Nα είσαι με κάποιον που πραγματικά είσαι ερωτευμένος και να δουλέψεις για να ταιριάξεις ή να είσαι με κάποιον που ταιριάζεις και να αφήσεις τον χρόνο να φέρει τα συναισθήματα;

Ν.Μ., 19 ετών: Γεια σας! Ήμασταν μαζί ένα χρόνο, αυτοκόλλητοι σχεδόν. Ήμουν πολύ ερωτευμένη και όπως φάνηκε το ίδιο κι εκείνος. Γενικά ήμασταν τέλεια. Όμως κάποιας στιγμή ένιωσα πνιγμένη, πιεσμένη. Ένιωθα πίεση απ 'τα πάντα γύρω μου και η δική του συνεχής γκρίνια με εξουθένωνε! Πίστεψα ότι απλά μου τελείωσε και αποφάσισα να το τελειώσω για να μη φθαρεί και γίνουμε και οι δυο τελείως ράκος. Τώρα έχει περάσει ένας μήνας περίπου κι ενώ δεν είχαμε καμία επαφή έτυχε να βρεθούμε και να πάμε για ένα καφέ και τελικά να περάσουμε τη μέρα μαζί. Και όλα ήταν πάλι όμορφα και ήρεμα. Όμως στο μεταξύ έχει εμφανιστεί κάποιος άλλος στη ζωή μου που με θέλει πολύ και νιώθω ότι ταιριάζουμε, όμως τουλάχιστον ακόμη δε νιώθω τόσο δυνατά πράγματα. Είναι προτιμότερο να είσαι με κάποιον που πραγματικά είσαι ερωτευμένος και να δουλέψεις για να ταιριάξεις ή να είσαι με κάποιον που ταιριάζεις και να αφήσεις τον χρόνο να φέρει τα συναισθήματα;

Εάν υπήρχαν σαφείς και απόλυτες απαντήσεις σε ερωτήσεις σαν τη δική σας, θα απουσίαζαν ίσως τα διλλήματα και οι προβληματισμοί που καμιά φορά στερούν τις σχέσεις μας από την ανεμελιά τους. Αλλά δεν υπάρχουν. Είναι δύσκολο να προβλέψετε ποια επιλογή θα ήταν καλύτερη, όταν είναι τόσο πολλοί οι παράγοντες που συμβάλλουν στην επιτυχία των σχέσεων. Για αυτό και δεν ωφελεί να μπερδεύεστε με λογικές αναλύσεις.

Όσο επιμένετε να σταθμίζετε τα υπέρ και τα κατά της κάθε περίπτωσης, δεν θα αποφεύγετε την αμφιβολία - και κάθε φορά που θα τείνετε να κατασταλάξετε σε μια επιλογή, η άλλη θα σας φαίνεται ελκυστικότερη. Συνεπώς, για να βρείτε μια διέξοδο από την ασάφεια, είναι προτιμότερο να εμπιστευτείτε τα συναισθήματά σας - που προσδίδουν διαφορετικό ειδικό βάρος στις επιλογές, ακόμη κι όταν η λογική καταλήγει σε ισοδυναμία.

Από την άλλη βέβαια, ποιος είναι τόσο σοφός ώστε να αντιλαμβάνεται ακριβώς πώς νιώθει και να πορεύεται αναλόγως; Αυτή η πνιγηρή αίσθηση π.χ. που σας προέτρεψε, όπως λέτε, να το τελειώσετε πριν φθαρείτε και γίνετε και οι δύο ράκος, θα μπορούσε να έχει κινητοποιηθεί από φόβους εγκατάλειψης – κάτι όπως «αφού η σχέση μας καταρρέει, ας τον αφήσω πρώτη εγώ, πριν με αφήσει εκείνος». Αλλά αυτή είναι μόνο μια υπόθεση – που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι άστοχη. Δεν αποκλείεται, διαισθητικά, να κάνατε μια σωστή επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η επιλογή σας αμφισβητήθηκε από τις ίδιες τις εξελίξεις και μετά από λίγο, με την εμφάνιση του νέου σας θαυμαστή, βρεθήκατε να αντιμετωπίζετε μια κατάσταση ακόμη πιο περίπλοκη από αυτή που αφήσατε. Εαν όμως αυτό που τελικά σας δυσκολεύει είναι η συνθετότητα, τότε ίσως το αντίδοτο που αναζητάτε να βρίσκεται στην απλοποίηση.

Δεν θα υποστήριζα ότι είναι το πιο ειλικρινές, αλλά είναι οπωσδήποτε το λιγότερο επώδυνο, να μην αφήνετε τις ιστορίες σας ημιτελείς.