Δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα τι μου φταίει...

Χ.Μ., 23 ετών: Είμαι 23 ετών, είχα ερωτικές σχέσεις στο παρελθόν όχι όμως κάτι ουσιαστικό. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν εμπιστεύομαι τους άνδρες, πως θα μπορούσα να το δω λίγο διαφορετικά; Μήπως ο χωρισμός των γονιών μου (ήμουν 5 ετών), μου κοστίζει ακόμα; Επίσης η συμπεριφορά μου απέναντι στους άνδρες είναι είτε παρορμητική είτε αποστασιοποιημένη δηλαδή "κουμπωμένη" και πριν γνωρίσω καλά τον άνδρα που μου αρέσει μπορεί να κοιμηθώ μαζί του στην αρχή της γνωριμίας και μετά τα πράγματα είναι απογοητευτικά για μένα γιατί τελειώνει όλο αυτό πολύ γρήγορα. Πώς μπορώ όλες τις φαντασιώσεις - ψευδαισθήσεις που έχω όταν γνωρίζω κάποιον να τις βάζω πέρα και να λειτουργώ πιο λογικά σύμφωνα με την πραγματικότητα; Δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα τι μου φταίει και δεν μπορώ να επικοινωνήσω με κάποιον που μου αρέσει ισότιμα, χαλαρά και ισορροπημένα. Ευχαριστώ.

Το πρόβλημά σας, λέτε, είναι ότι δεν μπορείτε να χαλαρώσετε και να αφεθείτε σε μια άνετη επικοινωνία με τους άνδρες, διότι δεν τους εμπιστεύεστε. Υποψιάζεστε όμως ότι η δυσπιστία σας οφείλεται περισσότερο σε δικές σας σκέψεις και φαντασιώσεις - που συγχέονται με τις παρατηρήσεις σας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δυσκολεύεστε να διακρίνετε τι είναι τελικά πραγματικό. Έτσι πορεύεστε χωρίς αξιόπιστο κριτήριο, με αποτέλεσμα άλλοτε να αποστασιοποιείστε και να συγκρατείστε και άλλοτε να παρασύρεστε σε παρορμητικές συμπεριφορές. Και αναρωτιέστε μήπως ο χωρισμός των γονιών σας στα πέντε σας χρόνια έχει παίξει τον ρόλο του.

Αλλά έχω την εντύπωση όσα λέτε και όσα λέω είναι ένας τρόπος για να λέμε πολλά χωρίς να λέμε τίποτα. Λένε ότι οι ψυχολόγοι είναι αρκετά προβληματικοί ως θεραπευόμενοι, διότι ο τρόπος που αναφέρονται στον εαυτό τους είναι τόσο γενικός και αφηρημένος που καταλήγει κρυπτικός. Και η δική σας περιγραφή παραπέμπει αρκετά σε αυτό το σύμπλεγμα, καθώς η ορολογία εγχειριδίου που σε πολλά σημεία χρησιμοποιείτε για να εκφράσετε τους προβληματισμούς σας μάλλον συσκοτίζει παρά διαφωτίζει το αίτημά σας.

Το εννοιολογικό πλαίσιο είναι έτοιμο, αλλά δεν είναι παρά ένα σχεδιάγραμμα που χρειάζεται να συμπληρωθεί με τα βιώματά σας για να γίνει συγκεκριμένο και αξιολογήσιμο. Για παράδειγμα, ενώ το διαζύγιο των γονιών είναι μια δυσάρεστη εμπειρία για κάθε παιδί, αποδεικνύεται τραυματική μόνο σε συγκεκριμένες, αρκετά προβληματικές περιπτώσεις. Σε άλλες πάλι, είναι μια δύσκολη αλλά σταθμισμένη απόφαση , που, μακροπρόθεσμα, μπορεί ακόμη και να αποδειχθεί ευνοϊκή για την οικογένεια. Δεν αξιολογείται λοιπόν ο χωρισμός γενικά, αλλά ο χωρισμός των δικών σας γονιών και ο αντίκτυπός που είχε σε εσάς, ειδικά. Το ίδιο και για τις παρατηρήσεις σας περί αξιολόγησης της πραγματικότητας. Το ίδιο και για τις αποστασιοποιημένες και παρορμητικές σας συμπεριφορές.

Πριν ερμηνεύσετε, δοκιμάστε να περιγράψετε.