Οι γονείς του συνέχεια ανακατεύονται σε ότι κάνουμε...

Σ.Σ., 28 ετών: Γεια σας! Θα ήθελα και εγώ να σας πω τι μου συμβαίνει και αν μπορείτε να με βοηθήσετε! Είμαι παντρεμένη εδώ και 1,5 χρόνο και πριν από 2,5 μήνες απέκτησα ένα αγοράκι. Με το σύζυγό μου μου έχουμε τελείως διαφορετικούς στόχους. Αυτός κάνει τα πάντα για να μπορέσει να πάρει μετάθεση και να μείνουμε στο σπίτι πάνω από τους δικούς του. Αντίθετα εγώ προτιμώ να μένω σε άλλη πόλη, στο ενοίκιο (όπως είμαστε τώρα). Ίσως να ακούγομαι ιδιότροπη, αλλά 15 ημέρες τα Χριστούγεννα που ήμασταν εκεί (ο άντρας μου είχε άδεια από τη δουλειά και εγώ άδεια λοχείας) τα πεθερικά μου ήταν συνέχεια στα πόδια μου. Δεν με βοήθησε κανένας με το μωρό, αλλά αντιθέτως είχαμε συνέχεια κόσμο στο σπίτι (τους καλούσαν τα πεθερικά μου για φαγητό και καθόντουσαν και μέχρι αργά το βράδυ), με αποτέλεσμα να μην νιώθω άνετα και να έχω και επιπλέον δουλειές (έπρεπε να φροντίζω και το μωρό και τους καλεσμένους). Ανυπομονούσα να φύγω. Και να ήταν μόνο αυτό... όσες ημέρες ήμουν εκεί ο άντρας μου έτρεχε να βοηθήσει τους γονείς του με τις δουλειές τους και δεν τον έβλεπα καθόλου. Ένιωθα τελείως μόνη μου. Επίσης ο σύζυγος μου για οτιδήποτε κάνει, πρώτα ρωτά τους γονείς του και με ρωτάει αφού πάρει πρώτα αποφάσεις. Οι γονείς του συνέχεια ανακατεύονται σε ότι κάνουμε. Συνέχεια είναι με την κουβέντα "τώρα να κάνετε αυτό". Όσες φορές το έχω συζητήσει με τον άντρα μου πάντα τσακωνόμαστε. Μου λέει πως δεν εκτιμώ ότι κάνουν, που προσπαθούν να μας βοηθήσουν. Τι να κάνω; Αυτό που δε μπορώ καθόλου είναι να πηγαίνω να μένω στο σπίτι πάνω από τους δικούς του. Η ιδέα και μόνο πως μπορεί να πάρει τη μετάθεση με στενοχωρεί πάρα πολύ και με αγχώνει. Νιώθω πως αν πάμε εκεί θα χωρίσουμε στο τέλος. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!

Όχι, δεν ακούγεστε καθόλου ιδιότροπη. Απεναντίας, είναι λογικό να ανησυχείτε και να στεναχωριέστε, εφόσον προβλέπετε ότι μια πιθανή συγκατοίκηση με τους γονείς του συζύγου σας θα δημιουργήσει προβλήματα και θα απειλήσει τη σχέση σας. Άλλωστε, πρόκειται για μια απόφαση που αφορά και τους δύο σας – οπότε έχει σημασία να ακουστεί και η δική σας άποψη.

Καταλαβαίνω βέβαια ότι ο σύζυγός σας αξιολογεί εντελώς διαφορετικά την κατάσταση, για αυτό και εκνευρίζεται όταν του παραπονιέστε για τις παρεμβάσεις των γονιών του ή όταν του εκφράζετε τη δυσαρέσκειά σας για το σενάριο της μετακόμισης. Αλλά, φαντάζομαι κατανοείτε ότι δύσκολα αναγνωρίζει κανείς τις μειονεξίες της δικής του οικογένειας και – ακόμη και όταν είναι σε θέση να το κάνει– μπορεί παρόλα αυτά να αντιδρά με ευθιξία όταν του τις επισημαίνουν οι άλλοι.

Εάν λοιπόν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, καλύτερα να μην επιμείνετε πολύ σε αυτό το ευαίσθητο θέμα που προκαλεί την αντίδραση του συζύγου σας και μειώνει την προθυμία του να σας ακούσει πραγματικά. Έτσι, αντί να εστιάζετε στα αρνητικά συναισθήματα που σας δημιουργεί η προοπτική της μετακόμισης στο σπίτι των γονιών του, θα μπορούσατε εναλλακτικά να του μιλήσετε περισσότερο για το πόσο όμορφα αισθάνεστε με την τρέχουσα κατάσταση - να ζείτε δηλαδή στο δικό σας σπίτι, με εκείνον και το παιδί. Είναι ένας τρόπος για να συζητήσετε μαζί του τα πλεονεκτήματα της επιλογής που προτιμάτε, χωρίς καν να τον ενοχλήσετε με δυσάρεστες αναφορές στους γονείς του.

Από την άλλη, δεν αρκεί απλά να του παινέψετε την δική σας προτίμηση. Χρειάζεται να του προτείνετε και λύσεις. Σκεφτείτε λοιπόν, ποια είναι τα προβλήματα που θα λύνονταν αν μετακομίζατε κοντά στα πεθερικά σας και πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν τα ίδια προβλήματα αν τελικά αποφασίσετε να μείνετε στο δικό σας σπίτι; Ποιος θα φροντίζει το παιδί όταν επιστρέψετε στη δουλειά; Είναι αρκετά τα έσοδά σας για να καλύπτετε τον πιο απαιτητικό προϋπολογισμό ενός ενοικιαζόμενου σπιτιού; Πώς μπορείτε να συνεργαστείτε με τον σύζυγο ώστε να τακτοποιήσετε τις πιθανές δυσκολίες;

Είναι σημαντικό να έχετε ένα σχέδιο για όλα αυτά για να στηρίξετε με λογικά επιχειρήματα την επιλογή σας και να πείσετε τον σύζυγό σας ότι δεν θέλετε απλά να του επιβάλλετε το καπρίτσιο σας, αλλά να προσπαθήσετε μαζί του για τη ζωή που και οι δύο θέλετε να διεκδικήσετε.