Έχω και τους γονείς μου που με καταπιέζουν συνέχεια...

Χ.Χ., 17 ετών: Γεια σας είμαι καινούργια στο site αυτό, να με συγχωρέσετε για τα ορθογραφικά λάθη μου. Το πρόβλημα μου έχει ως εξής: γνώρισα κάποιον ο οποίος είναι 14 χρόνια μεγαλύτερος μου, είναι 31 και έχει μια σχέση εδώ και δύο χρόνια με μια κοπέλα, αλλά μου έχει πει πως δεν πάει καλά αυτή η σχέση οπότε είτε τα έχουν είτε όχι για αυτόν είναι το ίδιο. Μου αρέσει πάρα πολύ, του αρέσω κι εγώ πολύ, από ότι μου είπε ενδιαφέρεται πολύ για μένα, αλλά προβληματίζομαι πολύ που δεν κάνει κάτι να τελειώσει την σχέση του με την άλλη κοπέλα αφού όπως λέει δεν περνά καλά. Πριν λίγες μέρες που μιλήσαμε τον ρώτησα τι θα κάνει το βράδυ και μου είπε ότι ένας φίλος του κέρδισε ένα μπουκάλι σε ένα μαγαζί και τον κάλεσε. Μου είπε το όνομα του μαγαζιού, μπήκα στο google και το μαγαζί αυτό ήταν στριπτιτζάδικο. Από τα λίγα λεγόμενα του, γιατί δεν μου λέει και πολλά, με μπερδεύει αρκετά. Με θέλει; Την άλλη γιατί δεν την χωρίζει; Πώς να τον «ψαρέψω»; Και δεν είναι αυτό το μοναδικό μου πρόβλημα, έχω και τους γονείς μου που με καταπιέζουν συνέχεια – διάβασε, κάνε αυτό, κάνε εκείνο. Δεν αντέχω πια. Δεν βγαίνω ποτέ από το σπίτι μου, φανταστείτε ότι είμαι 17 χρονών και οι μόνες φορές που έχω βγει Σάββατο βράδυ είναι δυο φορές και αυτές φέτος και μόνο για 2 ώρες. Μου συμπεριφέρονται ελεεινά οι γονείς μου, όλη την ώρα τσακώνονται μαζί μου, για όλα μου τα λάθη αυτοί θα φταίνε. Αυτό το λέω επειδή δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια πράγματα και ανθρώπους αφού είμαι κλεισμένη εδώ μέσα. Φανταστείτε ότι το καλοκαίρι για 3 μήνες δεν βγήκα ούτε για έναν καφέ, μετά από 3 μήνες είδα τους φίλους μου. Ούτε με αυτόν μπορώ να βγω να τον γνωρίσω καλύτερα... με αυτήν την κατάσταση. Βοηθήστε με σας παρακαλώ.

Μέχρις ενός σημείου συμφωνώ μαζί σας όταν προειδοποιείτε ότι για όσα λάθη κάνετε θα φταίνε οι γονείς σας. Η διαβόητη υπερπροστασία της ελληνικής οικογένειας παράγει αφελείς ανθρώπους που ταλαιπωρούνται πολύ μέχρι να «ψηθούν» στη ζωή και να αποκτήσουν καλύτερη κρίση.

Έτσι και στη δική σας περίπτωση. Όσο οι γονείς παρακολουθούν την καφετέρια για πιθανά κρούσματα οργίων ή διακίνησης ναρκωτικών - ώστε να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο την επόμενη φορά που θα σας επιτρέψουν να την επισκεφτείτε μαζί με την παρέα σας – εσείς μπορεί να περνάτε ακριβώς από πίσω τους, αγκαζέ με τον κατά 14 χρόνια μεγαλύτερο φίλο σας. Κάτι που, κατά τη δική μου γνώμη τουλάχιστον, είναι πολύ πιο προβληματικό.

Όχι απαραίτητα επειδή είναι επικίνδυνο – ο φίλος σας θα μπορούσε να είναι μια χαρά παιδί, κι ας επισκέπτεται που και που κανένα στριπτιτζάδικο, κι ας θέλει και τη μικρούλα μαθήτρια, μαζί με την σταθερή του σχέση. Αλλά επειδή είναι ανισότιμο. Ακόμη κι αν το 17 είναι πολύ ώριμο για την ηλικία του και το 31 πολύ ανώριμο για τη δική του, εξακολουθεί να υπάρχει μια ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο, που δύσκολα γεφυρώνεται. Για αυτόν και μόνο το λόγο, αν εγώ ήμουν ένας από τους γονείς σας, θα ανησυχούσα λίγο για αυτή τη σχέση.

Αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιμείνω περισσότερο. Θα στοιχημάτιζα ότι αυτές οι ανησυχίες πρέπει να έχουν περάσει και από το δικό σας μυαλό, εφόσον αναφέρεστε με τόση βεβαιότητα στα λάθη που ετοιμάζεστε να κάνετε. Και κυρίως εφόσον είστε ενήμερη ότι μερικά «κομμάτια» σας δεν έχουν ακόμη κοινωνικοποιηθεί αρκετά, ώστε να ξεχωρίζετε, όπως λέτε, ανθρώπους και πράγματα.

Έτσι, όσο κι αν η καταπίεση των γονιών σας σάς δελεάζει να τους προκαλέσετε κάνοντας λάθη, νομίζω ότι κατά βάθος ξέρετε καλύτερα από αυτό. Σε λίγους μήνες θα συγκαταλέγεστε, βάσει του νόμου, στους ενηλίκους και θα έχετε πια το δικαίωμα να ρυθμίζετε μόνη σας τις επιλογές σας. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι οι γονείς σας μπορεί να μην συμμερίζονται αυτή την άποψη – και φυσικά θα μπορούσαν εύκολα να σας παίζουν το χαρτί των υποχρεώσεων, κάθε φορά που θα τους παίζετε αυτό των δικαιωμάτων.

Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο, καλό θα ήταν να μπορείτε να επιβλέπετε μόνη σας τον εαυτό σας, ώστε να είναι περιττό να το κάνουν οι γονείς για σας. Και να φροντίζετε να είστε εντάξει στις υποχρεώσεις σας για να διεκδικείτε από καλύτερη θέση τα δικαιώματά σας.