένα; Ή να κάτσω να βράσω στο ζουμί μου; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Παρόλη την ανασφάλειά σας, οι άνδρες που σας ελκύουν είναι, λέτε, αυτοί που διατηρούν μια απόσταση και δεν σας «παραδίνονται» συναισθηματικά – όπως ο συγκεκριμένος με τον οποίο βγαίνετε εδώ και τρεις μήνες. Περίεργο βέβαια να δηλώνετε μια τέτοια προτίμηση, αν σκεφτείτε ότι λίγο παρακάτω την αναιρείτε και παραπονιέστε ότι δεν σας δίνει το ενδιαφέρον και την τρυφερότητα που θα θέλατε.

Οπότε, για να ανακεφαλαιώσουμε, εάν δείχνει ότι σας θέλει δεν σας ελκύει, ενώ αν δείχνει ότι δεν σας θέλει, σας ελκύει μεν σε πρώτη φάση, αλλά με την προοπτική κάποια στιγμή να αναθεωρήσει και να σας το δείξει. Είναι αρκετά συγκρουσιακό το σκεπτικό σας και ίσως αξίζει να σας απασχολήσει ο τρόπος που καταλήγετε να μπερδεύεστε τόσο πολύ με τις σχέσεις σας - αλλά δεν είναι αυτό που ρωτάτε.

Για να πάμε λοιπόν και στο ερώτημά σας, στην παρούσα φάση η αγωνία σας είναι να μάθετε πώς αισθάνεται και αν τελικά ενδιαφέρεται. Αναρωτιέστε λοιπόν: να τον ρωτήσω ευθέως, ρισκάροντας να ακούσω μια απάντηση που θα με δυσαρεστήσει, ή «να κάτσω να βράσω στο ζουμί μου»;

Η δική μου γνώμη είναι πως δεν υπάρχει λόγος να περιμένετε από τον άλλο να ανοίξει τα χαρτιά του, όταν μπορείτε να πάρετε την πρωτοβουλία και να ανοίξετε εσείς τα δικά σας. Υπάρχει βέβαια κι εδώ κάποιο ρίσκο – να μην ανταποκριθεί στην ερωτική σας εξομολόγηση με τον τρόπο που θα επιθυμούσατε. Σίγουρα όμως θα μπορέσει να εκτιμήσει το θάρρος στην έκφραση των συναισθημάτων σας. Ή ακόμη και να παραδειγματιστεί.