Είναι άσχημος, αλλά εν δυνάμει τέλειος πατέρας

Ρ.Β., 25 ετών: Γεια σας! Σκέφτομαι να κάνω οικογένεια με κάποιον άντρα ο οποίος είναι άσχημος αλλά εν δυνάμει τέλειος πατέρας! Έχει απίστευτα πολλές αρετές και είναι αφοσιωμένος. Αλλά η φατσούλα του είναι λίγο μέτρια. Είμαι 25 και είναι 38 ετών. Τι λέτε να το τολμήσω;

Ένας εξελικτικός βιολόγος, θα ανέλυε το ερώτημά σας ξεκινώντας από τη βιολογία, παρακάμπτοντας την ψυχολογία και στοχεύοντας κατευθείαν στην κοινωνική συμπεριφορά – και, χωρίς καμία αξιολογική πρόθεση, θα σας ενημέρωνε ότι στη φύση ίσως η καλύτερη στρατηγική ζευγαρώματος είναι να κάνεις παιδιά με τον νέο και ωραίο, για το καλό του γονίδιο, αλλά να τα μεγαλώνεις με τον παλιό και αξιόπιστο, για την καλή του γονική επένδυση.

Σε μια τέτοια ανάλυση βέβαια το σημείο αναφοράς είναι τα τελικά κίνητρα της συμπεριφοράς που, ενώ πράγματι κατατείνουν στη μεγιστοποίηση του προσωπικού μας οφέλους, μας είναι εντελώς ασυνείδητα. Στην πραγματικότητα κανείς δεν σκέφτεται έτσι. Αλλά μάλλον, το αποτέλεσμα της «συνάρτησης θηλαστικού» φτάνει στη συνείδησή μας με τη μορφή περίπου που το παρουσιάζετε εσείς: «Έχει πολλές αρετές, αλλά η φατσούλα του είναι λίγο άσχημη. Να το τολμήσω;».

Τι να σας πω, τολμήστε το. Αυτή εδώ η στήλη δεν έχει καμία προκατάληψη απέναντι στις άσχημες φάτσες, αρκεί να υποστηρίζονται από μια ευχάριστη, συγκροτημένη και εξελίξιμη προσωπικότητα. Η μόνη παρατήρηση είναι ότι μοιάζετε να επιλέγετε άνδρα με κυρίαρχο κριτήριο το «πώς θα είναι σαν πατέρας». Αλλά για είστε βέβαιη ότι επιλέξατε σωστά, καλό δεν θα ήταν να σκεφτείτε λίγο και το «πώς θα είναι σαν σύντροφος»;