Είμαι πολύ μπερδεμένη και φοβισμένη επίσης...

Β.Τ., 20 ετών: Νιώθω περίεργα και θέλω να μοιραστώ κάπου αυτά που νιώθω. Είμαι 20 χρονών και από τα 15 μου έχω μια σχέση με έναν άνδρα 11-12 χρόνια μεγαλύτερο μου και είμαστε μαζί. Όταν ξεκίνησε η σχέση ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, έβλεπα τον κόσμο με αλλά μάτια, φανταστείτε πως δεν είχα φιλήσει άλλον άνδρα, δεν ξέρω αν τον ερωτεύτηκα πραγματικά. Τελειώνοντας τον πρώτο χρόνο περίπου άρχισα να βλέπω διάφορα σημάδια που δεν μου άρεσαν π.χ. τον ενοχλούσε μια κοντή φούστα ή μακιγιάζ επάνω μου. Προσπάθησα να τα παλέψω, μετά άρχισαν οι καβγάδες, μου θύμωνε, είχαμε μπει στο δεύτερο χρόνο και επάνω στον καυγά με χτύπησε, αυτό επαναλήφθηκε αλλά αραιά. Μετά από κάποια έντονα γεγονότα δέχτηκε κάποια πράγματα, αλλά μαλώναμε για αλλά όπως το πόσο καλή νοικοκυρά είμαι και αν του έχω έτοιμο φαγητό. Ήμουν και γύρω στα 18, πανελλαδικές, άγχος και μετά πέρασα κοντά και αφοσιώθηκα σε αυτόν αλλά χωρίς καθημερινά να ''φροντίζω της δουλειές'' του σπιτιού και οι καβγάδες μας αυξήθηκαν. Είχα περάσει στην Αθήνα, ήμασταν κοντά και περνούσαμε καλά, εκτός που μαλώναμε αλλά πρόσφατα κατάλαβα πως δεν είμαι ερωτευμένη. Δεν ξέρω τι θέλω, εκείνος πιέζει για γάμο με το που τελειώσω τη σχολή, το ήξερα εξαρχής, είμαι πολύ μπερδεμένη και φοβισμένη επίσης. Το χειρότερο είναι πως έχω σκεφτεί άλλον άνδρα στο παρελθόν αλλά μόνο στη σκέψη. Τι να κάνω;

Ο (κατά μια-και-κάτι δεκαετία μεγαλύτερος) φίλος σας ξέρει καλά τι θέλει από μια γυναίκα. Να φροντίζει τις δουλειές του σπιτιού και να του έχει έτοιμο το φαγητό, να είναι σεμνή και να μην προκαλεί με την εμφάνισή της, να τον ακούει και να μην τον αναγκάζει να την πειθαρχεί με τη βία.

Αλλά που να τη βρει; Αυτό το μοντέλο γυναίκας είναι κάπως δυσεύρετο τις τελευταίες δεκαετίες. Η έξυπνη λύση λοιπόν δεν είναι να την ψάξεις, αλλά να την πάρεις από μικρή και να την εκπαιδεύσεις. Δεν εννοώ ότι διάλεξε εσάς για αυτόν και μόνο τον λόγο, απλά επισημαίνω ότι η επιλογή ενός κοριτσιού αντί για μια γυναίκα, είχε πλεονεκτήματα.

Εσείς από την άλλη, πιτσιρίκι τότε, επόμενο ήταν να κολακευτείτε από την εύνοια ενός ώριμου και έμπειρου - για τα δικά σας δεδομένα – άνδρα. Στην ηλικία των 15, όλα φαίνονται συναρπαστικά, ακόμη και το να ετοιμάζεις το φαγητό για το αγόρι σου που έρχεται. Αυτό που δεν είναι και τόσο συναρπαστικό είναι να μην σου επιτρέπεται τίποτα περισσότερο από αυτό, ενώ θέλεις.

Ίσως για αυτό να αισθάνεστε πια μπερδεμένη και φοβισμένη. Η αρχική περίοδος του μέλιτος έχει περάσει και έχει πλέον διαφανεί ότι ο φίλος σας δεν απέχει και τόσο πολύ από έναν πολύ αυταρχικό μπαμπά, που πασχίζει να σας αποκόψει από κάθε δραστηριότητα που πιθανόν θα σας ξεμυαλίσει. Και είναι λογικό να φοβάστε ότι, αν τον παντρευτείτε, η κατάσταση αυτή θα οριστικοποιηθεί.

Είναι κατανοητό. Δεν θα υπήρχε τίποτα το απαξιωτικό στον ρόλο της νοικοκυράς, εάν ήταν μια ελεύθερη επιλογή για την ευχαρίστησή σας. Αλλά, εφόσον έχετε ενδοιασμούς, για ποιο λόγο να πιεστείτε; Δεν είστε πια παιδί, είστε ενήλικη - και όσο το συνειδητοποιείτε είναι επόμενο να αρχίσετε να δυσφορείτε με ανθρώπους που αξιώνουν το ρόλο του κηδεμόνα σας. Και επιπλέον, ίσως είναι αλήθεια ότι σας λείπει λίγο η εμπειρία, αν μη τι άλλο για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης.

Αν όμως νιώθετε έτσι, θα χρειαστεί να το συζητήσετε με τον φίλο σας και να πάρετε από τώρα τις αποστάσεις σας. Αλλά να είστε προσεκτική. Και, αν είναι να του ανακοινώσετε κάτι που θα τον εξοργίσει, να προτιμήσετε κάπου έξω και ανάμεσα σε κόσμο. Γιατί είναι ανησυχητικό που, έστω και αραιά, ο άνθρωπος αυτός σας χτυπάει.